Ο Τσίπρας και η Καρυστιανού έσπευσαν να ανακοινώσουν τα κόμματά τους, αντίθετα από τον Σαμαρά που προτίμησε να περιμένει για να γίνει απλώς βάιραλ με ένα επιμελώς ατημέλητο βίντεο
Η ημερομηνία των εκλογών γράφεται σε ελάχιστες δημοκρατίες στην πέτρα. Στη δική μας, από την άλλη πλευρά, δεν γράφεται ούτε σε χαρτόνι. Θεωρητικοποιείται ως «συνταγματικό προνόμιο» του πρωθυπουργού, διαρρέεται ως πρόθεση εκλογικού αιφνιδιασμού και με την κατασκευασμένη περιωπή της «ασφαλούς πληροφορίας» μπορεί να γραφτεί στο χαρτί κάποιας εφημερίδας ως εξάστηλος τίτλος.
Τουλάχιστον αυτό συνέβη τον περασμένο Ιούνιο όταν ανακοινώθηκαν εφήμερα δύο ημερομηνίες, μία τον Σεπτέμβριο και μία τον Οκτώβριο. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός φρόντιζε να ενισχύει την υπόθεση με μια προεκλογικού τύπου υπερδραστηριότητα. Αν και δήλωνε θεσμικά προσηλωμένος στον εκλογικό κύκλο, έτρεχε για να κάνει τους άλλους να τρέξουν. Ασφαλώς τους δικούς του, κάποιοι από τους οποίους «εισηγούνταν» πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο υπό τον φόβο ενός τρομερού χειμώνα που θα έκανε σμπαράλια τη Νέα Δημοκρατία την άνοιξη. Κυρίως, όμως, τον Αλέξη Τσίπρα, τον Αντώνη Σαμαρά και τη Μαρία Καρυστιανού. Καλύτερα, ήταν το σκεπτικό, να συστηθούν και να μετριούνται πραγματικά στις δημοσκοπήσεις ως πολιτικές οντότητες παρά υποθετικά ως εν αναμονή σωτήρες.
Τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα, το κόλπο έπιασε. Ο Τσίπρας και η Καρυστιανού έσπευσαν να ανακοινώσουν τα κόμματά τους, αντίθετα από τον Σαμαρά που προτίμησε να περιμένει για να γίνει απλώς βάιραλ με ένα επιμελώς ατημέλητο βίντεο. Ενάμιση μήνα μετά, η βιασύνη στοιχίζει ήδη ακριβά στην Καρυστιανού, η «Ελπίδα» φαίνεται να πεθαίνει πρώτη. Τώρα η ΕΛΑΣ του Τσίπρα επιλέγεται ως βολικός αντίπαλος μαζί με το φάντασμα του παρελθόντος του. Tο οποίο, όταν δεν ξυπνάει από τις αστοχίες του rebranding, φροντίζουν να του ρίξουν όσο φως διαθέτουν οι προβολείς του Μαξίμου.
Είναι μια στρατηγική που εφάπτεται με εκείνη του Τσίπρα. Αφενός επειδή το φάντασμα μπορεί να προσφερθεί στη συσκευασία της αθώας ανωριμότητας ή της μοναχικής πάλης στα «δύσκολα χρόνια των μνημονίων». Και αφετέρου, επειδή ο νέος Τσίπρας, αυτός με σάρκα και οστά, καλλιεργεί ένα προφίλ μετριοπαθούς ρεαλισμού, δηλαδή μιας κυβερνησιμότητας που δεν απειλεί. Με άλλα λόγια, το παρελθόν και το παρόν απευθύνονται σε διαφορετικά κοινά. Στην, ας πούμε, πιο αριστερή ψυχή το ένα. Και στην πιο κεντρώα λογική το άλλο. Αυτός δεν θα ήταν ο «έτερος πόλος» του πολιτικού συστήματος; Αυτός που, όπως είπε ο ίδιος, μπορεί να χάσει τις πρώτες εκλογές αλλά τίποτε δεν αποκλείει να κερδίσει τις δεύτερες.
Αν κάτι καθιστούσε αδύναμο το σενάριο το πρόωρων εκλογών σε πείσμα των «ασφαλών πληροφοριών» ήταν ακριβώς αυτό: μια εκλογική διαδικασία δύο γύρων όπου στον πρώτο θα έβγαιναν όλοι οι παίκτες χαμένοι. Πρώτος απ’ όλους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης του «συνταγματικού προνομίου», ο οποίος θα θυσίαζε ένα κρίσιμο εξάμηνο αυτονομίας στο Μέγαρο Μαξίμου. Ποιος, με τόσους δελφίνους, αντιπάλους και εκκρεμότητες γύρω του, θα άφηνε νωρίτερα τη θέση ισχύος για να διαπραγματευτεί την επόμενη μέρα του; Επειτα το ΠαΣοΚ του Νίκου Ανδρουλάκη που από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κατάφερε να μετατρέψει την πίεση σε ανάστημα. Και τέλος ο Τσίπρας, για τον οποίο ισχύει πως χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο για να καθησυχάσει το εκλογικό κοινό απ’ ό,τι είχε χρειαστεί τότε για να το μαγέψει και στη συνέχεια να το τρομάξει.
Ετσι, και όχι επειδή είναι Δεκαπενταύγουστος, έχει πέσει σιγή ασυρμάτου για τις πρόωρες εκλογές. Απλώς, δεν συμφέρει. «Δεν συμφέρει» ούτε μια χώρα στην οποία όλα τα μέτωπα είναι ανοικτά – από την οικονομία με την ακρίβειά της και το Μεταναστευτικό με την Ουγκάντα της έως την Αμυνα με τις φρεγάτες της και τη διπλωματία με το «ισλαμικό ΝΑΤΟ». Οι εκλογές δεν είναι το κόλπο ενός μάγκα και η προεκλογική περίοδος είναι κάτι άλλο από τους εκλογικούς τακτικισμούς της. Τώρα περισσότερο από ποτέ.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
