Μήνυμα του Αντώνη Κρητικού για την Εθνική Επέτειο της Κύπρου – 1η Απριλίου 1955: Εθνικός Αγώνας του Ελληνισμού για την Ελευθερία
Η 1η Απριλίου είναι ημέρα σιγής και ενθύμησης. Μέρα που φωτίζεται από τη θυσία εκείνων που ύψωσαν τη φωνή και την ψυχή τους απέναντι στο σκοτάδι της αποικιοκρατίας, επιλέγοντας τον δρόμο της Ελευθερίας.
Ο Κυπριακός Ελληνισμός, με καρτερία, φρόνημα και εσωτερική δύναμη, ξεκίνησε στις 1 Απριλίου 1955 έναν αγώνα που δεν ήταν μόνο στρατιωτικός. Ήταν πνευματικός. Ήταν αγώνας της πίστης, της ελπίδας, της ιστορικής ταυτότητας.
Δεν ήταν απλά μια εξέγερση. Ήταν μια προσευχή εν δράσει. Μια κραυγή προς το φως από ανθρώπους που δεν αρνήθηκαν την ευθύνη της ελευθερίας.
Νέοι άνθρωποι, σχεδόν παιδιά, στάθηκαν απέναντι στην αυτοκρατορική δύναμη της εποχής χωρίς δισταγμό. Δεν ζήτησαν τίποτα. Απλώς αρνήθηκαν να ζήσουν δεμένοι.
Και αυτός ο αγώνας μάς υπενθυμίζει πως η ελευθερία δεν είναι τίτλος. Δεν παραχωρείται. Κατακτιέται. Με πίστη. Με σιωπή. Με αλήθεια.
Ως αδελφοί στον κοινό κορμό του Ελληνισμού, μνημονεύουμε αυτή τη θυσία όχι με λόγια μεγάλα, αλλά με σιωπηλή συγκίνηση. Με σεβασμό προς εκείνους που πρώτα θυσιάστηκαν και ύστερα τιμήθηκαν.
Όπως είπε και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος:
«Η Ελλάς είναι η μήτηρ πασών των Ελληνίδων ψυχών της Κύπρου».
Και η μητέρα που αγαπά, μένει. Δεν ξεχνά. Δεν θορυβεί. Στηρίζει.
Στεκόμαστε με προσευχή και εσωτερική σιγή μπροστά στη μνήμη των αγωνιστών του 1955–1959. Και πορευόμαστε με ταπεινότητα, αλήθεια και ενότητα προς έναν Ελληνισμό που συνεχίζει να ζει με φως.
Αιωνία η μνήμη τους.
Ζήτω ο Ελληνισμός.
Ζήτω η Ελευθερία.
