Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ Ή ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

‘’Μαμά με πονάει η κοιλιά μου’’ διαμαρτύρεται η Αννούλα, ο Δημήτρης παραπονιέται ότι τα άλλα παιδάκια στον παιδικό σταθμό του παίρνουν τα παιχνίδια, ενώ ο Διονύσης κλαίει απαρηγόρητος και δε θέλει να αποχωριστεί τη μαμά του, για να μπει στο χολικό.
Αλήθεια, πόσο γνώριμες σας είναι οι παραπάνω σκηνές ή πόσο ανησυχείτε για το πως θα αντιμετωπίσει το παιδί σας το γεγονός ότι θα βρεθεί για πρώτη φορά σ’ ένα ξένο περιβάλλον. Είναι η εποχή που τα παιδιά βγαίνουν από τα στενά όρια της οικογένειάς τους και εισέρχονται στην πλατύτερη κοινωνία. Είναι ακόμα η περίοδος που οι συναισθηματικές επενδύσεις τους επεκτείνονται σε δεσμούς με πρόσωπα έξω από την οικογένειά τους (παιδαγωγοί, φίλοι, συμμαθητές).

Κατά τη σχολική ηλικία( προ- σχολική!) το σύγχρονο παιδί κάνει την είσοδο του σε ‘’ ΤΡΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ’’ που διέπονται από κανόνες:
Μπαίνει στο σχολείο
Μπαίνει σε μια κοινωνία συνομηλίκων
Μπαίνει μ’ ένα περιορισμένο τρόπο ακόμα, στη ζωή της κοινότητας.

Το νηπιαγωγείο/ σχολείο είναι ο χώρος κοινωνικοποίησης του παιδιού γι’ αυτό και έχει λόγο ύπαρξης. Σε τελευταία ανάλυση, ότι κάνει στο νηπιαγωγείο- παιδικό σταθμό το παιδί δε έχει καμία σχέση με την κανονική καθημερινή ζωή του έως τώρα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το σχολείο αποτελεί μια ‘’ βίαιη εμπειρία’’ για το παιδί ή έστω μια τομή σε σχέση με την υπόλοιπη ζωή του. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που το παιδί απομακρύνεται από την οικογενειακή στέγη. Αυτό συνεπάγεται ‘’ αποχωρισμό’’.

Κατά συνέπεια, είναι αναμενόμενο τον πρώτο καιρό να κλαίει,να μην θέλει να πάει, να αναζητά τρόπους να παραμείνει στο οικείο περιβάλλον του και να συμπεριφέρεται ΄΄ διαφορετικά’ όταν βρίσκεται στο ξένο περιβάλλον του παιδικού σταθμού.
Αν, επιπρόσθετα, το πέρασμα του παιδιού από το σπίτι στο νηπιαγωγείο συνδυαστεί με τη γέννηση ενός μωρού, τότε μπορεί να νιώσει και ‘’ παρείσακτο’’. Σύμβουλος και συμπαραστάτης στη μετάβασή του είναι η ‘’οικογένεια’’. Ο τρόπος που μπαίνει το παιδί στο σχολείο, είναι αυτός που έμαθε στην οικογένεια. Όσο καλύτερα είναι προετοιμασμένο το παιδί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου, (κανονισμοί, πρόγραμμα, έλεγχος συμπεριφοράς, θέματα πειθαρχίας) τόσο λιγότερες οι δυσκολίες που θα συναντήσει.

Πώς μπορούμε να διευκολύνουμε την προσαρμογή του παιδιού από το σπίτι στο σχολείο( τη μεταβατική περίοδο);

Αναφερόμαστε όμως στα κύρια σημεία που θα πρέπει να λάβουν γονείς και παιδαγωγοί υπόψη τους, για να βοηθήσουν και να στηρίξουν τα παιδιά στη μετάβαση από το οικογενειακό στο σχολικό περιβάλλον. Άλλωστε, δεν μπορεί να εκφραστεί με κανόνες αυτό που κάνει τη δουλεία του παιδαγωγού καλλιτεχνική, δημιουργική και τη ‘’δουλεία’’ του γονιού ‘’μοναδική εμπειρία’’.
Ας θυμόμαστε λοιπόν ότι:
Όλα τα παιδιά βιώνουν γεγονότα που προκαλούν ένταση και άγχος. Τα παιδιά αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο στο στρες.
Η αντίδραση ενός παιδιού στη μετάβαση από το σπίτι στον παιδικό σταθμό- νηπιαγωγείο επηρεάζεται από το προϋπάρχον κλίμα και τη δυναμική των σχέσεων σε μια οικογένεια.
Όλα τα παιδιά δεν μας επηρεάζουν και ούτε επηρεάζονται με τον ίδιο τρόπο.
Το πώς νοιώθουν οι γονείς για την απομάκρυνση του παιδιού από το σπίτι επηρεάζει τα συναισθήματά του.
Επιρροές έξω από το σχολείο είναι ικανές να αλλάξουν τη στάση του παιδιού μέσα στο σχολείο.
Μεγάλη σημασία έχει η ενθάρρυνση του παιδιού μέσα στην οικογένεια. Θα πρέπει να δείξουμε με τις πράξεις και όχι με τα λόγια πως ένα παιδί δε έρχεται σε δεύτερη μοίρα.
Ο παιδικός σταθμός και το νηπιαγωγείο χρειάζεται να έχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, ώστε να διευκολύνει τα παιδιά κατά την περίοδο προσαρμογής.
Τέλος, χρειάζεται κατανόηση και συνεχής προσπάθεια, για να επέλθει αρμονία με την πραγματικότητα της ζωής, με το ιδανικό της κοινής ζωής και να προετοιμαστεί το παιδί κατάλληλα γι’ αυτά.

Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά χρειάζεται να δώσουν ένα ευρύτερο νόημα στις προσπάθειές τους, ένα νόημα του γιατί κάνουν διάφορα πράγματα, πέρα από το γεγονός ότι τα κάνουν γιατί έτσι λένε οι μεγάλοι. Γιατί τελικά το σχολείο σήμερα είναι ‘’ μ έ σ ο ‘’ και δεν είναι ο ‘’ σ κ ο π ό ς ‘’ της ζωής του παιδιού.

γράφει η Τένια Σταμπούλου, ιδιοκτήτρια του Ουράνιου Τόξου