Γράφει ο Αιμίλιος Παττακός
Θα σας διηγηθώ κάτι που έγινε προχθές κατά την κοπή της πίτας της ΝΟΔΕ Ηρακλείου στο κέντρο Αναδρομές στις Αρχάνες.
Βρισκόμουν με φίλους και συναγωνιστές της Δημτο Χερσονήσου σε ένα υπερυψωμένο τραπέζι κοντά στην είσοδο του κέντρου.
Κάποια στιγμή και μετά την είσοδο του προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη είδα ένα ζευγάρι κοντά στην ηλικία μου να εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης.
Η κυρία με ένα ειδικό μπαστούνι από αυτό που έχουν οι τυφλοί , φαινόταν ότι είχε πρόβλημα όρασης.
Ο σερβιτόρος διακριτικά και μέσα στο συνωστισμό συνόδευσε το ζευγάρι στη θέση του για να ακούσουν τον πρόεδρο και να ζήσουν την ατμόσφαιρα.
Μετά από αρκετή ώρα και αφού οι ομιλητές είχαν τελειώσει πολύς κόσμος ήθελε να έχει τη χαρά και την τιμή να βρεθεί κοντά στον πρόεδρο να του συστηθεί και να του σφίξει το χέρι.
Έτσι και εγώ μαζί με ένα μέλος της Δημτο Χερσονήσου αποφάσισα να πάω κοντά στον πρόεδρο και να τον χαιρετήσω.
Όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν τόσο εύκολο πράγμα γιατί και άλλος πολύς κόσμος είχε την ίδια επιθυμία.
Επικρατούσε όμως συνωστισμός και η ασφάλεια του προέδρου είχε ζώνη ασφαλείας η οποία επέτρεπε σταδιακά στο κάθε στέλεχος να έχει τη δυνατότητα για μια μικρή κουβέντα ή μια φωτογραφία μαζί του.
Εκεί βρισκόταν ο Γραμματέας του κόμματος Λ. Αυγενακης που σαν σωστός οικοδεσπότης έκανε τις απαραίτητες συστάσεις με κάθε ένα στέλεχος και οπαδό του κόμματος.
Φτάνοντας όμως κοντά και περιμένοντας την σειρά μου, ενώ η χρονική διάρκεια της κάθε συνάντησης δεν είχε διάρκεια παρά μερικά δευτερόλεπτα, τότε αντιλήφθηκα ότι ο πρόεδρος συζητούσε με την κυρία που είχε το πρόβλημα στην όραση.
Ο τρόπος που της μιλούσε, ο χρόνος που της έδωσε σε σχέση με τους προηγούμενους ,το άγγιγμα με τα δύο χέρια στους ώμους, το σκύψιμο του προέδρου λόγο διαφοράς στο ύψος για να ακούει καλύτερα τη συνομιλήτρια του, η ζεστασιά που της έδειχνε με έκαναν να μη βιάζομαι καθόλου για τη δική μου συνάντηση με τον πρόεδρο.
Με είχε συνεπάρει η στιγμή και το αληθινό και ανθρώπινο πρόσωπο του προέδρου που με τόση ευαισθησία είχε συνομιλήσει με έναν συνάνθρωπό μου.
Αφού τελείωσε η συζήτηση τους ήταν η σειρά μου για τα δικά μου δευτερόλεπτα με τον αρχηγό που με χαρά θα τα έδινα σε αυτήν την αξιοπρεπή κυρία γιατί σίγουρα θα τα εκμεταλλευόταν καλύτερα από εμένα.
Τελειώνοντας αυτή η γεμάτη συγκινήσεις βραδιά αυτό που μου έμεινε περισσότερο , πέρα και από τις ομιλίες και τις καλές στιγμές με τα στελέχη που είχα καιρό να βρεθώ, ήταν αυτή η ανθρώπινη στιγμή του προέδρου που έζησα μπροστά στα μάτια μου, η οποία και από τις εντυπώσεις που είχα πάρει και από το συνέδριο στην Αθήνα, με το δημογραφικό να είναι από τα πρώτα και σπουδαιότερα θέματα μαζί με τα μέτρα για την υπογεννητικότητα, με έκαναν να είμαι σίγουρος για την ανθρωποκεντρική προσέγγιση των πραγμάτων από τον πρόεδρο Κυριάκο Μητσοτάκη που σε κάθε περίσταση δεν χάνει την ευκαιρία να παρουσιάζει.
Μου μίλησε στην καρδιά μου, όπως και τη βραδιά των Χριστουγέννων που επισκέφθηκε πρώην εξαρτημένους από τα ναρκωτικά.
Πήρα το θάρρος να δημοσιοποιήσω αυτό το γεγονός χωρίς να έχω την έγκριση των εμπλεκομένων αλλά το έκανα με καλή διάθεση.
