Κυριάκο σε παρακαλώ βρες κάποιον να αναλάβει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ

Δημήτρης Δανίκας

Μετά από τους τρεις πρώτους μήνες. Μετά από φωτιές που μετέτρεψαν σε στάχτες εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δασών

Μετά από τις καταστροφικές και βιβλικές πλημμύρες. Μετά από τρεις μήνες μιας δοκιμασία που ακόμα και η πιο λαοφιλής κυβέρνηση αυτού του τόπου θα είχε χάσει τουλάχιστον τις μισές περιφέρειες και τους μισούς δήμους.

Μετά απ όλα αυτά που υπό κανονικές συνθήκες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πετούσε την σκούφια του και θα πανηγύριζε για τον ανεπάντεχο θρίαμβό του. Και μάλιστα με τον νέο, φρέσκο και αμερικανοθρεμμένο αρχηγό του, συμβαίνει κάτι που μόνο ως ρεκόρ Guinness μπορώ να το εκλάβω και στο μυαλό μου να το αρχειοθετήσω.

Η Νέα Δημοκρατία, περίπου στα ίδια, όπως πριν. Η Ελλάδα περίπου στα μπλε. Και ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα πιο χαμηλά από το ήδη καταγεγραμμένο χαμηλό των προηγούμενων αναμετρήσεων για την αυτοδιοίκηση.

Ακόμα χειρότερα, όταν σε μερικές περιπτώσεις το ΚΚΕ ξεπερνάει τις επιδόσεις των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ, Ακόμα χειρότερο όταν το ΠΑΣΟΚ του «άφαντου» Νίκου Ανδρουλάκη που ακόμα αναζητεί τους λόγους που τον «ερωτεύτηκαν» οι κοριοί του Κυριάκου, βρίσκεται ψηλότερα από το κόμμα του Stefanos Kasselakis.

Αραγε τι να συμβαίνει; Μπας και η διαρκής, η ανελέητη, η άνευ προηγουμένου τηλεοπτική και γενικώς δημοσιογραφική έκθεση του Stef τον έχουν μετατρέψει σε κάτι σαν μέρος ενός reality show;

Μπας και η διχόνοια, η φαγωμάρα, η γκρίνια, η «ομπρέλα», ο ακήρυκτος εμφύλιος πόλεμος είναι τα σήματα που εκπέμπονται προς τους πολίτες, λέγοντας τους «όπου φύγει φύγει»;

Μπας και η περιφορά του Stef μαζί με τις αλλεπάλληλες εκδηλώσεις, τοποθετήσεις του και μαζί με την επικών διαστάσεων άγνοιά του, έχουν μεταλλάξει το τάχα αριστερό κόμμα σε κάτι μεταξύ παιδικής χαράς, ροντέο και τσίρκου;

Μπας και ο απλός, τρομαγμένος, καθημερινός πολίτης, μέσα στην απόγνωσή του, λέει «τι να κάνω ο δυστυχής, που να πάω και με ποιον να πορευτώ; Με τον Κασσελάκη; Θεέ μου χίλιες φορές Κυριάκο και ό, τι γίνει».

Με απλά λόγια, επειδή αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από την ύπαρξη μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης που θα τηρεί τα στοιχειώδη και επειδή με τον Παύλο Πολάκη σε ρόλο συντονιστή, δεν αποκλείεται ο ΣΥΡΙΖΑ να καταλήξει σε καφενείο υπό τους ήχους γαυγισμάτων, λέω εγώ: Κυριάκο βρες κάποιον να αναλάβει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μπας και τα συντρόφια της Κουμουνδούρου δουν επιτέλους μια άσπρη μέρα.
Και ως υστερόγραφο αντιγράφω σχόλιο του Αρη Δαβαράκη το οποίο με εκφράζει απόλυτα:
«Ο Στέφανος της Ελλάδος λοιπόν, παρέα με τον Tyler, θα νοικιάσουν μια (ή δυο;) μήτρες και θα γίνουν οι μπαμπάδες του Απόλλωνα και του Ηλία. Οι γυναίκες είναι παρενθέσεις. Αχρείαστες ναναι και ως μητέρες και ως κόρες. Και έτσι, με δύο κουβέντες, πάει ο ανόητος στα σκουπίδια. Ίχνος ευαισθησίας, ενσυναίσθησης, συναίσθησης του τι θα πει Άνθρωπος, αρσενικό, θηλυκό, τι θα πει παιδί, κοριτσάκι, αγοράκι, αγάπη, τρυφερότητα, αγκαλιά, μοίρασμα, μητρικό γάλα, οι λέξεις “μάνα, μητέρα, μαμά”. Αντίο Στέφανε, δεν θέλω να σε ξέρω, λάθος έκανα πάλι».

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook