Χημεία και τέρατα

Δημήτρης Παγαδάκης

Πολιτική τερατογένεση; Ζόρικη μεταφορά. Ειδικότερα όταν προέρχεται από τα χείλη του έλληνα πρωθυπουργού. Καθότι η συμβολική επίκληση του όρου σκάβει αναχώματα. Δεδομένου ότι ακόμη και η ρητορική αναπαράσταση του πολιτικά τερατώδους υπαινίσσεται το θόλωμα των ορίων του φυσιολογικού

Ομολογεί τη παραβίαση, τη μόλυνση, τον εκτροχιασμό της κανονικότητας. Ισχύει άραγε το ενδεχόμενο μιας τέτοιας «εκτροπής» ή, τέλος πάντων, απόκλισης από τη κανονικότητα μια κυβέρνηση των Τσίπρα-Ανδρουλάκη-Βαρουφάκη-Κουτσούμπα;

Ή, μήπως, πρόκειται για ένα προειδοποιητικό τρολάρισμα του Μητσοτάκη που μεταφέρει στο πολιτικό σκηνικό το ενδεχόμενο εμφάνισης της απειλητικής σκιάς ενός δύσμορφου κομματικού Φρανκενστάιν; Με όλα τα επακόλουθα φρίκης, τρόμου, απέχθειας, αγωνίας και ανασφάλειας..Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι οι προφήτες και οι απολογητές μυθικών τερατουργημάτων έχουν εκλείψει στη σύγχρονη εποχή.

Καταρχήν, αν προκύψει από την κάλπη μια μετεκλογική κυβερνητική σύμπραξη μεταξύ διαφορετικών πολιτικών φορέων , αυτή δεν συνιστά πολιτική ανωμαλία, έκτρωμα ή εξάμβλωμα . Ίσως μόνο ένα διαχειριστικό συνονθύλευμα με εσάνς ιλαροτραγωδίας και μια κυβέρνηση «κουρελού» με σύντομη ημερομηνία ξηλώματος της, Αλλά και πάλι η συνεννόηση, η συνεργασία, η προγραμματική σύγκληση, ακόμη και η ανοχή ανάμεσα σε κόμματα εντάσσονται θεμιτά στο πολιτικό παιχνίδι.

Μη πάμε μακριά. Θεωρητικά με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής υπάρχει δυνατότητα, χωρίς το κόμμα που θα εκλεγεί πιθανόν πρώτο, να σχηματιστεί κυβέρνηση. Το κυρίαρχο ερώτημα, όμως, είναι αν την επιτρέπουν η ασύμβατη ρητορική μεταξύ των σημερινών κομμάτων της αντιπολίτευσης και η στάση τους απέναντι στα μείζονα ζητήματα. Και ακόμα περισσότερο υπάρχει ανάμεσα τους χημεία που κάνει διαχειρίσμη μια ευκαιριακή κυβερνητική σύνθεση; Πόσο μάλλον από τη στιγμή που διάφορες εσωκομματικές αγκυλώσεις και καμένες φλάντζες μπορούν να υπονομεύσουν τη συνοχή και την αντοχή της;

Ο Τσίπρας από τη μεριά του έχει εκδηλωθεί ανοιχτά. Αναζητά συνεταίρους για «προοδευτική διακυβέρνηση» υπό την σκέπη του. Η υπόθεση, όμως, σκαλώνει στην απροθυμία των πιθανών και απίθανων συμμάχων. Ο Περισσός έχει ξεκόψει όλα τα προξενιά από νωρίς, καίγοντας όλα τα σενάρια εμπλοκής του σε μετεκλογικές συμπράξεις.

Ο Κουτσούμπας εντείνει τη ρητορική του ενισχύοντας το παλιό σύνθημά «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές».Δηλαδή σαν αδάμαστος αντιήρωας σε σπαγγέτι γουέστερν βροντοφωνάζει προκαταβολικά «μόνος μου και όλοι σας». Όπου όλοι οι άλλοι είναι για αυτόν δέσμιοι του ΝΑΤΟ, τσιράκια της ΕΕ, εξαρτημένοι φορείς μιας βάρβαρης, αντιλαϊκής πολιτικής. Οπότε εκ προοιμίου φαντάζει άκυρη οποιαδήποτε σύγκλιση ή αρωγή ανοχής με τους «υποταγμένους» άλλους..

Η Χαριλάου Τρικούπη πάλι συντηρεί την αυτόνομη στρατηγική της. Ασφαλώς και κλιμακώνει την αντιδεξιά της ρητορική για να δελεάσει τους απογοητευμένους από τις τακτικές της Κουμουνδούρου, οι οποίοι αντικειμενικά αποτελούν τη μεγαλύτερη δεξαμενή δυνητικών ψηφοφόρων της. Κανείς, ωστόσο, δεν παραμερίζει ότι στις γραμμές της παραμένει πλειοψηφικά ισχυρή η μετωπική αντιπαράθεση με τη λαϊκιστική πλειοδοσία, τους αναχρονιστικούς διχασμούς και τους τυχοδιωκτικούς χουλιγκανισμούς του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Εξάλλου, στήριξε πατριωτικά όλες τις κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις σε θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Ψήφισε τις αμυντικές δαπάνες, την ελληνογαλλική και ελληνοαμερικανική συμφωνία, την προμήθεια αεροσκαφών Rafale, την αποστολή αμυντικού πολεμικού υλικού στην Ουκρανία και αντιστάθηκε στη μεθοδευμένη από τον Ερντογάν απόπειρα εισβολής προσφύγων στον Έβρο. Επί πλέον υπερψήφισε τον νέο εκλογικό νόμο της ενισχυμένης αναλογικής και υιοθέτησε υπεύθυνα τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες στην πανδημία και στην υγειονομική κρίση.

Είναι ολοφάνερο, τελευταία, ότι ο Ανδρουλάκης έχει ξεσηκώσει μια ιδιότυπη Κρητική βεντέτα κατά του Μητσοτάκη, με αφορμή το σοβαρό ζήτημα των υποκλοπών που προσωπικά τον θίγουν Το κόμμα, όμως, του οποίου ηγείται δεν καταχωρίζεται στη κατηγορία της μνησίκακης εκδικητικότητας και της αλλοπρόσαλλης διαμαρτυρίας. Παραμένει σταθερά ευρωπαϊκά προσανατολισμένο και εκσυγχρονιστικά μεταρρυθμιστικό.

Αναπόφευκτα, κρίνεται ότι όχι μόνο δεν επιλέγει ως εκφραστή μιας πολιτικής αλλαγής τον Τσίπρα αλλά ούτε προτίθεται να γίνει ουρά στις εξαλλοσύνες του. Στη περίπτωση, άλλωστε, της οικειοθελούς παράδοσης της κεντροαριστερής ταυτότητας του στους υποτιθέμενους αριστερούς ριζοσπάστες, θα απομείνει μοναχά ένα πουκάμισο αδειανό. Άρα λογικά θα πρέπει να ξορκίζει κάθε κυβερνητική συνεννόηση μαζί τους, γιατί έτσι θα κλείσει τον ιστορικό του κύκλο.

Απομένει ως έσχατη εναλλακτική του φαντασιακού κυβερνητικού προοδευτικού μετώπου, ο δήθεν ασυμβίβαστος κήρυκας της ανυπακοής Βαρουφάκης. Μόνο που η πολιτική επανασυγκόλησή του με το μνημονιακό Τσίπρα ανασύρει μνήμες της αλησμόνητης διακυβέρνησης με συγκυβερνήτη το Καμένο. Τότε που στο παραπέντε δεν ξεπετάχτηκε η χώρα από την Ευρωζώνη. Το χειρότερο είναι πως και οι δυο τους αντάμα δεν αρκούν για να χορέψουν κυβερνητικό ταγκό. Αμφότεροι μαζί προϋποθέτουν μάλλον μετεωρισμό τα σύννεφα.

Παρόλα αυτά στη πολιτική τίποτε δεν αποκλείεται. Ακόμα και οι παροξυσμικές πολώσεις μπορούν να βρουν κοινό έδαφος συμβιβασμού. Το πόσο τώρα είναι αυτός ρεαλιστικά εφικτός αποτελεί αντικείμενο ανίχνευσης στη γυάλινη μαντική σφαίρα. Κι αν η υλοποίηση ενός τέτοιου κυβερνητικού σχήματος συνιστά ίσως για τους μετριοπαθείς βιωματική εμπειρία κλονισμένων νεύρων και σοκαριστικού φρικαρίσματος, το βέβαιο είναι πως δεν αποτελεί κάτι το πολιτικά αφύσικο. Με τη προϋπόθεση πάντα ότι αντλεί κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, μέσω της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης

Προφανώς ο Μητσοτάκης δεν έγινε ξαφνικά από το βήμα της ΔΕΘ, μελετητής της οντολογίας των πολιτικών τεράτων. Τα οποία δεν προέρχονται υποχρεωτικά από ένα συνασπισμένο κομματικό τσούρμο με διαφορετικές αρχές, αξίες και προτάγματα. Επισήμανε, απλώς, τους κινδύνους που μπορούν να προσέλθουν από ένα μπλοκ αντιφατικών δυνάμεων στο οποίο το πάνω χέρι θα έχει ο καιροσκοπικός λαϊκισμός. Παρότι η αναφορά του σε τυχούσα πολιτική τερατογένεση εκτιμήθηκε ως ηθικολογικό ανάθεμα, στη πραγματικότητα διέθετε ενεργητική πολιτική στόχευση.

Αποσκοπούσε στην στεγανοποίηση της χαλαρής ψήφου ενώπιον της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης με την «αχρείαστη» απλή αναλογική. Τόσο από κομματική ιδιοτέλεια όσο και από την ανάγκη εκδήλωσης της συνέπειας του υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων, χτύπησε το καμπανάκι εγρήγορσης στους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους. Για την ώρα ως πρωθυπουργός διαθέτει το αβαντάζ πως δίχως εργαστηριακή χημεία ανάμεσα στα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν παράγονται πολυμερή κυβερνητικά σκευάσματα. Πόσο μάλλον συναρμολογούνται βλαβερά τέρατα που καραδοκούν στη πολιτική ντουλάπα..

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook