O ΦΟΙΝΙΤΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΟ ENTOSPOLIS.GR!
Δημήτρη σε καλωσορίζουμε στο Entotospolis.gr και σε ευχαριστούμε για την διάθεση σου να απαντήσεις στα ερωτήματα μας!
Ο Δημήτρης Φοινίτσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε στο μεταπτυχιακό τμήμα Δημιουργικής Γραφής της Παιδαγωγικής Σχολής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (διπλωματική εργασία στο Θεατρικό Έργο), στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών – Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (διπλωματική εργασία στη Σκηνοθεσία), στο Scuola di Lettere e Filosofia – Universita degli Studi di Genova, στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης «Θεμέλιο» και στη Σχολή Δημοσιογραφίας «ΑΝΤ1».
Έχει γράψει θεατρικά έργα, μονολόγους, διηγήματα και παραμύθια. Δούλεψε επί σειρά ετών στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο της Αθήνας και της περιφέρειας, ως πολιτιστικός συντάκτης και εκφωνητής. Εργάστηκε ως ηθοποιός, ασχολείται όμως πλέον μόνο με την σκηνοθεσία.
Ιδρυτικό μέλος και σκηνοθέτης της «Ομάδας Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ» , έχει ανεβάσει κλασσικά και σύγχρονα έργα σε, κυρίως, μη θεατρικούς χώρους. Διδάσκει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής σε δημόσια σχολεία.
-Δημήτρη, πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο;
«Δεν έχω απαντήσει πλήρως σε αυτό το ερώτημα. Εκτιμώ πως κατά ένα μέρος οφείλεται στην πάγια επιθυμία μου να δραπετεύω από την πραγματικότητα. Στις τάσεις φυγής που είχα από μικρός. Στη δημιουργία κατασκευασμένων κόσμων με τη δύναμη της φαντασίας. Δεν ξέρω ακόμα να πω με σιγουριά. Κάτι με γοήτευσε βαθύτερα σε αυτό το εφήμερο της θεατρικής πράξης. Ίσως να έπαιξε ρόλο το γεγονός πως πρόκειται για μια θνησιγενή τέχνη. Δεν μένει τίποτα μετά την παράσταση. Μονάχα αναμνήσεις. Σαν τη ζωή, δηλαδή. Την ανθρώπινη φύση αυτή καθαυτή.»
-θεωρείς ότι το θέατρο στις μέρες μας ζει τις «καλές του μέρες»!
Τι είναι αυτό που κατά την γνώμη σου έχει επηρεάσει την ποιότητα του καλού θεάτρου που λέμε;
«Το θέατρο ζει ό,τι ζούμε κι εμείς. Βιώνουμε μια παρατεταμένη εποχή παρακμής. Κατάπτωσης. Φρίκης. Σοβαρή διαφυγή αποτελεί και τώρα η τέχνη. Και πριν από όλα ο έρωτας. Ο μέγιστος αρχαίος θεός που διαρρηγνύει μίζερες καθημερινότητες, αλαφιασμένες ζωούλες -στριμωγμένες σε ψευδαισθητικές εφαρμογές προς ευρεία κατανάλωση.»
-Ποιες είναι οι επιρροές σου στην θεατρική σου πορεία μέχρι τώρα;
H Κρήτη , τόπος από τον οποίο κατάγεσαι σου έχει δώσει ερεθίσματα;
«Τα διαβάσματα μου, οι δάσκαλοι μου στη Δραματική Σχολή και στο Πανεπιστήμιο με τη γνώση και την εμπειρία που μου μετέδωσαν, μια τυχαία σκηνή στον δρόμο, μια ανέλπιστη εκδρομή, ένα ειλικρινές χαμόγελο, ένα ακραίο συναίσθημα που εκδηλώνεται δίχως ρετουσάρισμα, μουσικές και ραδιοφωνικές εκπομπές φωτισμένων ανθρώπων, κλασικοί θεατρικοί συγγραφείς, λαμπροί σκηνοθέτες που μου άνοιξαν δρόμους τη δεκαετία του ‘90 στην Αθήνα κτλ».
-Σκηνοθετείς στο Ηράκλειο το έργο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ του Samuel Beckett !
Το κορυφαίο έργο της παγκόσμιας δραματουργίας, οι «Ευτυχισμένες Μέρες» (1961) του νομπελίστα συγγραφέα Σάμιουελ Μπέκετ 2,3,4,5 Αυγούστου στη Στοά Μακάσι. Τι το ιδιαίτερο θα συναντήσει κανείς σε αυτό το έργο;
«Τη στατικότητα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας, το «μεγαλείο» ενός γάμου, τη χαμένη ανθρώπινη επαφή σε ένα ζευγάρι, την απουσία της αγάπης, τη γιγαντιαία μοναξιά, το φόβο για το μετά και τον τρόμο για το τίποτα.
Καλώ το θεατρόφιλο κοινό της Κρήτης να εστιάσει απρόσκοπτα στον υπαρξιακό πυρήνα του έργου και στη βάσανο της συνύπαρξης.
Σε ένα τόσο στατικό θεατρικό οικοδόμημα από γραφής, η ενεργητική στάση σκεπτόμενων θεατών θεωρείται επιβεβλημένη και λυτρωτική.»
-Διδάσκεις το μάθημα της θεατρικής αγωγής σε δημόσια σχολεία.
Πιστεύεις ότι από την κουλτούρα του ΕΛΛΗΝΑ λείπει η ενασχόληση με το θέατρο ,με την τέχνη γενικότερα;
«Λείπει η παιδεία. Πόσο μάλλον η καλλιτεχνική ματιά! Η γενική κατάσταση αγγίζει τα όρια της ιλαροτραγωδίας, σήμερα. Ο σύγχρονος Έλληνας καμώνεται πως ζει αποχαυνωμένος μπροστά από διάφορες οθόνες. Από την τηλεόραση μέχρι το κινητό τηλέφωνο. Και η ζωή περνάει, απλώς, χαζεύοντας…»
-Τι σχέδια υπάρχουν για το μέλλον;
«Μιας και διορίστηκα μόνιμα πλέον στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, θα ήθελα να στήσω μια καλλιτεχνική κατάσταση σε έναν συγκεκριμένο χώρο με συγκεκριμένο καλλιτεχνικό στίγμα. Σαν ανταπόδοση στους λίγους. Σε αυτούς που επιζητούν την επικοινωνία συναισθημάτων, ιδεών, κειμένων, παραστάσεων. Έναν τόπο συνάντησης, αναζητώ. Πιο σταθερό αυτήν τη φορά. Από εκεί και πέρα ένα σωρό σχέδια μπορούν να υλοποιηθούν και να μοιραστούν ως αντίδωρο στην αγάπη και την πίστη που λάβαμε απλόχερα τα τελευταία χρόνια.»
