Ευγνώμονες του ζεϊμπέκικου

Δημήτρης Δανίκας

Ποιος το περίμενε. Κι όμως έγινε κι αυτό

Το Κατερινιώ λοιπόν. Η Κατερίνα Στανίση να ’ναι καλά. Και η ζεμπεκιά που πάνω σε τσακίρ κέφι σηκώθηκε και άστραψε ο Γιώργης ο Πατούλης ο γνωστός.

Και απ’ αυτό το περιστατικό συνέβησαν δύο πράγματα μοναδικά. Από τη μία ο περιφερειάρχης βρέθηκε στο καναβάτσο. Γιατί, σου λέει, εδώ καίγεται το σύμπαν. Εδώ δεν έμεινε χλωρίδα και πανίδα ούτε για δείγμα. Εδώ επί 24ώρου βάσεως χιλιάδες ένστολοι και απλοί ταλαίπωροι κάτοικοι αυτών των περιοχών τα έδιναν όλα για όλα. Μωρέ, Γιώργη, εδώ δύο παλικάρια έπεσαν και στον άλλο κόσμο βρέθηκαν.

Κι εσύ άφαντος. Αόρατος. Ανύπαρκτος. Πάντα πρωταθλητής του γνωστού σπορ. Στα δύσκολα του χειμώνα και του χιονιά «κοντά στο τζάκι, αγκαλιά στην πολυθρόνα». Και στα ακόμα πιο δύσκολα του καύσωνα με το Κατερινιώ να ρίχνεις ζεμπεκιές να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Από την άλλη, λοιπόν, ο Νίκος Χαρδαλιάς αναλαμβάνει ως υποψήφιος περιφερειάρχης να τα αλλάξει όλα. Και θα τα αλλάξει. Και για πρώτη φορά τα τελευταία 30 χρόνια θα δούμε κάποιον ικανό και αφοσιωμένο να ρίχνεται στη μάχη. Η καλύτερη επιλογή λόγω ζεμπεκιάς, λόγω Κατερίνας Στανίση και λόγω ασυγκράτητου κεφιού ενός χορευταρά που κάλλιστα θα μπορούσε να κάνει καριέρα ως συνοδός στις περιοδείες ανά την επικράτεια της Κατερίνας Στανίση.

Και προσέξτε μερικές ομοιότητες ανάμεσα στις χορευτικές επιδόσεις του Γιώργου Πατούλη και τις αντίστοιχες του Αλέξη Τσίπρα και όλης της παρέας του ΣΥΡΙΖΑ. Σκεφτείτε ποιος ο «κρίκος» που τους ενώνει. Μα φυσικά η λογική, η βεβαιότητα του «δεδομένου».

Ποιοι οι «δεδομένοι» ψηφοφόροι του Αλέξη και γενικώς της Κουμουνδούρου; Μα φυσικά το ποσοστό εκκινήσεως του 32%, στις εκλογές του 2019. Αφού, σου λέει, τόσες ψήφους λάβαμε, τόσοι θα μας ακολουθήσουν, τουλάχιστον, και στις εκλογές του Μαΐου του 2023. Πλάνη τεράστια και καταστροφική. Μα τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τώρα αναπνέεις και ζεις. Και την άλλη στιγμή, αφού έχεις καταναλώσει ουισκάκι μπόμπα στην Ιο, βρίσκεσαι ten feet under.

Κλείσιμο

Το ίδιο και με τον Γιώργο Πατούλη. Αφού, σου λέει, έλαβα το χρίσμα από τον Κυριάκο. Αφού οι αντίπαλοι δεν κατεβάζουν μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Και αφού από τα αποδυτήρια θα κερδίσω, γιατί να ρισκάρω; Γιατί να εγκαταλείψω τη βολή μου; Γιατί να τσουρουφλιστώ από τις φλόγες; Γιατί να ξενυχτήσω; Γιατί να κοπιάσω;

Και τον θυμάμαι τότε με τον χιονιά και τους έγκλειστους στην Αττική οδό. Τότε που ήταν άφαντος ο ζεμπεκιάς. Τότε που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον ύπνο του και να εμφανιστεί σε πρωινιάτικη τηλεοπτική εκπομπή. Τότε που με βραχνή φωνή μασούσε τα λόγια του. Τότε που τίποτα δεν κατάλαβε.

Και θα τον θυμάμαι που την ύστατη ώρα ανακάλυψε την ασφαλτόστρωση της λεωφόρου Συγγρού. Και θα τον θυμάμαι ως φωτογραφία. Πάντα πρόθυμος για δημόσιες σχέσεις. Και πάντα «αόρατος» για κάθε φυσική καταστροφή και για κάθε έργο υποδομής.

Τι να κάνει κι αυτός; Σου λέει, και με το δίκιο του, έτσι και κατέβω ως ανεξάρτητος θα καταλήξω στη Β’ Εθνική. Αφού η σύγκριση ανάμεσα στον ζεμπεκιά και τον Νίκο Χαρδαλιά είναι αντίστοιχη με εκείνη του Αραβίδη της ΑΕΚ με τον Καρίμ Μπενζεμά. Επομένως, μία η ελπίδα. Να υποχωρήσω προσωρινά, να κάνω το καλό παιδί και έτσι στο μέλλον να ελπίζω.

Και με την ευκαιρία, αντιγράφω στίχους από το θρυλικό άσμα της Κατερίνας Στανίση «Συγνώμη, κύριε, ποιος είστε;». Μα φυσικά ο Γιώργης ο Πατούλης είμαι.

«Δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε/ Συγνώμη, κύριε, ποιος είστε;/ Μην απορείς που σου μιλάω στον πληθυντικό/ Ετσι έχω μάθει εγώ σε ξένους να μιλώ/ Τι θέλεις από μένανε/ Εγώ είμαι πια μια ξένη/ Τράβα στη γυναίκα σου/ Που σε περιμένει».

Κατερίνα μου, τι να σου πω! Ευγνώμονες εμείς οι ταλαίπωροι της Αττικής. Για τη ζεμπεκιά σου σε ευγνωμονώ. Γιατί, όπως γνωρίζεις κι εσύ, «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν επιδέξια πισινά».

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook