Εάν δεν υπήρχε ως δέλεαρ η προοπτική της ένταξης στην ΕΕ, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν θα είχε υπογραφεί ποτέ
Εάν δεν υπήρχε ως δέλεαρ η προοπτική της ένταξης στην ΕΕ για τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία και τους πολίτες της, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν θα είχε υπάρξει ποτέ, ενδεχομένως ούτε καν ως ιδέα. Αυτό είναι σαφές. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν θα αρκούσε από μόνη της για να δικαιολογήσει μια τέτοια συμφωνία στα μάτια των ψηφοφόρων. Η Ε.Ε. ήταν και είναι, άλλωστε, το ζητούμενο για τους πολίτες των Δυτικών Βαλκανίων.
Όπως είναι επίσης σαφές ότι η εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών υπονομεύεται από την απόφαση των Ευρωπαίων να μην δώσουν τελικώς το πράσινο φως για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια. Είναι μάλιστα η δεύτερη φορά, από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών και έπειτα, που η Ε.Ε. λέει «όχι» στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη γειτονική χώρα. Η πρώτη ήταν τον Ιούλιο του 2018.
Με το erga omnes τι γίνεται;
Από εκεί και πέρα, υπάρχει όμως και ένα πρακτικό θέμα ως προς τη διάσταση του erga omnes (ως προς τη χρήση δηλαδή του ονόματος Βόρεια Μακεδονία από τη γειτονική χώρα έναντι όλων, εντός και εκτός των συνόρων). Διότι όπως σημειώνεται στο Άρθρο 1, Παράγραφος 9 της Συμφωνίας των Πρεσπών, η αλλαγή του ονόματος της χώρας σε όλα τα νέα επίσημα έγγραφα που προορίζονται αποκλειστικά για εσωτερική χρήση «θα ξεκινά στο άνοιγμα κάθε διαπραγματευτικού κεφαλαίου της ΕΕ στο συναφές πεδίο, και θα ολοκληρώνεται εντός πέντε ετών από τότε». Εάν, όμως, δεν ανοίξουν ποτέ τα ενταξιακά κεφάλαια, τότε προφανώς κάποια πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ…
ΕΘΝΟΣ
