Θυμός και ευθύνη

Γράφει η Σεμίνα Διγενή

Συζητώντας με μια πολυτάλαντη νεαρή φίλη μου σκηνοθέτη, που ζει στη Νέα Υόρκη, τη Λητώ Τριανταφυλλίδη, πληροφορήθηκα πως μια εξαιρετική παράσταση-καμπαρέ που είδε εκεί είχε θέμα τη θρυλική Τζομάμα Τζόουνς.

«Ο δημιουργός της παράστασης “Black Light”, Ντάνιελ Αλεξάντερ Τζόουνς», με ενημερώνει η Λητώ, «μεταμορφώνεται στην ντίβα της σόουλ μουσικής, σε ένα μουσικό ταξίδι με συγκλονιστικές στιγμές από το κίνημα απελευθέρωσης των δούλων της μαύρης ιστορίας της Αμερικής. Τα στοιχεία αφρικανικού μυστικισμού και μυθολογίας της μητέρας θεάς», συνεχίζει ενθουσιασμένη, «προσφέρονται σε ένα περιτύλιγμα μουσικών αναφορών στους Πρινς, Σαντέ, Νταϊάνα Ρος και Τίνα Τέρνερ. Οι ιστορίες της Τζομάμα, απολαυστικές και ακραία πολιτικές, αποτελούν όαση ουσιαστικού πολιτικού λόγου, μέσα στην επιδερμική σάτιρα, με την οποία φλερτάρει πλέον το αμερικανικό θέαμα. Σχολιάζει τα στερεότυπα που θέλουν τους μαύρους πολίτες της χώρας να διακατέχονται από έναν αδικαιολόγητο και μη παραγωγικό θυμό και αναρωτιέται: Τι θα έπρεπε να νιώσουμε μπροστά στις στατιστικές που δείχνουν ότι μόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 2018 850 άτομα σκοτώθηκαν (25% αυτών μαύροι) από την αστυνομία στις ΗΠΑ; Τι πρέπει να κάνουμε με αυτόν τον θυμό; Πού να τον χωρέσουμε; Πώς τα καταφέραμε και, όταν αυτός ο θυμός ξεσπάει, ακούγεται γραφικός;

Κι όταν η Τζοχάμα ρωτάει ποιος, επιτέλους, είναι ο ενήλικας στο δωμάτιο, που αναλαμβάνει την ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο αλλά και ό,τι θα συμβεί από εδώ και πέρα, τότε είναι η στιγμή που οφείλεις να συνειδητοποιήσεις ότι ο ενήλικας στο δωμάτιο -και σε όλα τα δωμάτια του κόσμου- είσαι πλέον εσύ. Πρέπει να είσαι εσύ».

REAL.GR

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook