Το πιο όμορφο Χριστουγεννιάτικο δώρο που έλαβε η κα Στεικάκη Ευτυχία ,Διευθύντρια Κλινικής Αιματολογίας-Ογκολογίας Παίδων ΠαΓΝΗ

Το πιο όμορφο δώρο μας  αποκάλυψε ότι έλαβε η κα Στειακάκη Ευτυχία,η γνωστή σε όλους μας ,Διευθύντρια Κλινικής Αιματολογίας-Ογκολογίας Παίδων ΠαΓΝΗ & Εργαστηρίου Βιολογίας Αιματολογικών νόσων και Καρκίνου στα παιδιά

Ιατρικής Σχολής Παν/μιου Κρήτης.
τι είναι αυτό………θα το δείτε ευθύς αμέσως στην ανάρτηση της που έκανε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook.
 Τα λόγια περιττεύουν!
“Το πιο όμορφο Χριστουγεννιάτικο δώρο από έναν ενήλικα σήμερα, ασθενή της Κλινικής μας πριν από περίπου 20 χρόνια..!
«Αγαπημένη μου κα. Στειακάκη καλημέρα σας,
Εύχομαι να σας βρίσκω υγιή όπως και όλα τα αγαπημένα σας πρόσωπα.
Αναγνωρίζω πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος σας όμως αν έχει καταλληλότητα και για εσάς ζητάω 10 λεπτά απο αυτόν. Ζητάω τη συμβουλή σας.
Ήταν ‪Σάββατο βράδυ‬ 8 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν πέρασα την είσοδο του ΠΕΠΑΓΝΗ μετά απο τις εξετάσεις στο Βενιζέλειο.
Με υποδεχτήκατε.
Κοιμήθηκα για 2 βράδια στον ”παιδότοπο” της κλινικής.
Υπήρξα εκεί, παραδόξως, με συναισθήματα θετικά.Μια ζωγραφιά δεξιά στον τοίχο και τα παιδιά που περπατούσαν στο διάδρομο χωρίς μαλλιά μου τραβούσαν τη προσοχή προσπαθώντας να διαχειριστώ την αδυναμία που ένιωθα τις προηγούμενες ημέρες.
Ήξερα πως κάτι δεν πάει καλά, σιγουρεύτηκα όταν ήρθατε με μια ομάδα γιατρών και ειδικευόμενων να με δείτε.
Το περιβάλλον ήταν ζεστό, ότι και αν προέκυπτε ήμουν έτοιμος να το αντιμετωπίσω.
Εκεί μέσα είδα για πρώτη φορά τον πατέρα μου να κλαίει, δεν του το έχω συγχωρήσει, όχι επειδή έκλαψε αλλά επειδή θεώρησε έστω και για λίγα λεπτά πως δεν θα τα καταφέρω.
11 Σεπτεμβρίου 2001 έλαβα τη πρώτη δόση απο τη θεραπεία.
Στους μήνες που ακολούθησαν η ισορροπία μέσα στην οικογένεια μου ένιωσα να αλλάζει. Έχω δυο αδέλφια μικρότερα που έχασαν τους γονείς τους γιατί ο αδελφός τους μπορεί να πέθαινε. Έχοντας ενσυναίσθηση ίσως βαθύτερη απο το μέσο όρο προσπάθησα να δείξω στους δικούς μου πως πρέπει να κρατήσουν μια ισορροπία. Δεν το κατάλαβαν ποτέ.
Απο ‪την 11η Σεπτεμβρίου‬ και έπειτα ξεκίνησε ο δικός σας αγώνας. Ο αγώνας να μου χαρίσετε μια ευκαιρία να ζήσω. Να παίρνω τα φάρμακα μου στην ώρα μου, κάθε 15 ημέρες να έχουμε παρακέντηση και εξέταση στον μυελό να εξετάσουμε με ποιους απο την οικογένεια μου είμαι συμβατός σε περίπτωση που χρειαστεί μεταμόσχευση.
Τα βίωνα όλα σαν παιχνίδι, όλα σαν δοκιμασίες που θα φέρω εις πέρας. Ήταν ο τρόπος μου για να κρατιέμαι σε καλή ψυχολογία. Στα 13 μου έμαθα τι σημαίνει αιμοσφαιρίνη, πόσα λευκά αιμοσφαίρια και πόσα αιμοπετάλια είναι το βέλτιστο να έχω στις καθημερινές μου εξετάσεις.
Η κοινωνία μας αρέσκεται στο να λυπάται. Ήρθαν να με ”δουν” άνθρωποι που δεν είχαμε καμία επαφή. Πιο πολύ έμοιαζε πως ήρθαν να με χαιρετήσουν. Έπαιξα το παιχνίδι τους.Έκανα πως κοιμόμουν και τους έβλεπα κάτω απο τα μισάνοιχτα βλέφαρα μου να με κοιτούν.
Πέρασε το πρώτο μέρος και ίσως το δυσκολότερο της θεραπείας.
Κάπου εκεί άρχισα να μοιράζομαι το δωμάτιο μου με άλλο κόσμο. Μπήκαν παιδιά μικρότερα και μεγαλύτερα. Καθένα απο αυτά είχε διαφορετική συμπεριφορά, βίωναν το μάθημα με τον δικό τους τρόπο.
Με έναν κόλλησα. Ο Μιχάλης πλέον για μένα είναι αδελφός.
Γελούσαμε, ανησυχούσαμε, παίζαμε, ζητούσαμε να είμαστε στο ίδιο δωμάτιο και όταν δεν ήμασταν επικοινωνούσαμε μέσω των σταθερών τηλεφώνων.
Ήταν χειμώνας όταν γυρίσαμε απο τις 5 μέρες που είχαμε κενό απο τη μια θεραπεία στην επόμενη. Ο Μιχάλης δεν ήταν καλά.
Τα βράδια περπατούσαμε στο διάδρομο. Πλέον εγώ μόνος και ο Μιχάλης σε καροτσάκι ….Όλα είχαν αλλάξει μέχρι που ο Μιχάλης ” έφυγε στην Αθήνα για θεραπεία”.
Το γνώριζα απο τη πρώτη στιγμή που άκουσα αυτή τη δικαιολογία και έτσι έδωσα όρκο πως θα ζήσω και για μένα και για αυτόν.
Σήμερα ζω. Σπούδασα, εργάζομαι και συνεχίζω να σπουδάζω.Βαδίζω σε ένα δρόμο που κάπου θα με πάει όμως συνεχώς τριγυρνούν 2 σκέψεις στο μυαλό μου.
Θέλω να ανταποδώσω την ευκαιρία που μου δώσατε να ζήσω. Η σκέψη μου είναι να δημιουργηθεί ένα πλέγμα στήριξης των εργαζομένων της κλινικής, των παιδιών που νοσηλεύονται και των γονιών αυτών των παιδιών. Γνωρίζω πως υπάρχουν ενέργειες που ήδη τρέχουν γι αυτό το σκοπό όμως θα ήθελα τη γνώμη και τις σκέψεις σας γι αυτό και αν υπάρχει χώρος για να δημιουργηθεί κάτι που μπορεί όντως να δώσει βοήθεια και στήριξη. Είτε στην κλινική είτε στους ανθρώπους.
Η δεύτερη σκέψη είναι πως θα ήθελα να πραγματοποιηθεί στη μνήμη του Μιχάλη. Αυτό για να γίνει προϋποθέτει τη σύμφωνη γνώμη των οικείων του και μόνο εσείς θα μπορούσατε να μας φέρετε σε επαφή. Νιώθετε πως υπάρχει χώρος γι αυτό;
Συγχωρέστε με αν ξέφυγα απο τους κανόνες ενός επίσημου e mail όμως για πρώτη φορά βρήκα το χώρο να μοιραστώ συναισθήματα και σκέψεις που ποτέ ξανά δεν έχω μοιραστεί.
Δεν γνωρίζω αν έχει καταλληλότητα να προκύψει κάτι χρήσιμο μέσα απο τις παραπάνω σκέψεις όμως σίγουρα νιώθω καλύτερα γνωρίζοντας πως τις μοιράστηκα μαζί σας.
Όπως και να έχει είμαι και παραμένω στη διάθεση σας με πολλή χαρά για οποιαδήποτε δράση θεωρήσετε πως μπορώ να επιστρέψω έστω και στο ελάχιστο αυτό που μου προσφέρατε.
Με ευγνωμοσύνη και αγάπη για όλους, απο την καθαρίστρια της κλινικής μέχρι εσάς που είστε διευθύντρια.
Σας εύχομαι καλές γιορτές με υγεία.
Με εκτίμηση,
Κ.Τ»