Γράφει η Κατερίνα Τζανιδάκη, συστημική σύμβουλος υγείας
Το γιορτινό τραπέζι είναι σημείο αναφοράς. Είναι το μέρος συνάντησης μελών μιας οικογένειας ή μιας διευρυμένης οικογένειας. Χώρος πρόσκλησης φίλων και γνωστών, Χώρος αναζητήσεων πνευματικών, Χώρος γέλιων και διαπληκτισμών, συνθέσεων και αντιθέσεων πολλών, Χώρος ωραίων γεύσεων και φαγητών, αρωμάτων που μένουν στην μνήμη μας, ανεξίτηλα, συντροφεύοντας μας στο διάβα μας σαν πυξίδα για τις επιλογές που κάνουμε στην ζωή μας, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Το γιορτινό τραπέζι έχει θέση για όλα τα μέλη της οικογένειας, από το μικρότερο, σε ηλικία έως το μεγαλύτερο. Ο καθένας έχει το λόγο του κ την θέση του, το μόνο που μένει αναλλοίωτο στον χρόνο είναι το τραπέζι, όλα τα άλλα αλλάζουν διαρκώς σχήμα και μορφή, καρέκλα, άποψη, δομή, ακόμα κ οι γεύσεις.
Είναι ο χώρος που αναγνωρίζουμε υπαρκτά τον χρόνο, το μωρό γίνεται παιδί και ο μικρός μεγάλος, αντικατοπτρίζοντας όλες τις ανάγκες της κάθε εποχής που πραγματώνεται.
Είναι ο τρόπος που είναι στολισμένο το τραπέζι, οι άνθρωποι ντύνονται ανάλογα την ηλικία τους, την άποψη τους για τη ζωή και την μόδα της εποχής. Επηρεάζεται από το ρου των γεγονότων, ακόμα και από την ίδια την μαγείρισσα, που η πινελιά της αφήνει μνήμες χαραγμένες στο μυαλό μας για μια ολόκληρη ζωή.
Το γιορτινό τραπέζι διαθέτει πάντα ωραίο κρασί για συζήτηση πολύ αλλά και για παιχνίδι, επιτραπέζιο ή μη, χαρτί ή ότι άλλο δεν έχει σημασία, ποιος θα κερδίσει ή θα χάσει δεν έχει σημασία, ποιος έχει δίκιο ή άδικο ούτε αυτό έχει σημασία, αυτό που μετρά είναι η στιγμή, το μαζί, το όλοι μαζί, που το παλιό συναντά το καινούργιο, που η ζωή προχωρά αλλά πάντα είναι εκεί ένα τραπέζι να μας θυμίζει τι αξίζει πιο πολύ στη ζωή.
