Η Μελόνι, η Τρας και η Ευρώπη ένας πολτός

Μάκης Πολλάτος

Το ακούσαμε κι αυτό. Η Τζόρτζια Μελόνι, το κόμμα της οποίας πήρε την πρώτη θέση στις ιταλικές εκλογές, δεν είναι λέει ακροδεξιά. Κι ας δηλώνει θαυμάστρια του Μουσολίνι από τον οποίο εμπνέεται. Κι ας έχει υιοθετήσει την ατζέντα που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι γοητεύει τους ακραίους

Οι Ιταλοί, σου λέει, θεωρούν την Μελόνι… κεντροδεξιά. Και την επέλεξαν για πρωθυπουργό επειδή τους υποσχέθηκε σχεδόν τα πάντα. Οτι θα διαπραγματευθεί καλύτερα από τους προκατόχους τους, ότι θα μειώσει τους φόρους και θα αυξήσει τους μισθούς, θα λύσει ως διά μαγείας τα προβλήματα της καθημερινότητας των Ιταλών.

«Θα σας γλιτώσουμε από τη δυστυχία, νερό θα φέρουμε θα φτιάξουμε σχολεία κι όσο για τα φτωχά κορίτσια σας γαμπρούς εμείς θα βρούμε» που τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Ο καιρός θα δείξει, πολύ σύντομα, αν η Μελόνι θα αποδειχτεί κι αυτή ακόμη μια πολιτική φούσκα που γρήγορα θα ξεφουσκώσει και θα σκάσει. Αν τα βρει σκούρα και τα προβλήματα την σαρώσουν, η λύση θα είναι πάλι για την Ιταλία μια κυβέρνηση συνεργασίας με κομμάτι της Αριστεράς κι ίσως ένας εξωκοινοβουλευτικός πρωθυπουργός κοινής αποδοχής. Για το πώς ξεφυτρώνουν και πώς πεθαίνουν τα κόμματα διαμαρτυρίας δείτε παραδείγματα στην Ελλάδα αλλά και στην Ιταλία με την υποχώρηση των ποσοστών του Σαλβίνι και του κόμματος των 5 αστέρων.

Δεν υπαινίσσομαι ότι οι λύσεις θα έλθουν από τα παλαιότερα κόμματα. Στο σύνολό τους σχεδόν έχουν γίνει ένας πολτός πια. Σε δεξιά κόμματα συνυπάρχουν κεντρώοι, σοσιαλιστές και πρώην αριστεροί, όσο κι αν ορισμένοι προσπαθούν να καθαγιάσουν μετεγγραφές και μετακινήσεις στελεχών με το επιχείρημα ότι τα πολυσυλλεκτικά κόμματα αντλούν στελέχη από το κέντρο.

Με την ίδια ευκολία που πλέον οι πολίτες-ψηφοφόροι αλλάζουν πολιτικούς χώρους και προτιμήσεις, τόσο απλά αναδιατάσσεται το πολιτικό σκηνικό. Σαν ένα εκκρεμές, σαν ένα τρενάκι roller coaster, μία πάνω, μία κάτω, μία δεξιά, μια αριστερά.

Δείτε τα χάλια της Βρετανίας. Αποφάσισαν να βγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έκτοτε έχουν αλλάξει τέσσερις κυβερνήσεις, προσπαθώντας να βρουν τον καλύτερο ηγέτη. Τις τελευταίες ώρες περνούν ακόμη μια μεγάλη οικονομική κρίση ως αποτέλεσμα της εξαγγελίας για μείωση των φόρων. Η στερλίνα κατέρρευσε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 37 ετών με αποτέλεσμα να αυξάνεται δραματικά και το κόστος δανεισμού αλλά και οι τιμές των προϊόντων για τους καταναλωτές. Κι όμως.

Κι αυτούς τους μαθητευόμενους μάγους της παρέας Λιζ Τρας, οι πολίτες τους επέλεξαν, τα μέλη των Βρετανών συντηρητικών. Πολλοί από τους οποίους θα στοιχημάτιζα ότι με την ίδια ευκολία θα κάνουν τούμπα και θα ψηφίσουν τους Εργατικούς που περισσότερο σοσιαλδημοκράτες είναι, για να μην πω light φιλελεύθεροι.

Η αναμπουμπούλα στην Ευρώπη θα κρατήσει για καιρό. Δεν ξέρω τι θα γεννηθεί απ’ αυτή την αναστάτωση στο πλαίσιο της διαρκούς αναζήτησης της ελπίδας από τους πολίτες. Δεν μου αρέσει αυτή η κυβέρνηση; Παίρνω εύκολα… συναινετικό διαζύγιο από το κόμμα που στήριζα για δεκαετίες κι επιλέγω κάτι άλλο. Οι υποσχέσεις είναι πάντα ευκολοχώνευτες και ηχούν όμορφα στα αυτιά όσων θέλουν μια αλλαγή επειδή ρουτίνιασαν, δυσαρεστήθηκαν, ή δεν έχουν διάθεση για προσπάθεια.

Η κτηνώδης άγνοια για τις συνέπειες των αποφάσεών μας και την ανάδειξη λαϊκιστών ή άσχετων στην εξουσία θα φανούν στο μέλλον. Και για πολλούς ισχύει η άποψη μέχρι τότε «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει».

Ο Δημήτρης Τσοβόλας, όταν το κόμμα του δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει το 3% για να μπει στη Βουλή, είχε πει το ιστορικό: «Τέτοιος που είναι ο λαός, καλά να πάθει!». Κυρίες και κύριοι, αποφασίστε τι θέλετε και ελέγξτε την αγανάκτησή σας. Δεν φταίνε μόνο οι άλλοι για όλα τα στραβά της κοινωνίας μας.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook