Φοροφιλολογία χωρίς κόστος

Πέτρος Λάζος

   Πριν την κάλπη της 21ης Μαΐου, η συζήτηση για τα φορολογικά πράγματα και πολιτικές στη χώρα, ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη. Κι όποτε πήγε να πάρει διαστάσεις, κάποια χονδροειδής γκάφα από κάποιον αριστερό, ανεξέλεγκτο φωστήρα, προκαλούσε τέτοια ζημιά που οι ίδιοι εκείνοι που είχαν προσπαθήσει να επεκτείνουν την κουβέντα, έτρεχαν να την κλείσουν! Διότι οι (πολιτικές) ζημίες που ήδη κατέγραφαν, ήταν σαφώς μεγαλύτερες από τα όποια κέρδη, προσδοκούσαν. Ενώ τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνταν αδύναμα και οι προτεινόμενες λύσεις, αυταπόδεικτα αποτυχημένες.

Είτε γιατί είχαν δοκιμαστεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είτε διότι οι πολιτικές που εφάρμοσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην τετραετία, αποδείχτηκαν εξαιρετικά επιτυχημένες.

Με το ξεκίνημα της νέας προεκλογικής περιόδου όμως, η κατάσταση άλλαξε. Πρώτα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και σχεδόν αμέσως μετά το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, άρχισαν να επιτίθενται “μανιασμένα” στη Νέα Δημοκρατία, για την “αποτυχημένη φορομπηχτική πολιτική”, “που ευνοεί τους πλουσίους και λίγους”! Μέχρι που ακούστηκε ότι “το 99,7% των Ελλήνων, δεν περνάει καλά”!!! Ειλικρινά δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει με την αεροκλαψομπουρδολογία (sic) περί “φορολόγησης των αδυνάτων”, “μείωσης των φόρων” (σ.σ. που όμως δεν καταγράφεται σε κανένα πρόγραμμα της αντιπολίτευσης διότι “αριστεροί είμαστε. όχι βλάκες”) και διάφορα άλλα γραφικά και τόσο ευτράπελα, που αναγκάζουν όποιον έχει στοιχειώδη γνώση οικονομικών και φορολογίας, να γίνεται αγενής στην προσπάθειά του να μην γελάσει ειρωνικά!

Όλη αυτή η, χαζή και εκτός οποιουδήποτε ρεαλιστικού πλαισίου, συζήτηση όμως, δίνει την ευκαιρία να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα. Πράγμα τα οποία είναι εξαιρετικά χρήσιμο να γνωρίζει ο μέσος πολίτης, που δεν διαθέτει τον χρόνο να εντρυφήσει στα άδυτα της δημοσιονομικής πολιτικής.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας την τετραετία που προηγήθηκε, πράγματι μείωσε σημαντικά την φορολογική επιβάρυνση. Αυτό δεν μπορεί να διαψευστεί από κανέναν. Πολύ δε περισσότερο από τη χρήση του γελοίου επιχειρήματος ότι “αφού αυξήθηκαν τα φορολογικά έσοδα, αυξήθηκε η φορολογία”! Το ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι μόνο ένα: “θα μπορούσαν οι μειώσεις να είναι περισσότερες, πιο αποτελεσματικές ή και τα δύο;”.

Η απάντηση φυσικά, είναι πως βεβαίως και θα μπορούσε. Αλλά η απάντηση αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να μας αποδείξει εάν η διαφοροποιημένη πολιτική θα ήταν ρεαλιστική ή έστω εφαρμόσιμη. Για τον απλούστατο λόγο πως, όταν μιλάμε για δημοσιονομικές πολιτικές, δεν μπορούμε να βλέπουμε τα διάφορα δέντρα που σχηματίζουν ένα δάσος και όχι συνολικά αυτό και μόνο αυτό. Εάν δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό και λογικό, θα πρέπει να δεχτούμε π.χ. ότι ένας και μόνος τεχνικός αεροσκαφών έχει τις γνώσεις και την ικανότητα να επιδιορθώσει μόνος του κάθε μικρό ή μεγάλο εξάρτημα ενός F-16! Κάτι το οποίο προφανώς, είναι αδύνατο!

Έξω από τον χορό, πολλοί λένε πολλά τραγούδια. Είναι εύκολο και κυρίως ακίνδυνο και ανέξοδο. Όποιος συμμετέχει σε ένα συγκεκριμένο έργο/σχέδιο/εφαρμογή πολιτικής, δεν διαθέτει αυτήν την πολυτέλεια, είναι υποχρεωμένος να σχεδιάσει και εφαρμόσει μια πολιτική και να υποστεί τις συνέπειες και τα κόστη που θα επιφέρει το αποτέλεσμά της.

Όποιος διαφωνεί, ας ρωτήσει τον Ισπανό πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ! Αυτός ξέρει σίγουρα να του απαντήσει! Ειδικά στο ζήτημα της μείωσης των φόρων, ο κύριος Σάντσεθ γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους! Και σύντομα θα έχει όλο τον χρόνο του κόσμου για να απαντήσει σε όσες ερωτήσεις του γίνουν για το θέμα…

CAPITAL.GR

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook