Απάντηση στο δημοσίευμα με τίτλο:
“Χρειάζεται γνώση, φαντασία και σοβαρότητα από τα γαλάζια κομματικά στελέχη”
Το συγκεκριμένο δημοσίευμα, αντί να συμβάλλει σε έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο, επιλέγει τον δρόμο της απαξίωσης και των υπαινιγμών χωρίς τεκμηρίωση.
Η συνάντηση που αναφέρεται είχε έναν ξεκάθαρο στόχο: την ανταλλαγή εμπειριών, ιδεών και προτάσεων από γυναίκες που έχουν ενεργό συμμετοχή στα κοινά.
Σε μια εποχή που η πολιτική χρειάζεται περισσότερη συμμετοχή, περισσότερη εκπροσώπηση και νέες προσεγγίσεις, τέτοιες πρωτοβουλίες δεν είναι «χαμένος χρόνος», αλλά επένδυση στη δημοκρατία.
Οι εύκολοι χαρακτηρισμοί περί «θεσούλων», «χαβαλέ» και «παλαιοκομματισμού» δεν προσφέρουν τίποτα πέρα από εντυπώσεις. Αντίθετα, υποτιμούν ανθρώπους που διαθέτουν χρόνο, γνώση και διάθεση προσφοράς.
Είναι θεμιτό να υπάρχει κριτική — είναι άλλωστε αναγκαία. Όμως η κριτική αποκτά αξία όταν βασίζεται σε πραγματικά στοιχεία και συνοδεύεται από προτάσεις. Διαφορετικά, μετατρέπεται σε κακόβουλη ρητορική που δεν τιμά ούτε τον δημόσιο λόγο ούτε όσους την εκφράζουν.
Η κοινωνία πράγματι αναζητά σοβαρότητα, ιδέες και προοπτική. Και αυτό ακριβώς υπηρετούν πρωτοβουλίες που ενθαρρύνουν τον διάλογο και τη συμμετοχή — όχι η ισοπέδωσή τους.
Το δημοσίευμα επιλέγει συνειδητά τη χλεύη και τα υπονοούμενα αντί για την ουσία. Χωρίς στοιχεία, χωρίς τεκμηρίωση, με μοναδικό «επιχείρημα» την ειρωνεία και τη μικροπολιτική καχυποψία.
Η απαξίωση κάθε προσπάθειας διαλόγου ως «χαβαλέ» και «φιλολογικό απόγευμα» λέει περισσότερα για τον συντάκτη παρά για τους ανθρώπους που συμμετείχαν. Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που ενοχλεί δεν είναι η συνάντηση — είναι ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιλέγουν να συζητούν, να ανταλλάσσουν ιδέες και να συμμετέχουν ενεργά, αντί να αναπαράγουν τον γνωστό κυνισμό.
Οι υπαινιγμοί περί «θεσούλων» και «αζημίωτου» δεν είναι απλώς αβάσιμοι· είναι προσβλητικοί για όλους όσοι δραστηριοποιούνται στα κοινά με προσωπικό κόστος και χωρίς καμία εγγύηση ανταμοιβής.
Αν κάποιοι θεωρούν ότι η πολιτική πρέπει να περιορίζεται σε παρασκηνιακά σχόλια και ψιθύρους, είναι δικαίωμά τους. Δεν είναι όμως αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία.
Η κοινωνία ζητά σοβαρότητα, προτάσεις και συμμετοχή. Και αυτά δεν παράγονται με κακεντρέχεια και ανώνυμες αιχμές, αλλά με ανοιχτό διάλογο και δουλειά.
Τελικά, η πραγματική «μούχλα» δεν βρίσκεται σε όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι, αλλά σε όσους επενδύουν διαρκώς στην απαξίωση.
