Η Ευρώπη σε ρόλο Ιφιγένειας!

γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Σε 30 ημέρες στήνονται οι κάλπες για τις ευρωεκλογές και το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, στην πραγματικότητα χωρίς ευρωπαϊκή ατζέντα, επιδίδεται σε έναν αγώνα εντυπώσεων με φόντο τις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Τα κόμματα προγυμνάζονται, προβάροντας συνθήματα εσωτερικής κατανάλωσης. Προσπαθούν να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους. «Στολίζουν» τα ψηφοδέλτιά τους με κάθε λογής «φανταχτερά» ονόματα για να προσελκύσουν απολίτικους ψηφοφόρους. Αντιγράφουν το ένα το άλλο και μιλούν γενικά και αόριστα για να αποφεύγουν τις «κακοτοπιές» και τις δυσάρεστες εκπλήξεις. Προκαλούν σκοπίμως ένα πολιτικό αλαλούμ μόνο και μόνο για να αποκομίσουν μικροκομματικά οφέλη που πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να τα εξαργυρώσουν στις εθνικές κάλπες.

Τριάντα ημέρες πριν εκλεγούν οι νέοι εκπρόσωποι της χώρας για το Ευρωκοινοβούλιο και η πλειονότητα των πολιτών αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος της σοβαρότητας αυτής της εκλογικής αναμέτρησης για το μέλλον της Ευρώπης, αφού το πολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί παραπέμπει περισσότερο σε πρόβα τζενεράλε των εθνικών εκλογών όπου κυριαρχούν η σκανδαλολογία, οι τηλεοπτικοί τσακωμοί και ο διχαστικός πολιτικός λόγος.

Την ίδια ώρα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα συγκλονίζεται. Το χάσμα ανάμεσα στις χώρες του πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου μεγαλώνει επικίνδυνα και απειλεί τη συνοχή της ευρωπαϊκής οικογένειας. Οι δυνάμεις των εθνικολαϊκιστών, που βρήκαν ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια, κερδίζουν συνεχώς υποστηρικτές, όχι επειδή πρεσβεύουν κάτι νέο -αφού το σύνθημά τους είναι επιστροφή στο χθες- αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι δεν λένε απολύτως τίποτα πέρα από τα συνηθισμένα. Σιωπούν γιατί έχουν στερέψει από οράματα και ιδέες. Γιατί οι πολιτικοί έχουν παραχωρήσει τον ρόλο του πρωταγωνιστή στους τεχνοκράτες που βλέπουν μόνο αριθμούς και όχι τις κοινωνίες. Αυτό το πολιτικό τέλμα που επικρατεί στην Ευρώπη επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τα ακραία στοιχεία που ονειρεύονται νέα αυτοκρατορίες και νέες σταυροφορίες. Επενδύουν στον φόβο και τη φτώχεια, για να κερδίσουν τις κοινωνίες. Οραματίζονται φράχτες και συρματοπλέγματα για να κρατήσουν έξω από την πόρτα τους τα προσφυγικά κύματα. Σχεδιάζουν την ισοπέδωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την επαναφορά του μοντέλου έθνος-κράτος για να μπορούν να κινούν ανεξέλεγκτα τα νήματα της παρανοϊκής πολιτικής τους.

Ο κίνδυνος για μια Ευρώπη έντονα διχασμένη, άκρως προβληματική και ενδεχομένως ακρωτηριασμένη, που θα αγωνίζεται για να κρατηθεί όρθια και όχι για την ευημερία των πολιτών, είναι υπαρκτός και είναι εδώ. Δεν πρόκειται για κάποιο ακραίο σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ούτε για λόγια συνωμοσιολόγων ή καταστροφολόγων. Το φάντασμα της διάλυσης πλανάται πάνω από τη Γηραιά Ηπειρο και οι πολιτικοί που ασπάζονται το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης έχουν την ευθύνη, όχι πλέον να επαγρυπνούν, αλλά να δράσουν για να αποτρέψουν την τραγωδία. Οφείλουν να ενημερώσουν τις κοινωνίες για τα καταστροφικά σχέδια των ακραίων και να καλέσουν του πολίτες να προστατέψουν την Ευρώπη από τους εθνικολαϊκιστές. Οφείλουν να κλείσουν την «κερκόπορτα» και να κάνουν γρήγορα βήματα προς τα εμπρός. Οφείλουν να αποδείξουν έμπρακτα ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι το σπίτι όλων μας και όχι μόνο των ισχυρών που εκμεταλλεύονται με τον χειρότερο τρόπο τους ανίσχυρους, όπως έγινε και με τη δική μας οικονομική κατάρρευση.

Ευθύνη έχει και ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας που αντί να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εξέλιξη της Ε.Ε., αντί να ενημερώσει την κοινή γνώμη για τη σοβαρότητα και την κρισιμότητα της εκλογικής αναμέτρησης στις 26 Μαΐου έχει μετατρέψει τις ευρωεκλογές σε μια εσωτερική κομματική αντιπαράθεση. Οι πολιτικοί και τα εξαπτέρυγά τους έχουν σηκώσει τα κομματικά τους λάβαρα και τσακώνονται, όχι για το μέλλον της Ε.Ε., αλλά για το ποιος θα τερματίσει πρώτος για να πάρει από ευνοϊκή θέση τη σκυτάλη στην κούρσα των εθνικών εκλογών.

Η χώρα πρέπει να διεκδικήσει τον ρόλο της στην Ευρώπη του 21ου αιώνα και για να γίνει αυτό, ο πολιτικός κόσμος πρέπει να αντιληφθεί και να υποστηρίξει τα «θέλω» των πολιτών και όχι των συντεχνιών, των τεχνοκρατών και του απρόσωπου κεφαλαίου. Και οι πολίτες εκτός από την αυτονόητη αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών και την άρση των ανισοτήτων, ζητούν περισσότερη ασφάλεια, προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, οικονομική ευημερία για όλους, σταθερές θέσεις εργασίας, προστασία του περιβάλλοντος και αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Για να σταθεί όρθιο το οικοδόμημα της Ε.Ε., απαιτείται συμμαχία πολιτικών και πολιτών. Απαιτείται μια ειρηνική «εξέγερση» των κοινωνιών για να αντιμετωπιστούν τα ακραία στοιχεία και για να αποκτήσουν οι θεσμοί της Δημοκρατίας όσα τους έχουν αφαιρέσει εντέχνως οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

REAL.GR

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook