της Έλενας Κουντουράκη
Η Κίσσαμος ξύπνησε μέσα στη φρίκη. Εκεί όπου πριν λίγες ώρες η λύρα και τα γέλια έσμιγαν κάτω απ’ τα φώτα της γιορτής του κάστανου, ακούστηκε η πιο βαριά κραυγή: «Ένας γιατρός! Ένας γιατρός!»
Μα ήταν αργά. Ένας άντρας έπεφτε νεκρός στην πίστα, εκτελεσμένος από τον ίδιο του τον ανιψιό.
Μια στιγμή χαράς έγινε σκηνή θανάτου. Ένα πανηγύρι μεταμορφώθηκε σε ματωμένο θέατρο παράνοιας. Και πίσω από την τραγωδία αυτή, προβάλλει το πιο σκληρό ερώτημα: Τι μας έχει συμβεί;
Δεν είναι απλώς ένα ακόμη έγκλημα. Είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας που σιγοβράζει, που έχει χάσει τα όριά της. Όταν το όπλο βρίσκεται πιο εύκολα απ’ την ψυχραιμία, όταν η βία ξεπηδά ως «λύση» στην παραμικρή διαφωνία, τότε δεν φταίει μόνο ο δράστης — φταίμε όλοι.
Η Κρήτη, τόπος λεβεντιάς και τιμής, δεν αξίζει να στιγματίζεται από τέτοιες πράξεις. Γιατί η αληθινή λεβεντιά δεν είναι το όπλο στη ζώνη. Είναι η ψυχραιμία, η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά. Όταν η παράδοση μπερδεύεται με τη μαγκιά και η μαγκιά με την αλαζονεία, τότε η τιμή μετατρέπεται σε ντροπή.
Κι όμως, όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοιες ιστορίες δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Πίσω από κάθε φονικό υπάρχει μια κοινωνική ανοχή, μια σιωπή, ένα «δεν πειράζει». Όταν βλέπουμε τη βία να φωλιάζει δίπλα μας και στρέφουμε αλλού το βλέμμα, γινόμαστε συνένοχοι — άθελά μας, αλλά συνένοχοι.
Στην Κίσσαμο δεν δολοφονήθηκε μόνο ένας άνθρωπος. Δολοφονήθηκε και ένα κομμάτι από την ψυχή μιας ολόκληρης κοινωνίας που κάποτε ήξερε να σέβεται τη ζωή.
Ήρθε η ώρα να πούμε το αυτονόητο: κανένα έθιμο, καμία παράδοση, κανένα “αντριλίκι” δεν μπορεί να δικαιολογήσει το αίμα.
Η ζωή δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η χαρά δεν μπορεί να έχει όπλο στο τραπέζι. Και η Κρήτη, όπως και όλη η Ελλάδα, αξίζει καλύτερη μοίρα από αυτήν της βίας και του φόβου.
Ας μην αφήσουμε άλλη γιορτή να γίνει θρήνος.
Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook
