Γράφει η Δέσποινα Λιμνιωτάκη*
Στην πολιτική, κανείς δεν αγαπάει τους διαχειριστές.
Όλοι επιθυμούν να οδηγηθούν στην γη της επαγγελίας από κάποιον ηγέτη που δεν θα έχει μόνο το όραμα και το χάρισμα να εμπνέει τους συμπολίτες του αλλά πολύ περισσότερο θα είναι πολιτικός «κοινής αποδοχής» – διότι τι αξία έχει η ηγεσία αν δεν αναγνωρίζεται το ίδιο από όλους.
Ποια είναι όμως η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο; Ειδικά στο πεδίο της αυτοδιοίκησης έχουμε καθυστερήσει από το να αναγνωρίσουμε και να αναδείξουμε τα παραδείγματα πολιτικών προσώπων που έχουν οδηγήσει τις ανθρώπινες κοινότητές τους στην πρόοδο και στην ευημερία, που έχουν επιτρέψει στον τόπο τους να εξελιχθεί και να προοδεύσει. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν, είναι που δεν έχουμε δώσει την απαιτούμενη σημασία στο τι θα πει να διοικείς μια πόλη ή μια επαρχία.
Από την άλλη, η πολυπλοκότητα των εσωτερικών διεργασιών που συμπεριλαμβάνει αποφάσεις που πρέπει να παρθούν από ετερογενείς οργανισμούς και αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες κάνει την ηγεσία να φαντάζει υποδεέστερη σε σχέση με την διαχείριση: να κατευνάσεις τη γκρίνια και να καθησυχάσεις την ανθρώπινη ματαιοδοξία, να ισορροπήσεις ανάμεσα στην αρετή και στην κακία (κυριολεκτικά), να καταφέρεις να ανοίξεις διαύλους επικοινωνίας εκεί που η αντιπολίτευση αντιστέκεται, μήπως αυτά δεν έχουν θέση στο ρεπερτόριο του μάνατζερ;
Μήπως έχουμε μπερδέψει τα μεγάλα λόγια με την πραγματική δουλειά και τις φρούδες υποσχέσεις με την αποτελεσματική τακτική; Αισθάνομαι ότι έχουμε μια εντελώς εσφαλμένη εντύπωση για το τι σημαίνει να είσαι ηγέτης σήμερα και επιπλέον το προφίλ της σύγχρονης ηγεσίας είναι πολύ λιγότερο φωνακλάδικο από όσο χρειαζόταν να είναι στο παρελθόν, όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε κατακτητές προ των πυλών ή να διατάξουμε στρατιώτες που λειτουργούσαν με τυφλή εντολή.
Η ρομαντικοποίηση της ηγεσίας είναι κατάλοιπο προηγούμενων δεκαετιών. Να υπόσχεσαι και να παραδίδεις αυτά που υπόσχεσαι: αυτό είναι μια πραγματικά οραματική πράξη.
Όσο οι αυτοδιοικητικές ομάδες στελεχώνονται από ανθρώπους μιας νέας γενιάς πολιτικού προσωπικού που συμβάλλει με γνώσεις και ταλέντο, με εμπειρία και διεκδικητικότητα, τόσο χρειαζόμαστε σωστή διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, στοχοθέτηση και προγραμματισμό. Καλή η έμπνευση, ακόμα καλύτερη η χάραξη στρατηγικής. Ένας ηγέτης οφείλει καταρχάς να γνωρίζει από αυτό.
Αποδοχή μετά από αποτελέσματα. Εκεί που οι μάνατζερ αποδεικνύουν την αξία τους κάθε μέρα που περνάει, οι ηγέτες αναγνωρίζονται από την ιστορία.
* Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Κοινωνική Ψυχολόγος, Σύμβουλος Ομάδων σε θέματα Διομαδικών Διεργασιών & Επικοινωνίας και υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Δύναμη Πολιτών-Βασίλης Λαμπρινός για το Ηράκλειο Κρήτης.
