Για την επίσκεψη του ΥΠΕΝ Σταύρου Παπασταύρου στα εγκαίνια της ανακαινισμένης έκθεσης του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης
Το περιβάλλον της Κρήτης δεν προστατεύεται κόβοντας προεκλογικές κορδέλες αλλά παίρνοντας σωστές πολιτικές αποφάσεις και ανακαλώντας τις λάθος.
Η ανακαίνιση της έκθεσης του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης αποτελεί μια σημαντική συμβολή στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου του νησιού και στην κατανόηση της εύθραυστης ισορροπίας των οικοσυστημάτων του, ενώ υπενθυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η φυσική κληρονομιά της Κρήτης και πόσο αναγκαία η διαφύλαξή της.
Η παρουσία ωστόσο του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) Σταύρου Παπασταύρου στα εγκαίνια είναι ένα από τα πολλά οξύμωρα της σημερινής πραγματικότητας της Κρήτης, όπου με το ένα χέρι αναγνωρίζεται η τεράστια περιβαλλοντική και πολιτιστική της αξία και με το άλλο, μέσα από αλλεπάλληλες κυβερνητικές αποφάσεις, νομοθετικές πρωτοβουλίες και διατάξεις, παραδίδεται ως λάφυρο για κάθε λογής επενδυτική εκμετάλλευση στον ενεργειακό και τουριστικό τομέα.
Την ώρα που εκπονούνται δεκάδες ευρωπαϊκά και εθνικά έργα έρευνας, διαχείρισης και προστασίας του περιβάλλοντος από δημόσιους φορείς όπως το ΜΦΙΚ-ΠΚ τις Διευθύνσεις Δασών, τους Δήμους κ.ά., η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ προωθεί επιλογές που οδηγούν στην απορρύθμιση και κατακερματισμό των οικοσυστημάτων και στη γενικότερη περιβαλλοντική υποβάθμιση, όπως οι παραχωρήσεις των θαλάσσιων περιοχών Νότια Κρήτη 1 και 2 για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων, το νέο ανεπαρκέστατο ως προς τις σωρευτικές επιπτώσεις και μη αναδρομικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ, οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις και οι σχεδιασμοί εκτεταμένης ενεργειακής και τουριστικής εκμετάλλευσης. Όλα αυτά συνθέτουν μια πραγματικότητα που δύσκολα συμβαδίζει με τις διακηρύξεις περί περιβαλλοντικής προστασίας.
Οι όλο και πιο έντονες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών δεν αφορούν επομένως στην όχληση από ένα έργο ή την τύχη μιας συγκεκριμένης περιοχής. Αφορούν στο συνολικό μοντέλο ανάπτυξης που για κάποιους, όπως π.χ. για την Επιτροπή Περιβάλλοντος και Χωροταξίας της Περιφέρειας Κρήτης, μπορεί να χωράει τα πάντα, από τις εξέδρες εξόρυξης λίγα μίλια από τις ακτές και τις χερσαίες βιομηχανικές υποστηρικτικές εγκαταστάσεις, τις εκατοντάδες ανεμογεννήτριες των 200 μέτρων σε όλες τις ορεινές περιοχές του νησιού και γραμμές μεταφοράς που θα χαράξουν απάτητες περιοχές για να διασυνδεθούν αυτά τα έργα, τα εκατοντάδες φωτοβολταϊκά έργα σπαρμένα σε παραγωγική γη, τα φαραωνικά τουριστικά σχέδια χιλιάδων κλινών και το αεροδρόμιο στο Καστέλλι που κατασκευάζεται πάνω σε μια εύφορη πεδιάδα που καταστράφηκε.
Όλα αυτά, φυσικά, θα φέρουν νέα σχέδια για μονάδες θερμικής επεξεργασίας για τον αυξανόμενο και μη διαχειρίσιμο όγκο απορριμμάτων, μονάδες αφαλάτωσης νερού και ποιος ξέρει σε λίγα χρόνια ίσως και τα μικρά πυρηνικά για να τροφοδοτήσουν με ενέργεια τα σχεδιαζόμενα datacenters!
Το ερώτημα, επομένως είναι, τι έρχεται να κομίσει ο ΥΠΕΝ αν όχι κοροϊδία απέναντι στην επιστημονική κοινότητα και την κοινωνία της Κρήτης.
Ας το καταλάβουμε όλοι, το φυσικό περιβάλλον της Κρήτης δεν είναι απλώς ένα έκθεμα για να το θαυμάζουμε μόνο σε ανακαινισμένες γυάλινες προθήκες. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, είναι ο τροφοδότης του υγιούς και παραγωγικού πρωτογενή τομέα, είναι ο πυρήνας ενός τουριστικού προϊόντος στα μέτρα και στις αντοχές του νησιού, είναι η ταυτότητα του χθες και του αύριο. Και αυτό είναι ανάγκη και χρέος μας να το προστατεύσουμε.
Παγκρήτια Δικτύωση για το Περιβάλλον
