Το όνειρο του Τσίπρα, τα “δώρα” και οι απρόσμενες συμμαχίες…

6

Νίκος Φελέκης

Το όνειρο και διακαής πόθος του Τσίπρα είναι του χρόνου στη ΔΕΘ να μιλήσει και να δώσει συνέντευξη τύπου ως πρωθυπουργός και όχι πάλι ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για να το καταφέρει θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις εκλογές. Ενδεχομένως, αυτό δεν θα είναι αρκετό. Θα πρέπει να βρεθούν και κόμματα, τα οποία στο όνομα της «προοδευτικής διακυβέρνησης» θα συμπράξουν για να δημιουργηθεί κυβερνητική πλειοψηφία με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα

Προσώρας και τα δύο έχουν αυξημένο βαθμό δυσκολίας με το δεύτερο περισσότερο από το πρώτο. Όχι επειδή αρνείται ο Νίκος Ανδρουλάκης, αλλά επειδή το ΚΚΕ δεν πρόκειται να συναινέσει, ενώ δεν είναι και σίγουρο ότι το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη, το ΜΕΡΑ25, θα βρίσκεται στη Βουλή.

Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα του τέως πρωθυπουργού, τώρα. Αυτό που τον απασχολεί είναι να εκμεταλλευθεί στο έπακρον τις δύο ευκαιρίες που του πρόσφερε απλόχερα τον τελευταίο μήνα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η πρώτη είναι ο (άκρως ενοχικός) χειρισμός του σκανδάλου των υποκλοπών από τον πρωθυπουργό, που αφενός έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την κυβέρνηση -όχι μόνον στα καθ’ ημάς, αλλά και διεθνώς- και αφετέρου, με την απομάκρυνση του Γρηγόρη Δημητριάδη, η οποία οδήγησε αν όχι σε χρεωκοπία, σίγουρα σε αμηχανία και προφανή δυσλειτουργία το σύστημα εξουσίας του Μαξίμου. Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ως χειρότερη εξέλιξη για τον Μητσοτάκη όχι την συγκρότηση της Εξεταστικής Επιτροπής και τα αρνητικά δημοσιεύματα του ξένου τύπου, αλλά την απομάκρυνση του Δημητριάδη, αφού χωρίς αυτόν «επιτελικό κράτος» ουσιαστικά δεν υφίσταται και στους λίγους μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές είναι εξαιρετικά δύσκολο να μονταριστεί ένα νέο σύστημα διακυβερνήσεως. Η εσωτερική αποδιοργάνωση της κυβέρνησης και μάλιστα στην παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, εκ των πραγμάτων ευνοεί την αξιωματική αντιπολίτευση στην προσπάθεια (ανα)κατάληψης του Μεγάρου Μαξίμου.

Η άλλη ευκαιρία είναι η μη αλλαγή του εκλογικού νόμου. Η ηγεσία της Κουμουνδούρου θεωρεί πως η άρνηση του Μητσοτάκη να αλλάξει τον εκλογικό νόμο τους ευνοεί. Πρώτον, επειδή έχει αυξήσει τη δυσαρέσκεια στους κόλπους της συντηρητικής παράταξης και ιδιαίτερα στους βουλευτές, η πλειονότητα των οποίων έχει τη γνώμη ότι έπρεπε ο νόμος να έχει αλλάξει από τον Μάιο και να έχουν γίνει εκλογές πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο των υποκλοπών. Τώρα ούτε σύμμαχος για κυβερνητική συνεργασία υπάρχει -εκτός κι αν ο Μητσοτάκης αποφασίσει να …ψωνίσει κεραλοιφές από του Βελόπουλου- ενώ οι μισοί από τους 157 βουλευτές, που στις εκλογές με την απλή αναλογική θα χάσουν την έδρα τους, δεν είναι σίγουροι ότι θα επανεκλεγούν εάν τα αποτελέσματα της πρώτης κάλπης, προς έκπληξη των δημοσκόπων, οδηγήσουν σε ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών.

Και δεύτερον, επειδή, κατά τη γνώμη των συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα, η μη αλλαγή του εκλογικού νόμου καθιστά τον Κυριάκο Μητσοτάκη παραγωγό αστάθειας και τον φέρνει απέναντι σε όσους -με προεξάρχοντες τους επιχειρηματίες- επιθυμούν κυβερνητική σταθερότητα. Με το όριο της αυτοδυναμίας στο 38% και με τη ΝΔ χωρίς συμμάχους, ακόμη και μετά τις δεύτερες εκλογές το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σχηματίζεται κυβερνητική πλειοψηφία. Κατά συνέπεια, η πρόταση Τσίπρα για κυβερνητική συνεργασία των ευρύτερων προοδευτικών δυνάμεων έχει, λένε οι άνθρωποι του Αλέξη, μεγαλύτερες πιθανότητες ευδοκίμησης ακόμη και σε κύκλους που μέχρι πρότινος δεν ήθελαν να δουν «ούτε ζωγραφιστό» τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και οι οικονομικές εξαγγελίες και οι προγραμματικές προτάσεις του στην ομιλία του, το βράδυ του Σαββάτου, στη ΔΕΘ είχαν ως στόχο την ενίσχυση του δικού του πρωθυπουργικού προφίλ, της κυβερνησιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ και της ανάκτησης της εμπιστοσύνης των παραγωγικών δυνάμεων -και ιδιαίτερα της υγειούς επιχειρηματικότητας και των λαϊκών τάξεων- στο πρόσωπό του. Την εικόνα του «εν αναμονή πρωθυπουργού», που διαπνέεται από ρεαλισμό, σοβαρότητα και υπευθυνότητα ήθελε να φιλοτεχνήσει με την όλη του παρουσία στη ΔΕΘ. Και οι συνεργάτες του θεωρούν ότι το πέτυχε.

Βεβαίως, ο τέως πρωθυπουργός γνωρίζει ότι η ανάγκη δημιουργεί απρόσμενες συμμαχίες. Κατά συνέπεια τα όσα γράφονται και λέγονται περί άρνησης του Ανδρουλάκη να πάει είτε με τον Μητσοτάκη είτε με τον Τσίπρα ή για «τερατογενέσεις», δεύτερες και τρίτες εκλογές είναι σενάρια, τα οποία την επομένη της κάλπης η γομολάστιχα της ανάγκης μπορεί να τα σβήσει . Θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις εκλογές για να δούμε ποιές θα είναι τότε οι ανάγκες της χώρας, της οικονομίας, της πολιτικής, της γεωπολιτικής, της διαπλοκής συμφερόντων, οι κομματικές ανάγκες στην αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα, στο κράτος, οι προσωπικές ανάγκες και φιλοδοξίες αρχηγών και ηγετικών ομάδων. Και ανάλογα θα δούμε ποια κυβέρνηση θα έχουμε και με ποιούς πρωταγωνιστές.

Οι τότε ανάγκες θα καθορίσουν τις εξελίξεις και τις κυβερνητικές συμμαχίες και όχι τι λένε σήμερα ο Ανδρουλάκης, ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας και οι δημοσιολογούντες.

Αν το ισοζύγιο των αναγκών επιβάλλει συνεργασία, θα γίνει συνεργασία. Μπορεί ακόμη και να επιβληθεί στα κόμματα, όπως έγινε με τον Λουκά Παπαδήμα. Το ΚΚΕ συνεργάστηκε με την Δεξιά στο όνομα της κάθαρσης, ενώ και ο Ανδρέας Παπανδρέου συνεργάστηκε, στην κυβέρνηση Ζολώτα, με τον «εφιάλτη» της Δημοκρατικής Παράταξης, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που τον έστειλε στο Ειδικό Δικαστήριο και δεν θα συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ επειδή ο Μητσοτάκης παρακολουθούσε το τηλέφωνο του Ανδρουλάκη ή με τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή ο Τσίπρας «έκλεψε» την πλειοψηφία των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Χαριλάου Τρικούπη;

 

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook