Μια προσωπική κατάθεση ψυχής, γεμάτη συγκίνηση, πίστη και ευγνωμοσύνη, από τη Μαρία, η οποία μετά από μια σοβαρή περιπέτεια υγείας και ένα δύσκολο χειρουργείο θέλησε να ευχαριστήσει δημόσια όλους όσοι στάθηκαν στο πλευρό της.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που τα λόγια μοιάζουν πολύ μικρά για να περιγράψουν όσα αισθάνεται η ψυχή. Στιγμές που δοκιμάζουν τις αντοχές, την πίστη και τη δύναμη του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το πραγματικό μέγεθος της αγάπης, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης.
Αυτή τη δύσκολη διαδρομή βίωσε η Μαρία, εργαζόμενη στον χώρο της υγείας εδώ και 36 χρόνια, η οποία βρέθηκε η ίδια στη θέση του ασθενούς, αντιμετωπίζοντας μια σοβαρή περιπέτεια υγείας και ένα απαιτητικό χειρουργείο.
Μετά τη δοκιμασία της, θέλησε να εκφράσει δημόσια την ευγνωμοσύνη της προς όλους εκείνους που στάθηκαν δίπλα της, προσφέροντάς της φροντίδα, αγάπη, προσευχή, συμπαράσταση και δύναμη.
Όπως η ίδια αναφέρει, όλα αυτά τα χρόνια είχε σταθεί στο πλευρό ασθενών, γνωρίζοντας από κοντά τον πόνο, την αγωνία και τον αγώνα τους. Αυτή τη φορά, όμως, βίωσε προσωπικά πόσο σημαντική είναι η επιστημονική γνώση, η ανθρώπινη παρουσία και μια ζεστή κουβέντα στις πιο δύσκολες στιγμές.
Το ευχαριστώ στη διοίκηση του ΠΑΓΝΗ
Ιδιαίτερες ευχαριστίες απευθύνει στον διοικητή του ΠΑΓΝΗ, Γεώργιο Χαλκιαδάκη, για το προσωπικό του ενδιαφέρον και την ανθρώπινη προσέγγισή του, καθώς και στη διευθύντρια της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας, Άγγελα Πρινάρη, για την αγάπη, τη στήριξη και τη συμπαράστασή της.
Παράλληλα, ευχαριστεί τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, τα στελέχη και τους συναδέλφους της Ομοσπονδίας, καθώς και τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Τραυματιοφορέων και όλους τους συναδέλφους της από την Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα, που επικοινώνησαν μαζί της και της έδωσαν κουράγιο.
Η ευγνωμοσύνη στον χειρουργό της και την ιατρική ομάδα
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά της έχει ο χειρουργός της, Ιωάννης Πετράκης, διευθυντής της Γενικής Χειρουργικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ, τον οποίο ευχαριστεί για την επιστημονική του κατάρτιση, την υπευθυνότητα, την αφοσίωση και την ανθρωπιά του.
Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει, επρόκειτο για ένα ιδιαίτερα δύσκολο και απαιτητικό χειρουργείο, κατά τη διάρκεια του οποίου η εμπιστοσύνη στον γιατρό της, η επιστημονική γνώση και η πίστη της αποτέλεσαν πηγές δύναμης και ελπίδας.
Θερμές ευχαριστίες απευθύνει και στον γενικό χειρουργό Ηλία Αθανασάκη, για τη σημαντική συμβολή του στην επέμβαση, τη φροντίδα και τη συμπαράστασή του.
Στο μήνυμά της αναγνωρίζει τη συμβολή όλων των ειδικευόμενων γιατρών, των φοιτητών Ιατρικής και των μελών της χειρουργικής ομάδας, που βρέθηκαν κοντά της σε κάθε στάδιο της νοσηλείας της.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στους φοιτητές Ιατρικής Κωνσταντίνο Αντωνακάκη και Χρυσή Παπαμαρκάκη, τους οποίους ευχαριστεί για την ευαισθησία, το ενδιαφέρον και την ανθρώπινη παρουσία τους.
«Νέοι επιστήμονες με σεβασμό και αγάπη για τον ασθενή, που συμπάσχουν στον πόνο του, σκύβουν στο κρεβάτι του και του κρατούν το χέρι», είναι το μήνυμα που θέλει να τους μεταφέρει, ευχόμενη καλή πρόοδο και κάθε επιτυχία στη ζωή τους.
Παράλληλα, ευχαριστεί τον καθηγητή της Γενικής Χειρουργικής Κλινικής κ. Χρυσό, τον αγγειοχειρουργό Γεώργιο Τζουλιάδακη, τον ουρολόγο κ. Γεωργιάδη, τον γυναικολόγο-ογκολόγο Θωμά Βρεκούση, τη μαία Άννυ Αραβιτσάκη, τους ακτινολόγους Κώστα Σπαννάκη και Νίκο Γαλανάκη, καθώς και τους γιατρούς και τους εργαζομένους των Τμημάτων Αγγειογραφιών και Γενικής Χειρουργικής για την πολύτιμη συμβολή τους.
Ευχαριστίες απευθύνει, επίσης, στους γιατρούς Κωστή Σπυριδάκη, Γεώργιο Παναγιωτάκη και Άννα Δασκαλάκη, αλλά και σε όλους όσοι συμμετείχαν στη φροντίδα και την αντιμετώπιση της κατάστασής της.
«Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους νοσηλευτές και σε όλο το προσωπικό»
Ιδιαίτερα συγκινημένη αναφέρεται στο νοσηλευτικό προσωπικό της Γενικής Χειρουργικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ και στην προϊσταμένη Κυριακή Παπαδάκη.
Έχοντας υπηρετήσει επί 36 χρόνια στον χώρο της υγείας, γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο απαιτητικό είναι το έργο των νοσηλευτών και πόση υπομονή, δύναμη και ψυχική αντοχή χρειάζεται η καθημερινή φροντίδα των ασθενών.
Αυτή τη φορά, ως ασθενής, βίωσε η ίδια πόσο μεγάλη αξία μπορεί να έχει ένα χαμόγελο, μια ζεστή κουβέντα και μια ανθρώπινη παρουσία δίπλα στο κρεβάτι.
Στο δημόσιο ευχαριστήριό της συμπεριλαμβάνει τη γραμματεία της κλινικής, τους τραυματιοφορείς, το προσωπικό καθαριότητας και επιστασίας, το Τμήμα Διατροφής και τις τραπεζοκόμες, αναγνωρίζοντας πως κάθε εργαζόμενος έχει τη δική του σημαντική θέση στη φροντίδα του ασθενούς.
Ξεχωριστή αναφορά κάνει στη φίλη και συνάδελφό της Ρένα Τζιράκη, καθώς και στους εργαζομένους του νοσοκομείου που στάθηκαν δίπλα της με ενδιαφέρον και αγάπη.
Η πίστη, οι προσευχές και η δύναμη των ανθρώπων
Στη δύσκολη αυτή περιπέτεια, όπως αναφέρει, η πίστη στον Θεό, οι προσευχές και η ευλογία των Αγίων αποτέλεσαν πηγή δύναμης και ελπίδας.
Ευχαριστεί τον ηγούμενο της Μονής Βροντησίου, Τιμόθεο, τις αδελφές της Μονής Αγίων Θεοδώρων, καθώς και τους ιερείς πατέρα Στέλιο Σαββιδάκη, εφημέριο του Αγίου Σύλλα, και πατέρα Μιχαήλ Μιχαήλ, συνδέοντας την πίστη της με τη δύναμη που αντλούσε καθημερινά για να συνεχίσει τον αγώνα της.
Στο πλευρό της βρέθηκαν, επίσης, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι και άνθρωποι από την τοπική κοινωνία, που της έστειλαν μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης.
Ιδιαίτερη θέση έχουν οι αδελφικοί της φίλοι Αντώνιος Καρατζής, Μιχάλης Καραμαλάκης και Μαρία Καραμαλάκη, η Μαρίνα Εγγλέζου, ο Κυριάκος Θεοδοσάκης, η Γεωργία Κιάγια, ο Γιώργος Μανωλάκης, η Ρένα Ζουμπουλάκη, ο Μανώλης και η Χρύση Μακρυγιαννάκη, καθώς και όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς που της πρόσφεραν τη βοήθειά τους.
Ευχαριστεί ακόμη τους ανθρώπους της οικογένειάς της, τις φίλες και τους φίλους της, τους συντέκνους της, τους συγχωριανούς της και όλους όσοι της έδωσαν κουράγιο με την παρουσία τους.
Η συγκινητική προσφορά αίματος
Ξεχωριστό κεφάλαιο στο μήνυμά της αποτελεί η προσφορά αίματος, μέσα από την οποία άνθρωποι στάθηκαν έμπρακτα δίπλα της, προσφέροντας ένα πολύτιμο δώρο ζωής.
Ευχαριστεί τη Σούλα Πελέκου, τον Τάσο Μπαμπατζανή και τον Νίκο Καραβελάκη, καθώς και μια άγνωστη σε εκείνη γυναίκα που προσέφερε αίμα για την ίδια.
Παράλληλα, εκφράζει την ευγνωμοσύνη της προς το Σωματείο Εργαζομένων του ΠΑΓΝΗ και τις Υπηρεσίες Αιμοδοσίας του ΠΑΓΝΗ και του Βενιζελείου.
Όπως τονίζει, η αιμοδοσία αποτελεί μια πράξη αληθινής αγάπης και αλληλεγγύης, ένα δώρο ζωής που αποδεικνύει πως ακόμη και άνθρωποι που δεν γνωρίζονται προσωπικά μπορούν να γίνουν πολύτιμο στήριγμα στις πιο κρίσιμες στιγμές.
Ευχαριστίες απευθύνει, ακόμη, στα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου «Το Τσαγκαράκι», στους φίλους και τους συγχωριανούς της από το Τσαγκαράκι, καθώς και στους κατοίκους του Αγίου Σύλλα και της ευρύτερης τοπικής κοινότητας.
Το πιο βαθύ «ευχαριστώ» στον σύζυγο και τα παιδιά της
Συγκλονιστικό είναι το κομμάτι του μηνύματός της που αφιερώνει στον σύζυγό της, Νίκο, τον άνθρωπο που, όπως αναφέρει, στάθηκε δίπλα της κάθε ώρα και κάθε στιγμή.
«Στον φύλακα άγγελό μου, στον συνοδοιπόρο της ζωής μου, στον άνδρα μου, στον Νίκο μου», γράφει, περιγράφοντας τη φροντίδα, την υπομονή και την αγάπη του στις δύσκολες νύχτες, στον πόνο, στην αγωνία και στις στιγμές που είχε περισσότερο ανάγκη να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνη.
Τον ευχαριστεί που έγινε το στήριγμά της, που της έδινε κουράγιο να συνεχίσει και που περπάτησε μαζί της σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο.
Με την ίδια συγκίνηση απευθύνεται και στα παιδιά της, τον Γιάννη και τον Μιλτιάδη, χαρακτηρίζοντάς τα τη μεγαλύτερη δύναμη της ψυχής της.
Η αγάπη τους, η αγωνία τους, η παρουσία τους και κάθε στιγμή που ήταν κοντά της έγιναν, όπως λέει, καταφύγιο και δύναμη για να αντιμετωπίσει τη δοκιμασία.
«Τίποτα δεν είναι αυτονόητο»
Κλείνοντας το δημόσιο ευχαριστήριό της, η Μαρία στέλνει ένα μήνυμα που ξεπερνά τα όρια της προσωπικής της περιπέτειας.
Η εμπειρία αυτή τής υπενθύμισε πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η υγεία και πόση δύναμη κρύβει η αγάπη των ανθρώπων.
Πίσω από κάθε ασθενή, όπως σημειώνει, υπάρχει ένας άνθρωπος με φόβους, αγωνίες, όνειρα και μια οικογένεια που αγωνιά μαζί του. Και, όσο σημαντικές κι αν είναι η επιστήμη, η γνώση και η τεχνολογία, η ανθρωπιά και η ενσυναίσθηση είναι εκείνες που κάνουν τη διαδρομή πιο ανθρώπινη.
«Μπορεί να μην καταφέρω να αναφέρω έναν προς έναν όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου, όμως να ξέρετε πως κάθε τηλεφώνημα, κάθε μήνυμα, κάθε ευχή και κάθε πράξη αγάπης είχαν για μένα τεράστια αξία», αναφέρει, ζητώντας συγγνώμη από όσους δεν μπόρεσε να απαντήσει το διάστημα της νοσηλείας της.
Και καταλήγει με λόγια που συνοψίζουν όλη τη δοκιμασία της:
«Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου! Η αγάπη σας ήταν η δύναμή μου. Η πίστη μου ήταν η ελπίδα μου. Και οι άνθρωποί μου ήταν το στήριγμά μου».
