Απώλεια – Πένθος: Πώς μιλάμε στο παιδί για το θάνατο του σημαντικού άλλου

O θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου – ενός συγγενή, ενός φίλου αποτελεί μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που ασκεί καταλυτική επιρροή στο σώμα, το συναίσθημα, την σκέψη και την συμπεριφορά μας. Κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στον θάνατο και έτσι το πένθος και ο θρήνος ως εμπειρία και βίωμα διαφοροποιείται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έρευνες δείχνουν πως η ύπαρξη ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος καθώς και η υιοθέτηση υγιών συνηθειών συμβάλλουν στο να ξεπεραστεί ομαλά η απώλεια με την πάροδο του χρόνου.

Οι γονείς συχνά προσπαθούν να προστατέψουν τα παιδιά τους από τη σκληρή πραγματικότητα της απώλειας και του θανάτου. Παρόλα αυτά όσο και αν προσπαθούν, είναι αδύνατον να αποτρέψουν τα παιδιά από το να βιώσουν την απώλεια ενός αγαπημένου τους προσώπου. Συχνά επιλέγουν, είτε να περιορίσουν τις συζητήσεις σχετικά με τον θάνατο, είτε να αγνοήσουν την ανάγκη των παιδιών να μιλήσουν, να ρωτήσουν και να κατανοήσουν την απώλεια. Ωστόσο, συνήθως τα παιδιά έχουν μεγαλύτερη εξοικείωση με το θάνατο απ’ όσο νομίζουν οι ενήλικες καθώς έχουν έρθει σε επαφή με αυτόν μέσω των παραμυθιών, του παιχνιδιού και γενικότερα της πραγματικότητας.

Δείτε την συνέχεια στο άρθρο της επιστημονικής ομάδας της Γραμμής 115 25 της Ένωσης «Μαζί για το Παδί»

Τηλεοπτικό σποτ Γραμμής: https://youtu.be/6Vurai6rRF8