Ελπίζει σε μία «σκληρά δεξιά» επιλογή από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ώστε να αναβιώσει η επιχείρηση ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς στα μέτρα του – Η απορριπτική στάση της Χαριλάου Τρικούπη μπορεί μεν να επαναφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ στελέχη που έφυγαν μετά την εκλογή Κασσελάκη, ωστόσο τα στελέχη της Νέας Αριστεράς ακούν «Αλέξη» και φεύγουν
Από κόμματα καλά πάνε, πρέπει τώρα να βρουν και κόσμο. Στην Αριστερά, δηλαδή. Τη ριζοσπαστική, τη μεταρρυθμιστική, την ανανεωτική, την κομμουνιστογενή, την κυβερνώσα, τη διαμαρτυρόμενη, τη λαϊκομετωπική, τη μεταλλαγμένη ή με όποιον άλλο χαρακτηρισμό αυτοπροσδιορίζεται.
Προσώρας, τα «κόμματα του ΣΥΡΙΖΑ» είναι πέντε. Τρία βρίσκονται στη Βουλή (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας) και δύο (ΜέΡΑ25 και ΚΙ.ΔΗ.) θα προσπαθήσουν στις επόμενες εκλογές να «τρουπώσουν» και αυτά στο «μαυσωλείο», όπως αποκαλούν ορισμένοι τον Ναό της Δημοκρατίας, στον οποίο τελετάρχης θα συνεχίσει, τουλάχιστον μέχρι τον Φεβρουάριο, να είναι ο εξ Ιωαννίνων Τασούλας.
Και λέμε μέχρι τον Φεβρουάριο, επειδή τότε θα εκλεγεί ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και μεταξύ των υποψηφίων διαδόχων της Κατερίνας Σακελλαροπούλου είναι και ο πρόεδρος της Βουλής. Και μάλιστα, μετά τον Νίκο Δένδια, είναι αυτός που συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να αναρρηθεί στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα.
Κι αν κάποιος δεν μπορεί να κατανοήσει τη σχέση του Τασούλα με την Αριστερά, τις διασπάσεις της και την Προεδρία της Δημοκρατίας η εξήγηση είναι απλή. Η πρώτη προσπάθεια αναδιοργάνωσης της λεγόμενης πληθυντικής (Κεντρο)αριστεράς θα επιχειρηθεί να γίνει με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Το σήμα της εκκίνησης το έδωσε ο Αλέξης Χαρίτσης προτείνοντας τον πρόεδρο της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) Χρήστο Ράμμο, μια κίνηση η οποία, πέραν των προσόντων του Ράμμου, θεωρήθηκε και πολιτικά ευφυής, αφού δύσκολα μπορεί να απορριφθεί από τα άλλα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Ηδη οι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρουλάκης και Φάμελλος, εξέφρασαν την εκτίμησή τους για το πρόσωπο. Το ίδιο και η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας. Ο Χαρίτσης, μάλιστα, της πήρε την μπουκιά απ’ το στόμα, αφού, σύμφωνα με πληροφορίες, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ετοιμαζόταν να προτείνει τον Ράμμο.
Πίσω απο τις λέξεις
Πάντως, εκείνος που προκάλεσε έκπληξη ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Τάχθηκε υπέρ της παραμονής της Σακελλαροπούλου στο προεδρικό αξίωμα. Ενδεχομένως, επειδή νομίζει ότι έτσι θα φέρει σε δύσκολη θέση τον Μητσοτάκη. Αφενός επειδή ο πρωθυπουργός θα πρέπει είτε να απορρίψει την ανανέωση της θητείας ενός προσώπου που ο ίδιος είχε προτείνει και κατά κοινή ομολογία δεν τον δυσκόλεψε, είτε να της ανανεώσει τη θητεία, αναλαμβάνοντας το πολιτικό ρίσκο να καταψηφιστεί από βουλευτές της Ν.Δ., ο αριθμός των οποίων, εφόσον ξεπερνά τους έξι, θα τροφοδοτήσει σενάρια για την κυβερνητική πλειοψηφία.
Αφετέρου, ο Αλέξης Τσίπρας θα ήθελε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να επιλέξει κάποιον/α που να κλείνει το μάτι στην πούρα Δεξιά ώστε να αποκτήσει προστιθέμενη αξία, στην ευρύτερη Κεντροαριστερά, η δική του διακηρυγμένη θέση για κοινό μέτωπο της Αριστεράς απέναντι στη Δεξιά. Και μάλλον θα την κάνει εναργέστερη την ερχόμενη Παρασκευή όταν, σε εκδήλωση για τα 50 χρόνια εξωτερικής πολιτικής της χώρας, θα προσπαθήσει να «παντρέψει» τις εγχώριες με τις ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις και να περιγράψει το περιεχόμενο της συναντίληψης των προοδευτικών δυνάμεων στα καθ’ ημάς, αλλά και στην Ε.Ε., για τα συμβαίνοντα και τα γεωστρατηγικά επερχόμενα.
Συναντίληψη που, όπως λένε συνεργάτες του, δεν θα πρέπει απλώς να αμφισβητεί το κυρίαρχο δόγμα των συντηρητικών κυβερνήσεων, αλλά και να προσδίδει περιεχόμενο, αφενός στην αναγκαία σύζευξη πατριωτισμού και διεθνισμού, που μπορεί να υψώσει ανάχωμα στον επελαύνοντα ευρωσκεπτικισμό, και αφετέρου να εντάξει τις επιπτώσεις της φτωχοποίησης και της μετανάστευσης σε μια προοδευτική ατζέντα, φρενάροντας την άνοδο της Ακροδεξιάς.
Σίγουρα, η εγκατάλειψη της διεθνιστικής και αντιεθνικιστικής ατζέντας και η ενσωμάτωση στη ρητορική και στρατηγική του πρώην πρωθυπουργού «λαϊκοπατριωτικών» στοιχείων, αν μη τι άλλο, προσδίδει ενδιαφέρον στις κινήσεις του επισπεύδοντος, ως φαίνεται, Τσίπρα για να αναλάβει, ενδεχομένως και πριν τις εκλογές του 2027, πρωταγωνιστικό ρόλο στην αναδιοργάνωση της λεγόμενης πληθυντικής Αριστεράς, η οποία είτε μαζί με το ΠΑΣΟΚ, είτε αυτόνομα και με επανένωση των κομματιών του ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει σημαντικό μερίδιο στο κυβερνητικό παιχνίδι.
Κλείσιμο
Επιπροσθέτως, ο Αλέξης Τσίπρας τοποθετούμενος υπέρ της παραμονής της Σακελλαροπούλου θέλει να δείξει, λένε πρόσωπα που συνομιλούν μαζί του, ότι, σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη, ο ίδιος δεν μετανιώνει που το 2019 συμφώνησε για την εκλογή της. Συνεπής ο ένας, ασυνεπής ο άλλος. Βεβαίως, τα «προεδρικά» εντάσσονται σε μια τακτική… τσουγκράνας του Τσίπρα. Με πρώτη αιχμή την πολιτική φθορά της κυβέρνησης.
Δεύτερη, τις ανακατατάξεις στην Προοδευτική Παράταξη. Τρίτη, την αναδιοργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ και την κατίσχυση, ακόμη και για λόγους βουλευτικής ιδιοτέλειας, έναντι του ΚΙ.ΔΗ., του κόμματος Κασσελάκη. Και τέταρτη, την επανάκαμψη, «με φόρα», του Αλέξη στα κομματικά και πολιτικά δρώμενα.
Βεβαίως, οι γνωρίζοντες καλά τα πολιτικά παρασκήνια έχουν τη γνώμη ότι η προεδρική εκλογή αν προκαλέσει «φουσκάλες» στην πολιτική αντιπαράθεση θα είναι παρόμοιες με αυτές που προκαλούνται στο μπρίκι όταν ανακατεύουμε τον τούρκικο καφέ. Και λέμε «τούρκικο» και όχι «ελληνικό» επειδή ούτε τα Ελληνοτουρκικά και η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν τον Ιανουάριο αναμένεται να προκαλέσει την τρικυμία που κάποιοι αναμένουν. Και την οποία οι αντίπαλοί του περιμένουν πώς και πώς για να του επιτεθούν.
ΑΠΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
