Ό,τι θυμούνται, χαίρονται

Δημήτρης Παγαδάκης

Η ανθρώπινη μνήμη είναι ατελής με πολλούς τρόπους. Στην καλύτερη περίπτωση είναι επιλεκτική. Στη χειρότερη είναι θύμα προκαταλήψεων, μεροληψιών, παραμορφώσεων. Στη πιο μίζερη μορφή της ανασύρεται μονομερής, εργαλειοποιημένη και τοπικιστική για να εξυπηρετήσει μικροκομματικά συμφέροντα

Με τη πιο ντροπιαστική εκδοχή της να ξεθάβει παλιά τεφτέρια και να ξεψαχνίζει τρέχοντα διαβατήρια , στη προσπάθεια να στιγματίσει σκόπιμα αξιοπρεπή πολιτικά πρόσωπα.

Η περίπτωση του Κύπριου νέου υπουργού Πολιτικής Προστασίας Χρήστου Στυλιανίδη είναι ενδεικτική των ερμηνευτικών αφορισμών μέσω των οποίων επιχειρείται η αποδόμηση του πριν καλά καλά αναλάβει τα καθήκοντα του. Με πρώτη, την αντιπατριωτική προσβολή σε βάρος της καταγωγής του. Και συνακόλουθη, την αυθάδη απόπειρα να τεθεί σε αμφιβολία η ελληνικότητα του.

Τι εξυπηρετούν, άραγε, οι μικροπρεπείς χαρακτηρισμοί “εξωτική λύση”, “ ξενόφερτος” , “αλλοδαπός” εις βάρος ενός ανθρώπου που είναι αποδεδειγμένα δυο φορές Έλληνας. Πού αποσκοπούν τα ευτελή τρολαρίσματα περί “υπουργού από το εξωτερικό”, “εισαγόμενου”, “χωρίς ελληνική ιθαγένεια”, “μεταγραφής εκτός συνόρων”, “άρον-άρον πολιτογραφημένου κλπ.;

Δρομολογείται η υπονόμευση της ακλόνητης πεποίθησης ότι η Κύπρος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού; Επιχειρείται η ποιοτική υποβάθμιση των εθνικών δεσμών; Δοκιμάζεται η σημασία της μεγαλονήσου ως ιστορικής συνιστώσας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής; Ή, μήπως, εισάγεται προς διαγραφή από την συλλογική μνήμη του «Δεν ξεχνώ» της Κυπριακής τραγωδίας;

Ενδεχομένως τα πράγματα δεν πάνε τόσο μακριά. Αρκεί, ΄όμως, η πολιτική αφέλεια, η στρεβλή ανάγνωση, ο κομματικός δογματισμός, η αντιπολιτευτική ελαφρομυαλιά για να στοιχειώσουν με δυσοίωνα φορτία την παραδοσιακά στέρεα συστράτευση Ελλάδας και Κύπρου.
Από την επιρρεπή στις άστοχες περιγραφές και άκαρπες βολές μείζονα αντιπολίτευση είναι μάλλον αμαρτία να ζητάει κανείς ρέστα. Τα πενιχρό έσοδα των αιθεροβατούντων αντιδράσεων του ΣΥΡΙΖΑ περιορίστηκαν στα περί “μεταγραφής από τη Κύπρο ”, σαν να είναι ριγμένοι στο νταραβέρι ποδοσφαιρικοί ατζέντηδες . Επιπροσθέτως αναλώθηκαν σε κροκοδείλιο μοιρολόι για τα κενά στο πάγκο της ΝΔ , λες και έχουν μερτικό στα ξένα κόλλυβα για τα δικά τους μνημόσυνα.

Το ενδιαφέρον εντοπίζεται στη πελαγωμένη ελάσσονα αντιπολίτευση όπου το αγλαό, δίχως το ΠΑΣΟΚικό ήλιο, ΚΙΝΑΛ φαίνεται να εμπεδώνει την επιπολαιότητα ως πάγια τακτική επικοινωνίας. Στο ίδιο μικρόψυχο ταμπούρι με τη Κουμουνδούρου η Χαριλάου Τρικούπη ανατρίχιασε με τις “μεταγραφές” πολιτικών από την Κύπρο, παραμερίζοντας ότι εξέχοντες Ελληνοκύπριοι υπηρέτησαν τις αξίες και τα σύμβολα της στο παρελθόν ως κυβερνητικά και κομματικά στελέχη.

Ωστόσο το κυρίαρχο είναι ότι μέμφεται το Στυλιανίδη ως Δεξιό. Πράγματι, υπηρέτησε από κυβερνητικά μετερίζια του Κυπρίους προέδρους Κληρίδη και Αναστασίαδη, αν και στην ιδιαίτερη πατρίδα του ο ίδιος καταχωρίζεται στους εκσυγχρονιστές κεντροαριστερούς.

Θα αρκούσε λίγο ψάξιμο από το επιτελείο το ΚΙΝΑΛ ώστε να διαπιστώσει ότι ο νέος Υπουργός είχε υπερασπίσει γενναία την υπέρβαση που υποσχόταν το σχέδιο Ανάν , όπως και ο Γιώργος Παπανδρέου. Είχε ακόμη παραιτηθεί από τη κυβέρνηση Κληρίδη η οποία “κάλυπτε” τη διαφθορά καταδικασθέντος , κατόπιν, μέλους της για εξοπλιστικές “μίζες» επί υπουργίας Τσοχατζόπουλου. Και, φυσικά ,εγκατέλειψε την κυβέρνηση Αναστασιάδη για τις παλινωδίες της στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας και τη “κατάχρηση” στη χορήγηση Κυπριακών “χρυσών” διαβατηρίων.
Υποτίθεται ότι ένα ορθολογικό κόμμα υπερασπίζεται, χωρίς κατ΄ανάγκη να χειροκροτεί, επιλογές που φέρουν αξιόπιστο πολιτικό πρόσημο και έχουν συνεπές ηθικό έρεισμα. Ανεξάρτητα αν προέρχονται από τη Λευκωσία ή την Ορεστιάδα. Αν ήταν “Ρηγάδες” στα νιάτα τους ή πρόσκοποι. Πόσο μάλλον όταν είναι γνήσια Ελληνόπουλα που διαθέτουν διεθνή εμπειρία στο αντικείμενό τους, επιτυχημένη θητεία και τους έχουν απονεμηθεί ευρωπαϊκά εύσημα για τις πρωτοβουλίες και τη δράση τους.

Δυστυχώς η παθογένεια του πολιτικού συστήματος της χώρας επιφυλάσσει μεγαλύτερα δράματα απ΄ όσα επιφέρουν οι φυσικές καταστροφές. Όσο πιο τερατώδης γίνεται ο ιδεολογικοπολιτικός εγκλωβισμός τόσο πιο πολύ εξασθενεί η μνήμη και θολώνει η κρίση. Κι όσο διογκώνεται το μικρομεγαλίστικο αντιπολιτευτικό κρεσέντο τόσο περισσότερο χάνεται η αίσθηση των πραγμάτων.

Εν προκειμένω, με την ανακοίνωση του το γραφείο Τύπου του ΚΙΝΑΛ δεν πιάστηκε μόνο αδιάβαστο και ξεγυμνωμένο από επιχειρήματα. Πιστοποίησε αποκαρδιωτικά ότι είναι “αλλού”. Και με ό,τι θυμάται, χαίρεται. Αλλά , κυρίως, μοιάζει να τέρπεται με όσο επιμελημένα ξεχνάει.

 

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ