Εύα Διαμαντάκη: Το “κυνήγι” της έμπνευσης  είναι κάτι που με συναρπάζει και καθοδηγεί τη δημιουργικότητά μου!

Συνέντευξη στην κα Έλενα Κουντουράκη

Καλωσορίζουμε την κα Εύα Διαμαντάκη ,την συγγραφέα του πιο  πρόσφατου βιβλίου της  ”Το Ονειρόδασος” και την ευχαριστούμε για αυτήν την όμορφη συζήτηση!

-Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το “Ονειρόδασος”; Υπάρχει κάποιο προσωπικό στοιχείο στην ιστορία;

Η ιδέα για το Ονειρόδασος γεννήθηκε από την αγάπη μου για τη φύση, τα ζώα, και τη μαγεία που κρύβεται στις πιο απλές στιγμές της καθημερινότητας. Ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο όπου οι αναγνώστες, μικροί και μεγάλοι, θα μπορούσαν να χαθούν, να ονειρευτούν και να αποκαταστήσουν τη δύναμη της φαντασίας.

Προσωπικά στοιχεία υπάρχουν σίγουρα στην ιστορία. Τα μονοπάτια στα βουνά αλλά και στο δάσος και οι περιγραφές των τοπίων αντλούν έμπνευση από τις παιδικές μου αναμνήσεις στο χωριό μου και αργότερα σε πολλά χωριά και φυσικά τοπία που γνώρισα μέσα από τα ταξίδια μου, όπου κάθε δέντρο και ρυάκι έμοιαζαν να έχουν τη δική τους ψυχή. Αλλά και οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι εμπνευσμένοι από ανθρώπους που όλοι συναντάμε στη ζωή μας, με τα μοναδικά και ποικίλα συναισθήματα τους

Το Ονειρόδασος είναι ένα ταξίδι στη σύνδεση με τον κόσμο μας, την αγνότητα και την αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας. Είναι η υπενθύμιση ότι τα όνειρα είναι το μονοπάτι που οδηγεί στην πραγματική ελευθερία.

-Πώς επιλέξατε τα ονόματα των βασικών ηρώων, του Λευκούλη και της Τσίχλας;

Τα ονόματα των βασικών ηρώων, του Λευκούλη και της Τσίχλας, έχουν τις δικές τους μικρές, προσωπικές ιστορίες. Η Τσίχλα πήρε το όνομά της από μια τυχαία στιγμή: Σε μια συζήτηση μια γιαγιά μου ανέφερε πως το εγγόνι της φώναζε τη γάτα του με αυτό το όνομα. Μου φάνηκε τόσο γλυκό και αυθόρμητο, που σκέφτηκα ότι ταιριάζει απόλυτα σε έναν χαρακτήρα γεμάτο ζωντάνια και σπιρτάδα.

Ο Λευκούλης, από την άλλη, είναι εμπνευσμένος από ένα σκυλάκι που είχα δωρίσει κάποτε στην αδελφή μου. Ήταν γεμάτος καλοσύνη και αθωότητα, στην μνήμη του διάλεξα το όνομά του διότι είχε κάτι το τρυφερό, και ένιωσα ότι ταίριαζε απόλυτα και στον χαρακτήρα της ιστορίας. Με αυτόν τον τρόπο, τα ονόματα συνδέουν το βιβλίο με πραγματικές στιγμές, προσθέτοντας μια πινελιά από τη δική μου ζωή στους φανταστικούς αυτούς χαρακτήρες.

-Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή του “Ονειρόδασους”;

Η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή του Ονειρόδασους ήταν να κρατήσω ζωντανή την ισορροπία ανάμεσα στο μαγικό και το πραγματικό. Ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο φαντασίας που θα κάνει τους αναγνώστες,  να μην χάσουν την αίσθηση της αυθεντικότητας και σύνδεσης με τη ζωή.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο ήταν να αποτυπώσω συναισθήματα που αγγίζουν βαθιά, αλλά μέσα από απλές, κατανοητές εικόνες. Ήθελα το βιβλίο να μιλάει στη φαντασία και στην καρδιά του αναγνώστη.

Τέλος, ήταν μια πρόκληση να δώσω στους χαρακτήρες και στα μηνύματα του βιβλίου το βάθος που αξίζουν, χωρίς να «βαρύνω» την ιστορία. Το Ονειρόδασος έπρεπε να είναι ένα καταφύγιο, ένα μέρος όπου μπορεί κανείς να χαθεί αλλά και να ξαναβρεί τον εαυτό του. Αυτό το μονοπάτι, αν και απαιτητικό, ήταν γεμάτο δημιουργική χαρά και μάθηση.

-Τι ελπίζετε να μάθουν τα παιδιά από τις περιπέτειες του Λευκούλη και της Τσίχλας;

Από τις περιπέτειες του Λευκούλη και της Τσίχλας, ελπίζω τα παιδιά να μάθουν πολλά όπως η αξία της φιλίας, της αλληλοβοήθειας και γενναιότητας. Μέσα από τις περιπέτειές τους, οι ήρωες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους, να συνεργάζονται και να μην τα παρατούν, ακόμα κι όταν οι καταστάσεις φαίνονται δύσκολες.

Θα ήθελα τα παιδιά να κατανοήσουν τη φαντασία και τη σημασία να κάνεις όνειρα, τους τρόπους να εντοπίσουν τη δύναμη τους και να ξεπεράσουν τα εμπόδια ώστε τελικά, να διεκδικήσουν στην πραγματικότητα. Μέσα από την ιστορία, ελπίζω να κατανοήσουν ότι το ταξίδι, η διαδικασία μάθησης και της αυτοανακάλυψης, είναι πολύ σημαντικά μέχρι να φτάσουν στον στόχο.

Τέλος, εύχομαι να μάθουν ότι η καλοσύνη και η αφοσίωση μπορεί να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους, και αν πιστέψουν βασικές αξίες που μέσα από το Ονειρόδασος προβάλλονται και τις εφαρμόσουν στην καθημερινή ζωή τους τότε όλα μπορούν να συμβούν και τα αδύνατα να γίνουν δυνατά.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας χαρακτήρας από το βιβλίο και γιατί;

Αγαπώ όλους σας χαρακτήρες του βιβλίου, καθώς ο καθένας φέρει το δικό του μοναδικό στοιχείο προσωπικότητας και είναι απαραίτητος για την ιστορία. Κάθε χαρακτήρας έχει κάτι να σας διδάξει, είτε μέσω των αρετών του, είτε μέσα από σας αδυναμίες του. Όλοι αυτοί οι ήρωες συνδυάζονται και έχουν έναν κόσμο που είναι γεμάτος ποικιλία και βάθος.

Αν θα πρέπει να ξεχωρίσω κάποιους, τότε φυσικά είναι οι δύο πρωταγωνιστές, ο Λευκούλης και η Τσίχλα, έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Δεν μπορώ να επιλέξω ανάμεσα τους, γιατί οι δυο τους αποτελούν τον τέλειο συνδυασμό. Ο Λευκούλης με την αθωότητα και τη γενναιότητά του, και η Τσίχλα με την εξυπνάδα και την επιμονή της, αλληλοσυμπληρώνονται και είναι μια δυνατή σχέση που αποτυπώνει την έννοια σας φιλίας, της αφοσίωσής και της συνεργασίας. Μαζί,  διδάσκουν ότι οι διαφορές τους είναι που τους κάνουν ισχυρούς, και ότι η ένωση των διαφορετικών χαρακτηριστικών μπορεί να φέρει την επιτυχία.

-Το “Ονειρόδασος” προβάλλει σημαντικές αξίες όπως η φιλία και η αλληλεγγύη. Ποιο είναι το κύριο μήνυμα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες σας;

Το Ονειρόδασος προβάλλει σημαντικές αξίες όπως η φιλία, η αλληλεγγύη και η δύναμη της συνεργασίας. Το κύριο μήνυμα που θέλω να περάσω στους αναγνώστες μου είναι ότι, μέσα από την αλληλοβοήθεια και την αφοσίωση, μπορούμε να ξεπεράσουμε όποιον φόβο ή εμπόδιο συναντάμε στη ζωή μας. Η ιστορία των δύο πρωταγωνιστών, του Λευκούλη και της Τσίχλας, δείχνει ότι οι πραγματικές αξίες δεν βρίσκονται μόνο στην ατομική δύναμη, αλλά στην ικανότητα μας να συνεργαζόμαστε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Επιπλέον, το βιβλίο προσφέρει το μήνυμα ότι η φιλία και η ενότητα, μας βοηθούν να βρούμε το θάρρος που κρύβουμε μέσα μας να μην τα παρατάμε ποτέ, ανεξαρτήτως των δυσκολιών που μπορούν να αντιμετωπιστούν. Είναι μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η αλληλεγγύη και η πίστη ο ένας προς στον άλλον μπορεί να μας φωτίσει το δρόμο.

 –Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια; Να περιμένουμε κάποιο νέο παραμύθι στο μέλλον;

Δεν μου αρέσει να δεσμεύομαι για τα επόμενα συγγραφικά μου σχέδια, καθώς κάθε έργο προκύπτει από τη στιγμή και την έμπνευση που με κατακλύζει. Πριν από ‘’Το Ονειρόδασος’’ είχα εκδώσει ένα μυθιστόρημα και ανέβασα επι σκηνής δύο θεατρικά έργα μου, τα οποία όλα είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι μεσοστρατής σε κάτι πάλι καινούριο, αλλά δεν θα μιλήσω γι’ αυτό ακόμα, γιατί δεν γνωρίζω ποτέ θα ολοκληρωθεί.

Μου αρέσει η ελευθερία και πιστεύω ότι αυτό φαίνεται και στη γραφή μου, αν οι αναγνώστες και θεατές με έχουν παρακολουθήσει, το καταλαβαίνουν πως κάθε έργο έχει τη δική του πορεία, και αυτό είναι που το κάνει τόσο ξεχωριστό. Τα θέματα που επιλέγω πάντα αγγίζουν την ανθρώπινη φύση, είναι το μοτίβο μου, αλλά ο τρόπος και ο χαρακτήρας κάθε έργου είναι μοναδικός. Το μέλλον δεν το προδικάζω, και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω να γράφω όσο η έμπνευση με καθοδηγεί.

-Ποια είναι τα αγαπημένα σας παιδικά βιβλία που διαβάζατε όταν ήσασταν παιδί;

Όταν ήμουν παιδί, το διάβασμα έγινε πραγματικά μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες και δεν κρύβω ότι κατά νου μου έρχονται διάφοροι τίτλοι. Όμως θα ξεχωρίσω τα βιβλία του Ιουλίου Βερν και του Κάρολου Ντίκενς που με συντρόφευαν συχνά εκείνα τα χρόνια. Τα αγαπημένα μου ήταν Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες του Ιουλίου Βερν, με την απίστευτη περιπέτεια και τις συναρπαστικές ανατροπές που ζωντάνευαν μπροστά μου, και ο Δαβίδ Κοπερφίλντ του Ντίκενς, με την τόσο ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία του μικρού ήρωα που αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις και βρίσκει το δρόμο του.

-Πώς βλέπετε την εξέλιξη της παιδικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια;

Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση στην παιδική λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια είναι η τάση να συρρικνώνουν τεράστια έργα με απίστευτες ιστορίες, όπως αυτές που προανέφερα. Σήμερα βλέπουμε μυθιστορήματα 400 σελίδων να περιορίζονται σε ελάχιστες σελίδες, πολλές φορές ούτε καν στις μισές. Αυτή η αλλαγή με προβληματίζει, καθώς πρόκειται για μεγαλειώδη έργα, που, στην προσπάθεια να γίνουν πιο προσιτά στα παιδιά, συρρικνώνονται και χάνονται πολλά από τα μηνύματα και την ουσία τους.

Η τεχνολογία εξελίσσεται με τρομερούς ρυθμούς και το βιβλίο, δυστυχώς, φαίνεται να χαροπαλεύει. Αν και κατανοώ την ανάγκη να τραβήξουμε τα παιδιά κοντά στο διάβασμα, πιστεύω ότι δεν είναι σωστό να συρρικνώνονται οι λογοτεχνικές ιστορίες απλά για να μην τα τρομάξουμε. Κάτι πιο βαθύ συμβαίνει, και τα παιδιά απομακρύνονται από τη λογοτεχνία, με την εικονογράφηση να προσπαθεί να καλύψει το κενό. Το έχω βιώσει κι εγώ προσωπικά με το μυθιστόρημά μου, το οποίο είναι 246 σελίδες μαζί με την εικονογράφηση, και οι πρώτες αντιδράσεις ήταν περισσότερο από τους γονείς, που ανησυχούσαν για το μέγεθός του. Αντί να το δουν ως μια μεγάλη περιπέτεια, φάνηκε να τους τρομάζει ο αριθμός των σελίδων.

Δεν νομίζω ότι τα παιδιά που διάβαζαν κάποτε 400 σελίδες στο δημοτικό ήξεραν κάτι παραπάνω από ό,τι τα σημερινά παιδιά, ούτε ότι ήταν ιδιοφυΐες. Η σχέση με τη λογοτεχνία, η φαντασία και η αφοσίωση στην ανάγνωση είναι κάτι που πρέπει να καλλιεργείται και να ενισχύεται, όχι να περιορίζεται από τον φόβο της δυσκολίας. Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι: τι έχει αλλάξει στη σχέση των παιδιών με τα βιβλία και αν πρέπει να το αφήσουμε να συνεχιστεί;

-Αν μπορούσατε να συνεργαστείτε με οποιονδήποτε συγγραφέα, ζώντα ή νεκρό, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

Οι συγγραφείς συχνά είναι μοναχικοί δημιουργοί, και οι συνεργασίες στη συγγραφή, ειδικά ενός μυθιστορήματος ή θεατρικού έργου, μπορεί να είναι δύσκολες έως αδύνατες. Δεν είναι το ίδιο με τη συνεργασία σε ένα σενάριο, όπου η συλλογική προσπάθεια είναι συνήθης. Ωστόσο, αν έπρεπε να διαλέξω, θα ήθελα πολύ τον Ντοστογιέφσκι για φίλο μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το έχω σκεφτεί πολλές φορές- ο τρόπος που σκέφτεται και προσεγγίζει τα ανθρώπινα πάθη και τις εσωτερικές συγκρούσεις μοιάζει να μου ταιριάζει απόλυτα. Θα ήθελα τη γνώμη και την καθοδήγηση του, γιατί πιστεύω πως θα μπορούσε να προσθέσει βάθος στη δική μου σκέψη.

Παράλληλα, θα ήθελα πολύ να συνομιλήσω με τον Νίτσε, παρόλο που δεν κατατάσσεται στη λογοτεχνία με τη στενή έννοια. Η φιλοσοφία του θα μου άνοιγε νέους ορίζοντες. Πιστεύω πως συζητήσεις μαζί του θα με ενέπνεαν να δω τον κόσμο και τη γραφή μου με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

-Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον γεγονός που δεν γνωρίζει το κοινό για εσάς;

Το πιο ενδιαφέρον γεγονός που ίσως δεν γνωρίζει το αναγνωστικό κοινό για μένα είναι ότι αντλώ έμπνευση από τις πιο απροσδόκητες πηγές.

Συχνά, ιδέες για χαρακτήρες, σκηνές ή ακόμα και ολόκληρες ιστορίες γεννιούνται από μικρές, καθημερινές στιγμές—όπως μια συζήτηση με φίλους ή παρέα ή από κάτι που άκουσα τυχαία, τα γεγονότα που συμβαίνουν στον τόπο μας, ή ακόμα και ένα περίπατο στη φύση. Κάποιες φορές, ένα απλό συναίσθημα ή μια εικόνα μπορεί να πυροδοτήσει μια ολόκληρη αφήγηση.

Αυτό το “κυνήγι” της έμπνευσης  είναι κάτι που με συναρπάζει και καθοδηγεί τη δημιουργικότητά μου.

Σας ευχαριστούμε!