Γράφει ο Αιμίλιος Παττακός
Είχα αρκετή περιέργεια να παρακολουθήσω την ομιλία και τη συνέντευξη στη ΔΕΘ του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας ότι ίσως ακουστεί κάτι καινούργιο, κάποιες προτάσεις από τον πιο σοφό από τις ήττες Αλέξη Τσίπρα.
Ήταν βέβαια αρκετά αθώα και ουτοπική η σκέψη μου να περιμένω ένα αλλαγμένο και υπεύθυνο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Τα μηνύματα και οι ενδείξεις είχαν ήδη φανεί από τις πρώτες μέρες της νίκης της ΝΔ όταν όλοι και όλα στο ΣΥΡΙΖΑ γύριζαν σα να μην έχουν ηττηθεί ποτέ και σα να μην υπήρξε η ήττα σαν γεγονός.
Σα να μην είχαν γίνει ποτέ οι ευρωεκλογές, οι περιφερειακές, οι δημοτικές και οι εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου.
Ο πρώτος βέβαια που δεν μπορούσε να δεχτεί και να παραδεχτεί την ήττα του ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας που κατηγόρησε το λαό ότι παρασύρθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Στα κομματικά όργανα που έγινε προσπάθεια αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος μερικοί κατηγόρησαν τους πολίτες που τους αρέσει να φοροδιαφευγουν.
Άλλοι έριξαν το βάρος και την κριτική τους στα ΜΜΕ που ήταν εχθρικά.
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι ο λαός δεν κατάλαβε τι ψήφισε, άρα ήταν ηλίθιοι οι πολίτες που τον μαύρισαν υποτιμώντας την κρίση της κοινωνίας.
Δεν ακούστηκε ποτέ από κανέναν συγγνώμη για την εξαθλίωση του λαού, το ξεζούμισμα από τους φόρους, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη φτωχοποίηση της μικρομεσαίας τάξης και εφαρμόζοντας εντελώς αντίθετο πρόγραμμα από αυτό που είχαν υποσχεθεί.
Αφού στο ΣΥΡΙΖΑ ζούσαν στην παραζάλη από τις πολλαπλές εκλογικές ήττες η ΝΔ εκμεταλλεύτηκε το μομέντουμ μπαίνοντας δυνατά και με φόρα στο γήπεδο παίρνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Εφάρμοσε σε λιγότερο από δύο μήνες πολλά μέτρα πολύ θετικά για την κοινωνία , δίνοντας ανάσα στην κοινωνία και την οικονομία.
Στο ΣΥΡΙΖΑ μην μπορώντας να ακολουθήσουν τη δυναμική της ΝΔ λόγω της ζάλης που είχε φέρει ήττα της 7ης Ιουλίου ψέλιζαν δικαιολογίες του τύπου δεν προλάβαμε σαν να μην τους έφταναν τα πέντε κυβερνητικά χρόνια και ο άπλετος χρόνος που είχαν για να εφαρμόσουν την πολιτική τους.
Εκεί όμως που ο Τσίπρας έχασε την ευκαιρία για ουσιαστική αναβάπτιση με την εκλογή του στο προαναγγελθέν συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον Απρίλιο του 2020 από τη βάση του κόμματος, ενώ αυτό το σενάριο είχε ανακοινωθεί στον τύπο, είπε το εξής αμίμητο “δεν χρειάζομαι εκλογή για να αποκτήσω κύρος ηγεσίας”.
Μέσα λοιπόν στην αλαζονεία του και την ηγεμονική σκέψη ότι βασιλεύει ελέω Θεού , διέπραξε ύβρι και ασέβεια προς την κοινωνία και το πιθανό εκλεκτορικό σώμα που θα συμμετείχε στις εσωκομματικές εκλογές.
Ταυτόχρονα έχασε την ευκαιρία να επικαιροποιήσει τη σχέση του με τους απλούς ψηφοφόρους του κόμματος του.
Ίσως βέβαια τελικά να μην είναι τόσο δημοκράτης και να μη θέλει αντίπαλο δέος ούτε εσωκομματική αντιπολίτευση.
Στην αριστερά βέβαια δεν είναι τόσο συνηθισμένοι σε δημοκρατικές διαδικασίες όπως οι εσωκομματικές εκλογές λειτουργώντας εν κρυπτω και κάτω συνθήκες μυστικότητας και ίντριγκας.
Αυτό όμως ήταν ένα μοιραίο επικοινωνιακό και ουσιαστικό λάθος τη στιγμή που ο αντίπαλος του Κυριάκος Μητσοτάκης υπερηφανεύεται για τη δική του εκλογή στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ που κατάφερε να εκλεγεί από τη βάση του κόμματος του , έχοντας να συναγωνιστεί τρεις συνυποψήφιους.
Αυτή η συμμετοχή του κόσμου της ΝΔ δημιούργησε κινητοποίηση των ψηφοφόρων της ΝΔ εξωτερικεύοντας δυναμική και δίνοντας ελπίδα.
Αυτό είχε σαν συνέπεια μέσα σε λίγους μήνες από την εκλογή του Κυριάκος Μητσοτάκης να ξεπεράσει τον Τσίπρα σε δημοφιλία και η ΝΔ να μπει για πρώτη φορά στις δημοσκοπήσεις αφήνοντας το ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο.
Αφού λοιπόν υπήρχαν αυτά τα δείγματα από το πρώτο διάστημα πως θα πορευτεί ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση φτάσαμε στη ΔΕΘ όπου είχαμε συνέχεια της πολιτικής των προηγούμενων μηνών.
Ο Τσίπρας που προσπάθησε να οικοιοποιηθεί την κεντροαριστερή παράταξη ήταν ένα φάντασμα από τον παλιό του εαυτό.
Είδαμε έναν Τσίπρα άχρωμο και άοσμο χωρίς το επικοινωνιακό του χάρισμα.
Είδαμε έναν Τσίπρα που δεν είχε κάνει την αυτοκριτική του, ενώ δεν έδειχνε να έχει καταλάβει ακόμα γιατί ο λαός τον πήγε στο περιθώριο.
Είδαμε έναν Τσίπρα μουδιασμενο και χωρίς τη λάμψη του παρελθόντος , αφού δεν είχε ούτε όραμα, ούτε προτάσεις , ούτε μπορούσε πια να πλασάρει κάτι ανάλογο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014..
Είδαμε έναν Τσίπρα να γυρίζει στο παρελθόν και πολλές φορές να μιλάει με όρους του 2012.
Είδαμε ένα Τσίπρα χωρίς σοφία και χωρίς να θέλει να επιστρέψει στη λογική και να υπόσχεται αντιπολίτευση ανάλογης του παρελθόντος σα να μην πέρασε μία μέρα ξεχνώντας ότι για πέντε χρόνια υπήρξε κυβερνήτης και όχι ένα περιθωριακό κόμμα της αντιπολίτευσης.
Την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τρέχει μπροστά και στο μέλλον υλοποιώντας το πρόγραμμα του αφήνοντας τον Α.Τσίπρα να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.
Είδαμε ένα Τσίπρα αμετανόητο και συγχρόνως στριμωγμένο και απολογούμενο.
Ακόμα και τα σαρδάμ και η γλώσσα του σώματος πρόδιδε την αμηχανία και το άγχος του.
Είδαμε όμως επίσης τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην έχει αφήγημα όπως στο παρελθόν αλλά να εστιάζει την προσοχή του στο παρελθόν.
Για τον κάθε άνθρωπο που μια ήττα είναι ευκαιρία περισυλλογής και αυτοκριτικής και συνήθως σε κάποιους οι ήττες έχουν ευεργετικά αποτελέσματα αφού αν τις αναλύσουν σωστά παίρνουν μαθήματα, πράγμα που δείχνει να μην έχει κάνει ο πρώην πρωθυπουργός
Στην περίπτωση όμως του πρώην πρωθυπουργού, είχαμε παιδικές δικαιολογίες ρίχνοντας τις ευθύνες σε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό του, πράγμα που σημαίνει ότι οδηγείται από εγωισμό και αλαζονεία δείχνει ότι είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως.
Η απάντηση που έδωσε σε συνέντευξη ότι δε χάνει από το Μητσοτάκη ούτε μια στο εκατομμύριο θα τον συνοδεύει, όπως και ο χαρακτηρισμός άχαστος που θα τον συντροφεύει στην υπόλοιπη του ζωή.
Αφού λοιπόν φέρεται με αυτό τον τρόπο, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς συγγνώμη για τις ψεύτικες υποσχέσεις και χωρίς συμπάθεια για τις δυσκολίες που έφεραν το λαό του σε απόγνωση η πολιτική θα του φερθεί ανάλογα σκληρά.
Η μεγαλύτερη του τιμωρία θα είναι να βλέπει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην εξουσία για μια δεκαετία όπως κατά λάθος είπε στο χθεσινό του σαρδάμ.
