Το «τόπι», οι πολιτικοί και ο… εφιάλτης!

γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Οι όροι και οι πρακτικές του ποδοσφαίρου έχουν εισχωρήσει και έχουν αλλοιώσει την πολιτική ζωή. Μεταγραφές πολιτικών με κάθε λογής αντίτιμο. Δανεισμός βουλευτών και στελεχών. Ακόμα και ο πρωθυπουργός απευθυνόμενος στους πολίτες τούς αποκαλεί οπαδούς. Δηλαδή πιστούς ακόλουθους του όποιου κόμματος, όπως και οι πολύχρωμοι στρατοί των ομάδων.

Ορισμένοι βιαστικοί στη σκέψη θα πουν ότι πάντα έτσι γινόταν. Οτι για δεκαετίες παίζεται το ίδιο έργο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Οτι πάντα υπήρχε εμπλουτισμός του δυναμικού των κομμάτων, κυρίως των αυτοαποκαλούμενων μεγάλων, από την πολιτική δεξαμενή της χώρας. Οτι και στο παρελθόν ο ένας «έκλεβε» από τον άλλον πρόσωπα, ιδέες και συνθήματα. Οτι το φαινόμενο της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής δεν είναι τωρινό και ούτε αποτελεί απόδειξη του παραλογισμού της εποχής. Και ίσως έχουν δίκιο! Οχι γιατί τα παραπάνω συνθέτουν την ορθή πολιτική πρακτική, αλλά επειδή το δέλεαρ της εξουσίας ήταν, είναι και θα είναι πολύ ισχυρό. Γίνεται, μάλιστα, ισχυρότερο, και άρα περισσότερο επικίνδυνο, όταν η ανεργία σε ορισμένους προβεβλημένους κλάδους χτυπά «κόκκινο» και η εξασφάλιση είναι επιτακτική ανάγκη. Η «καρέκλα» έχει τη δύναμη να ισοπεδώσει από ιδεολογίες μέχρι και συνειδήσεις. Να προκαλέσει μέχρι και πολιτική αμνησία σε ορισμένους, που σε μια νύχτα διαγράφουν το παρελθόν τους και γίνονται συνοδοιπόροι εκείνων που μέχρι χθες κατηγορούσαν, καθύβριζαν και παρότρυναν τους πολίτες να αποδοκιμάσουν τις ιδέες τους, να τους λοιδορήσουν και να τους «μαυρίσουν» την ώρα της κάλπης.

Η πολιτική αντιγράφει το ποδόσφαιρο! Οχι την τίμια αναμέτρηση εντός του αγωνιστικού χώρου, αλλά τις παρασκηνιακές μεθόδους, τις «παράγκες», το φθηνό παραγοντιλίκι, τις στημένες αναμετρήσεις και τις μάχες των συμφερόντων.

Η πολιτική σκηνή έχει μετατραπεί σε αρένα. Σε ένα αληθινό «ρινγκ θανάτου» χωρίς αρχές και κανόνες, όπου δεν υπερισχύει ο ικανότερος, αλλά ο πιο διαπλεκόμενος και ο πιο δόλιος.

Αυτό το πολιτικό μοντέλο που βασίζεται στο αλισβερίσι και στις μηχανορραφίες ευθύνεται για την κατάρρευση της χώρας. Ευθύνεται για τη χρεοκοπία και την εξαθλίωση της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που πάντα καλείται να πληρώσει για τα λάθη του πολιτικού κόσμου. Που πληρώνει για τη διάσωση του τόπου και όχι για την αναβίωση του σάπιου συστήματος που «ανέθρεψε» τα σκάνδαλα, τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Που πληρώνει για να σταθεί όρθια η χώρα και όχι για να αλλάξουν χέρια οι μίζες και να καταλήξουν σε άλλα κομματικά ταμεία οι μαύρες σακούλες με το βρόμικο χρήμα.

Συμπληρώνοντας τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, ο πολιτικός κόσμος πρέπει να κατανοήσει ότι η χώρα δεν είναι αλάνα και ούτε οι πολίτες άβουλοι οπαδοί που καθοδηγούνται από κομματικές ντουντούκες και έμμισθους κονδυλοφόρους-προπαγανδιστές, βγαλμένους από άλλες σκοτεινές περιόδους. Οι εποχές άλλαξαν και τα καφενεία της γειτονιάς δεν θα ξαναβαφτούν σε κόκκινο, πράσινο και μπλε, όσο κι αν κάποιοι το επιθυμούν και το επιδιώκουν. Οι εποχές των κομματικών στρατών δεν πρόκειται να αναβιώσουν και όσοι πολιτικοί δεν θέλουν να ξεπεραστούν, να ξεχαστούν και να γραφτούν στις μαύρες σελίδες της πολιτικής ιστορίας, πρέπει να προσαρμοστούν. Οφείλουν να δείξουν σεβασμό στον λαό και να μην τον χρησιμοποιούν για να προωθούν τις προσωπικές τους στρατηγικές.

Οι πολίτες δεν είναι άβουλοι ακόλουθοι κανενός κόμματος και κανενός πολιτικού. Εχουν την αστείρευτη δύναμη της ψήφου τους, την οποία και πρέπει να χρησιμοποιούν προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας και όχι όσων έχουν κάνει την πολιτική επάγγελμα. Να επιβραβεύουν τους άξιους, τους έντιμους και τους ικανούς και να τιμωρούν όσους θέλουν την εξουσία για να προωθήσουν τα συμφέροντα των λίγων και για να αποκομίσουν κομματικά ή προσωπικά συμφέροντα.

Η δύναμη του ψηφοφόρου είναι μεγάλη και ικανή να αλλάξει την πορεία μιας χώρας και το μέλλον ενός λαού. Ενός λαού που, αν και μπερδεμένος από την καταιγίδα της παραπληροφόρησης, μπορεί να αντιληφθεί τα όσα γίνονται προς όφελος της κοινωνίας, αλλά και τα όσα  επεξεργάζονται τα κομματικά στρατηγεία για να τον παραπλανήσουν και να εξασφαλίσουν τη στήριξή του την ώρα της κάλπης.

Η ακατανίκητη δύναμη στις Δημοκρατίες είναι ο λαός και η ψήφος του. Αυτή φοβούνται οι πολιτικοί τόσο, όσο και τον εφιάλτη της ανεργίας.

REAL.GR

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook