Γράφει ο Αιμίλιος Παττακός
Το καλοκαίρι του 2015 και ενώ η Ελληνική κοινωνία ζούσε στην ανασφάλεια μη γνωρίζοντας τι της ξημερώνει την επομένη και εμένα προσωπικά με έλουζε κρύος ιδρώτας όπως όλους τους εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες που δεν είχαν εξασφαλισμένο εισόδημα είχα μια συζήτηση στο καφενείο με ένα φίλο συνταξιούχο.
Με έβλεπε αγχωμένο και στεναχωρημένο και με ρώτησε τι συμβαίνει.
Του εξήγησα τις δυσκολίες που περνούσα με τον έλεγχο κεφαλαίων και πόσο αυτό επηρεάζει την δουλειά μου.
Του πρότεινα να κοιτάξει γύρω του σε συγγενείς και φίλους μήπως και αντιληφθεί την ανασφάλεια που επικρατεί.
Τον ρώτησα εσύ δεν έχεις πρόβλημα με τα χρήματα σου;
Μου απάντησε ότι αυτός και η γυναίκα του έπαιρναν από 650 € και με αυτά τα χρήματα μπορούσε να περνάει άνετα και δεν τον ακουμπούσε ο έλεγχος κεφαλαίων.
Το μόνο που τον δυσκόλευε ήταν το στήσιμο στην ουρά στην Τράπεζα για την ανάληψη που δικαιούνταν.
Του θύμισα το αστείο με τον καταναλωτή που μετά από μεγάλη αύξηση στην τιμή της βενζίνης και ενώ όλος ο κόσμος παραπονιόταν αυτός έλεγε,” εμένα δεν με νοιάζει εγώ ένα πεντοχίλιαρο έβαζα ένα πεντοχίλιαρο θα βάζω”.
Προσπάθησα να του εξηγήσω τις ζημιές που προξενούσε αυτή η βίαια αλλαγή στα οικονομικά πράγματα της χώρας τις επιπτώσεις που θα είχε στις δουλειές των παιδιών του και στο πόσο θα ήταν αναγκασμένος αυτός αναγκαστικά να συνδράμει οικονομικά από το υστέρημα του τα άλλα μέλη της οικογένειας του που δεν είχαν σταθερό μισθό συνέπεια των capital controls.
Περνώντας τα χρόνια και αφού και ο ίδιος υπέστη μειώσεις στη σύνταξή του είδε η ζωή των παιδιών του να χειροτερεύει αφού οι δουλειές που κάνουν υπόκεινται στο νόμο της προσφοράς και της ζήτησης και την κοινωνία να φτωχοποιείται περισσότερο .
Δεν έκανε ποτέ όμως την αυτοκριτική του αν και οι προσωπικές του επιλογές έφεραν τα πράγματα έως εδώ.
Δεν σκέφτηκε παράδειγμα ότι όταν αυτός καρπωνόταν τα Χριστούγεννα τις δύο συντάξεις σαν έκτακτο βοήθημα για να πάρει καινούργια τηλεόραση πως αν αυτά τα χρήματα είχαν πάει για να βοηθήσουν τον άνεργο γιο του για να στήσει μια επιχείρηση η να επιδοτηθεί η εργασία του και όχι η ανεργία του , όπως και την ημιαπασχολούμενη κόρη του ίσως γενικώς τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα για το μέλλον.
Δεν ανέφερα αυτό το παράδειγμα με το φίλο για να τον μεμφθώ προσωπικά γιατί ο φίλος δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα με τον τρόπο που φέρεται και σκέφτεται και συναντάς αρκετούς ανθρώπους στον περίγυρο σου με τις ίδιες λογικές.
Έχουμε μάθει όλοι να ζούμε για το σήμερα και αδιαφορούμε για το μέλλον , πολύ περισσότερο όμως έχουμε μάθει να λειτουργούμε ατομικά και να μας ενδιαφέρει μόνο το δικό μας συμφέρον και όχι το συνολικό.
Κάποιοι υποσυνείδητα υποθηκεύουν και το μέλλον των παιδιών τους χωρίς να καταλαβαίνουν τις συνέπειες των πράξεών τους ή ακόμα χειρότερο να αδιαφορούν και ζουν σαν να είναι οι μοναδικοί άνθρωποι στον κόσμο.
Μην ρωτήσετε όμως τι ψήφισε αυτός ο φίλος μου συνταξιούχος το 2015 όπως και το 2019 είναι αυτονόητο.
