Ραντεβού µε τον Τερζάκη

γράφει η Σεμίνα Διγενή

ΑΥΤΕΣ τις μέρες επέστρεψα, μετά από πολύ καιρό, σε έναν παλιό αγαπημένο της εφηβείας µου. Στον Αγγελο Τερζάκη, έναν από τους σημαντικότερους πεζογράφους και δοκιμιογράφους της «γενιάς του ’30», που ανανέωσε τα ελληνικά γράμματα. Ξαναμελετώντας τον, καταλήγω πως χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ τη στήριξή του. Τον νιώθω δίπλα µου να κατεβάζει τα γυαλάκια του και να ψιθυρίζει: «Το αληθινό δράμα στην περίπτωση του Σάντσο και του ?ον Κιχώτη είναι ότι ο Σάντσο μπορεί να φανερώνει στον ?ον Κιχώτη την πλάνη του, ο ?ον Κιχώτης όμως δεν γίνεται ποτέ να αποδείξει στον Σάντσο το μεγαλείο της πλάνης». Σιγά µη χάσω την ευκαιρία να τον ρωτήσω:

– Αποκωδικοποιήσατε, τελικά, την εντολή της ζωής;

«Μάλλον. Ιδρώνεις, σκοντάφτεις, δακρύζεις, ώσπου, µέ- σα στην απέραντη βουρκοθάλασσα, αγγίζεις κάποια στιγμή µε τ’ ακροδάχτυλα το σπάνιο διαμάντι της χαράς. Μόλις το βρεις, όμως, το χάνεις και αρχίζεις πάλι από την αρχή».

-Ανθεκτικό ον, πάντως, ο άνθρωπος…

«Γεννηθήκαμε να ποθούμε την ελευθερία, σ’ έναν κόσμο που δεν την ανέχεται».

– Κι ο έρωτας; Αντέχει;

«Η ομορφιά του έρωτα δεν βρίσκεται στην αιωνιότητα, βρίσκεται στην προσωρινότητα».

-Η αγάπη, όμως;

«Μην μπερδεύεστε. Τι σχέση έχει µε την αγάπη ο έρωτας; Η αγάπη είναι αυταπάρνηση, ο έρωτας εγωισμός».

-Συμφωνείτε µε όσους θεωρούν τον παράνομο έρωτα πρόστυχο;

«Ο νόμιμος έρωτας είναι ο πρόστυχος, γιατί έχασε αυτό το μυστηριακό, το αμαρτωλό, το μαρτύριο που σε ξεσκίζει».

Δεν τον κουράζω άλλο. Κλείνουμε ραντεβού για 10 Δεκεμβρίου, στο «Σύγχρονο Θέατρο», να δούμε μαζί το «Γαμήλιο εμβατήριό» του, σε σκηνοθεσία Ρουµπίνης Μοσχοχωρίτη.

REAL.GR

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook