Γράφει η Γιάννα Χουρδάκη
Η είδηση των δύο κοριτσιών που έπεσαν χέρι-χέρι από το κενό της αστικής απάθειας, δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι ένας εκκωφαντικός κρότος που σπάει τη βιτρίνα της «κανονικότητάς» μας. Το σημείωμα της 17χρονης μαθήτριας, γεμάτο από τη διαύγεια που χαρίζει η απόλυτη απελπισία, δεν ήταν ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα· ήταν μια ανατομία του σύγχρονου πολιτισμού μας. Ως κοινωνία, έχουμε εγκλωβίσει τα παιδιά μας σε έναν λαβύρινθο επιδόσεων, όπου η έξοδος δεν οδηγεί στο φως, αλλά σε μια γκρίζα ενήλικη ζωή χωρίς ασφάλεια. Όταν ένας έφηβος γράφει «ο κόσμος αυτός δεν είναι για μένα», δεν εκφράζει μια παροδική μελαγχολία. Εκφράζει την υπαρξιακή ναυτία μιας γενιάς που βλέπει το μέλλον όχι σαν πεδιάδα δυνατοτήτων, αλλά σαν μια στενή σήραγγα αδιεξόδων.
Οι Πανελλήνιες εξετάσεις έχουν μετατραπεί σε μια ιεροτελεστία κανιβαλισμού. Πιέζουμε τις ψυχές τους να χωρέσουν σε κουτάκια και βαθμολογίες, πείθοντάς τα πως αν δεν «πετύχουν», η ζωή τους ακυρώνεται πριν καν αρχίσει. Τους μάθαμε να λύνουν εξισώσεις, αλλά τους αφήσαμε αβοήθητους να λύσουν τον γρίφο της θλίψης τους.
Τους δώσαμε εφόδια για να γίνουν «εργαλεία» της αγοράς, αλλά ξεχάσαμε να τα θωρακίσουμε για να παραμείνουν άνθρωποι. Το σημείωμα της μαθήτριας είναι ένας καθρέφτης που μας δείχνει το πιο άσχημο πρόσωπό μας: Στους γονείς, δείχνει την ανάγκη για μια αγκαλιά που δεν θα ρωτάει «τι έγραψες;», αλλά «πώς νιώθεις;». Στους εκπαιδευτικούς, υπενθυμίζει πως η παιδεία που δεν καλλιεργεί την ελπίδα είναι απλώς μια στείρα αποστήθιση θανάτου. Στην κοινωνία, υπογραμμίζει την παταγώδη αποτυχία μας να πείσουμε τα παιδιά μας ότι η ζωή έχει αξία πέρα από το χρήμα και την κοινωνική αναγνώριση. Το «χέρι-χέρι» της πτώσης τους ήταν η τελευταία τους προσπάθεια για σύνδεση σε έναν κόσμο ψηφιακής μοναξιάς. Ήταν η απόλυτη πράξη αλληλεγγύης μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Αν θέλουμε να τιμήσουμε αυτή την απώλεια, ας ξεκινήσουμε από μια σκληρή παραδοχή: Δεν φταίει το σκοτάδι των παιδιών, αλλά το γεγονός ότι εμείς σβήσαμε τα φώτα. Οφείλουμε να γκρεμίσουμε το οικοδόμημα του άγχους και να χτίσουμε ξανά έναν κόσμο όπου το να είσαι 17 ετών σημαίνει να ονειρεύεσαι, όχι να φοβάσαι.
Πριν το επόμενο σημείωμα γραφτεί, ας γίνουμε εμείς το δίχτυ ασφαλείας που θα προλάβει την επόμενη πτώση. Γιατί αν η επιτυχία απαιτεί τη θυσία της ψυχής των παιδιών μας, τότε αυτή η επιτυχία είναι η πιο οδυνηρή μας ήττα.
*Γιάννα Χουρδάκη
Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος, Συγγραφέας
Πλατεία Ελευθερίας 45, 6947940293
