Η γυναικεία κακοποίηση βρίσκεται ανάμεσα στις πιο εκτεταμένες και καταστροφικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο, όμως δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν καταγγέλλεται.
Ο λόγος είναι ότι η γυναίκα ντρέπεται και φοβάται τόσο τον θύτη όσο και τον αντίκτυπο που θα έχει η γνωστοποίηση του θέματος στην δουλειά της, στην οικογένειά της και στον κοινωνικό της περίγυρο. Κι αυτό συμβαίνει γιατί κανείς δεν μπορεί να την διαβεβαιώσει ότι εν τέλει θα δικαιωθεί. Έτσι η ατιμωρησία βασιλεύει και διαιωνίζεται, ενώ το πρόβλημα αντί να φθίνει παραμένει σε μεγάλα επίπεδα σε σχέση πάντα με την απελευθέρωση και την εξίσωση των δύο φύλων
Η γυναικεία κακοποίηση έχει πολλές μορφές, δεν είναι μόνο βιάζω ή χειροδικώ. Μπορεί να είναι σεξουαλική, σωματική, λεκτική, ψυχολογική και γίνεται με εγκλεισμό, αποκλεισμό από την κοινωνία, απειλές, έλεγχο της κάθε κίνησης, υποβιβασμό προσωπικότητας, ισοπέδωση χαρακτήρων, ειρωνεία, κοροϊδία κ.λπ.
Αποδεδειγμένα, δεν είναι ταξική. Δεν αφορά μορφωμένους ή αμόρφωτους, πλούσιους ή φτωχούς, επιστήμονες ή εργάτες. Αφορά τους πάντες. Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες που δέχονται κακοποίηση. Ανήκουν αντίστοιχα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξάρτητα από πνευματικό και οικονομικό επίπεδο και, όπως προανέφερα, η κατάσταση αυτή δεν έχει φθίνουσα πορεία, κάτι που θα ήταν λογικό σε σχέση με την εξέλιξη της κοινωνίας.
Δυστυχώς, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο και οι λόγοι είναι αμέτρητοι: ο αγώνας για την επιβίωση, η απομόνωση του πληκτρολογίου, οι επιφανειακές σχέσεις, η αποξένωση των ανθρώπων, η αδιαφορία, οι λυκοφιλίες και εν τέλει «ο θάνατος σου η ζωή μου», έχουν αλλάξει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Είτε επιθετική, είτε παθητική το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι ένα: θύτες και θύματα.
Το μυθιστόρημα «ΖΩΕΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ», βασίζεται σε αληθινές αφηγήσεις κακοποιημένων γυναικών που φιλοξενούνταν σε αντίστοιχες δομές υποδοχής. Μίλησε αρκετές φορές μαζί τους και οι ανατριχιαστικές αφηγήσεις τους κυριολεκτικά την συγκλόνισαν. Έτσι αποφάσισε να «πω» τις ιστορίες τους, θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα προβληματισμού και αφύπνισης κυρίως στις νέες γυναίκες, που έχουν όλη την ζωή μπροστά τους.
Σπάμε την σιωπή!
Μίλησε δεν είσαι μόνη σου!Η ΖΩΗ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ και δεν επιτρέπεται να αφήνουμε ούτε μια τόση δα χαραμάδα ανοικτή, στον οποιονδήποτε για να την καταστρέψει. Η ντροπή δεν αφορά τα θύματα αλλά τους θύτες κι αυτό πρέπει να γίνει ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ σε όλους. Μόνο αν το πετύχουμε αυτό θα μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι υπάρχουν πολλές δυνατότητες να εξαλειφθούν τα φαινόμενα εξουσιαστικής βίας, ψυχικής και σωματικής κακοποίησης.
Άννα Γαλανού
Συγγραφέας
Η ιστορία του βιβλίου, τα γεγονότα και οι χαρακτήρες προέρχονται από αφηγήσεις και περιγραφές γυναικών που έχουν υποστεί κακοποίηση.
Η Άννα Γαλανού έκανε πάνω από 150 απομαγνητοφωνήσεις μέχρι να καταλήξω στην δραματική ιστορία που θα διαβάσετε στο βιβλίο, με σκοπό να περιγράψω, σε όλη της την έκταση και σ’ όλες τις μορφές της, τη γυναικεία κακοποίηση: σεξουαλική, σωματική, λεκτική, ψυχολογική, υποβιβασμό προσωπικότητας, εγκλεισμό, κοινωνικό αποκλεισμό, κ.α.
Καμιά από τις γυναίκες που της μίλησε δεν έχει ξεπεράσει κι ούτε πρόκειται να ξεπεράσει ποτέ τα γεγονότα που έζησε ή που συνεχίζει (δυστυχώς) να υπομένει. Οι περισσότερες καθυστέρησαν πάρα πολύ να παραδεχτούν και να αποδεχτούν ότι κακοποιούνται συστηματικά και με πολλούς τρόπους. Κάποιες δεν θα είναι ποτέ «έτοιμες» να μιλήσουν γι’ αυτά.
Στο βιβλίο περιγράφονται πολλές αλήθειες και μία από τις πιο σημαντικές είναι να μην κρίνουμε εκ του ασφαλούς το γιατί αυτές οι γυναίκες καθυστέρησαν να φύγουν και να καταγγείλουν τον θύτη. Εκείνο που διαπίστωσε μιλώντας μαζί τους, είναι ότι η ψυχολογική επιβάρυνση που έχουν υποστεί είναι τόσο μεγάλη που πολύ δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Όλες τους έχουν θυματοποιηθεί κι όταν για μεγάλο διάστημα νιώθεις θύμα, συμπεριφέρεσαι και σαν θύμα. Πολύ δύσκολα μπορείς να σηκώσεις κεφάλι. Δυστυχώς!
Καθώς έγραφε το βιβλίο, έφερνε στο νου της τα πρόσωπα όλων αυτών των γυναικών: τις εκφράσεις τους, τα μάτια τους, τις κινήσεις τους, το βλέμμα τους, φοβισμένο, θυμωμένο, γεμάτο ντροπή. Την απογοήτευση στα λόγια τους, την μοναξιά της ψυχής τους. Χαρακτηριστική ήταν η φράση μιας μικρομάνας με σημάδια στο πρόσωπο, στα χέρια, στο λαιμό, την οποία καθώς αποχαιρετούσε, την κοίταξε δακρυσμένη και της είπε: «Σας παρακαλώ, γράψτε κάτι για μας»
Στις ΖΩΕΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ, όλες οι ηρωίδες της είναι νέες κοπέλες: μαθήτριες ή φοιτήτριες. Αυτό έγινε συνειδητά. Η γυναικεία κακοποίηση δεν ξεκινάει στα 30 ή στα 40, αλλά σε πολύ νεαρή ηλικία. Υπάρχουν πολλές παγίδες, που ένα νέο κορίτσι είναι δύσκολο να τις διακρίνει και τις οποίες το βιβλίο αποκαλύπτει μία προς μία.Ο θύτης, τις περισσότερες φορές, είναι πρόσωπο κοινωνικό και αγαπητό. Είναι προσηνής και καλοσυνάτος και πολύ δύσκολα μπορεί κάποιος να υποψιαστεί ποιος είναι στην πραγματικότητα και πως συμπεριφέρεται όταν κλείνει την πόρτα του σπιτιού του. Πως να πιστέψει κάποιος ότι αυτός ο άνθρωπος με το καταδεκτικό χαμόγελο, την κατανόηση στο βλέμμα και στα λόγια, φέρεται τόσο βίαια στην γυναίκα ή στη σύντροφο του;
Το μήνυμα του βιβλίου είναι: ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ. ΜΙΛΑΜΕ! Αυτό είναι το πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα για να καταφέρει η κακοποιημένη γυναίκα να ανοίξει την πόρτα στη ζωή.
Από την παρουσίαση του βιβλίου στο Ηράκλειο Κρήτης:
Από την παρουσίαση του βιβλίου στα Χανιά:
Στο Ρέθυμνο:
Αύριο στην όμορφη Σητεία:
