Μυστική διπλωματία σε επίπεδο πρωθυπουργών;

Αν η κυβέρνηση έχει ή σκοπεύει να κινηθεί διαφορετικά από την εθνική γραμμή του Βουκουρεστίου, δίνοντας μεταβατικό χρόνο για τη συνταγματική συμμόρφωση των Σκοπίων, εφόσον υπάρξει συμφωνία στο όνομα και τη χρήση erga omnes, αυτό θα πρέπει να γίνει γνωστό αν όχι στον ελληνικό λαό, τουλάχιστον στα πολιτικά κόμματα που θα κληθούν να ψηφίσουν ή όχι τη συμφωνία.

Γράφει ο Φώτης Νάκος

Σε λίγους μήνες η χώρα μας, μετά από σχεδόν 8 χρόνια -ήταν 23 Απριλίου του 2010 όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, από το Καστελόριζο, ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ και την έναρξη των μνημονίων- θα ολοκληρώσει τον κύκλο των τριών προγραμμάτων στήριξης και θα δοκιμάσει την έξοδο της, στις αγορές.
Με ακόμα αβέβαιους όρους, καθώς οι φωνές για την ανάγκη εξασφάλισης πιστοληπτικής γραμμής χαμηλών επιτοκίων δανεισμού υπάρχουν και διατυπώνονται, αντικρούοντας την κυβερνητική σιγουριά περί καθαρής εξόδου.

Βέβαια η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα διαφανεί αμέσως μετά την ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος το δεύτερο δεκαήμερο του Αύγουστου και τα επιτόκια που θα μπορούν να εξασφαλίσουν τα ελληνικά ομόλογα στις αγορές.

Και ενώ θα περίμενε κανείς στην κυρίαρχη θέση της ατζέντας να είναι η οικονομία και το μεταμνημονιακό παραγωγικό μοντέλο, που θα εστιάσει η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, για την ανασυγκρότηση της χώρας -μια ουσιαστική συζήτηση που δεν άνοιξε ποτέ- η κυβερνητική ιεράρχηση πολιτικής μονοπωλεί το Σκοπιανό.

Ενώ οι μέρες του Αυγούστου πλησιάζουν και η αγωνία για τους περισσότερους Έλληνες μετά από 8 χρόνια σκληρής λιτότητας, είναι η μεταμνημονιακή εποχή, καθημερινά παρακολουθούμε πολιτικές πρωτοβουλίες και διπλωματικές εξελίξεις μόνο ως προς το Σκοπιανό λες και δεν υπάρχει αύριο.

Αυτή η εμμονή όμως, συνάμα προκαλεί και πολλά ερωτήματα. Μπορώ να καταλάβω αυτή την σπουδή της κυβέρνησης, αν βρίσκεται υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης από Αμερική, ΕΕ και ειδικά το Βερολίνο. Αν αυτή η πίεση συνδυάζεται και από αντισταθμιστικές προσφορές είτε αυτές αφορούν πχ τα εξοπλιστικά της Αμερικής είτε ακόμα υποσχέσεις περί διευθέτησης του χρέους εκ της Γερμανίας, αυτό έχει κάποιο νόημα και αν συμβαίνει θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να έχει ενημερώσει ήδη τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς για τυχόν τέτοιες εξελίξεις.

Αν όμως αυτό δεν συμβαίνει και αποδεχτούμε ότι η κόκκινη γραμμή του Βουκουρεστίου ισχύει και σήμερα και αφορά σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις (erga omnes) και την συνταγματική αναθεώρηση στη γείτονα χώρα όπου θα απαλειφθούν οι αλυτρωτικές αναφορές, τα χρονικά περιθώρια για να υλοποιηθεί μια τέτοια συμφωνία δεν υπάρχουν.

Η αναθεώρηση του σκοπιανού Συντάγματος, απαιτεί πλειοψηφία δύο τρίτων στην Βουλή, που δεν έχει για την ώρα η κυβέρνηση Ζάεφ.
Το χρονοδιάγραμμα περιπλέκεται περαιτέρω από την βούληση της ΠΓΔΜ να θέσει την όποια συμφωνία σε δημοψήφισμα, διαδικασία που αναμένεται να απαιτήσει τουλάχιστον δύο μήνες.

Εάν η κυβέρνηση Ζάεφ δεν μεταθέσει ή ακυρώσει την πρόταση για λαϊκή ψήφο η διαδικασία είναι πρακτικά βέβαιο πως θα πάει πέρα από την σύνοδο κορυφής του NATO, στις 11 και 12 Ιουλίου.

Τη Δευτέρα ανήμερα του Αγίου Πνεύματος ο αρμόδιος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τις διαπραγματεύσεις με τον ομόλογο του Νικολά Ντιμιτρόφ και αφού αποτιμηθεί η διαπραγμάτευση σε κείμενα από τα τεχνικά κλιμάκια για να διευθετηθούν «τεχνικά και νομικά ζητήματα» που εκκρεμούν, τον λόγο θα έχουν οι δύο πρωθυπουργοί.
Την ίδια στιγμή τα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλώνουν άγνοια για τη διαδικασία διαπραγμάτευσης και η οποία πληροφόρηση έρχεται κυρίως από τα σκοπιανά ΜΜΕ, που και στο παρελθόν είχαν δώσει έμφαση ακόμα και σε προπαγανδιστικές μεθόδους, στο ζήτημα.
Η ουσία είναι μια, αν η κυβέρνηση έχει ή σκοπεύει να κινηθεί διαφορετικά από την εθνική γραμμή του Βουκουρεστίου, δίνοντας μεταβατικό χρόνο για τη συνταγματική συμμόρφωση των Σκοπίων, εφόσον υπάρξει συμφωνία στο όνομα και τη χρήση erga omnes, αυτό θα πρέπει να γίνει γνωστό αν όχι στον ελληνικό λαό, τουλάχιστον στα πολιτικά κόμματα που θα κληθούν να ψηφίσουν ή όχι τη συμφωνία.

Ειδικά όταν αφορά την ένταξη της ΠΓΔΜ, σε ΝΑΤΟ άμεσα και στην ΕΕ πιο μακροπρόθεσμα.
Αλλιώς, όντως ο χαρακτηρισμός περί μυστικής διπλωματίας ακόμα και σε επίπεδο πρωθυπουργών δικαιολογείται απόλυτα.

Πηγή http://www.skai.gr/news/

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook