Γράφει η Σεμίνα Διγενή
ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ µέρα του 1881 ο Φιόντορ Μιχαΐλοβιτς Ντοστογιέφσκι πεθαίνει σε ηλικία 60 ετών. Στην κηδεία του πήγαν σαράντα χιλιάδες κόσµου. Ο Αϊνστάιν είχε πει: «Μου προσέφερε περισσότερα από οποιονδήποτε επιστήµονα». Ο Νίτσε: «Μοναδικός ψυχολόγος, από τον οποίο έχω να µά-θω πολλά». Και ο Καµί: «Ο σπουδαιότερος προφήτης του 20ού αιώνα». Μαγικός ο τρόπος -και συµφωνούµε όλοι- που συνδύαζε στα µυθιστορήµατά του τεχνι-κές µυστηρίου και θρίλερ µε τα µεγάλα φιλοσοφικά ζητήµατα που εξερευνούσε.
Τον έχουµε τόση ανάγκη σήµερα… Σηµαντικό και ωφέλιµο να θυµόµαστε τα λόγια του, όταν π.χ. εξοργιζόµαστε: «Δεν φτάνεις ποτέ στον προορισµό», έλεγε, «αν σταµατάς και ρίχνεις πέτρες σε κάθε σκυλί που γα-βγίζει». Ή «οι άνθρωποι µιλούν για θηριώδη κακία. Μεγάλη αδικία για το θηρίο. Δεν µπορεί ποτέ να είναι τό-σο επιδέξια κακό όσο ο άνθρωπος». Οταν ψαχνόµαστε στη ζωή µας: «Πρέπει να την αγαπάς περισσότερο από το νόηµά της». Ή «µη γεµίζεις τη µνήµη σου µε τις φορές που αισθάνθηκες να σε προσβάλλουν. Δεν θα έχεις χώρο για τις υπέροχες στιγµές που πέρασες». Οταν σκεφτόµαστε τα παιδιά: «Η ψυχή γιατρεύεται κοντά τους.
Οι µεγάλοι δεν ξέρουµε ότι µπορούν να δώσουν πολύ καλή συµβουλή και στα πιο σοβαρά θέµατα». Οταν µας απασχολεί η ευτυχία: «Η ευτυχία βρίσκεται στην προσπάθεια για αυτήν. Και όχι στον περιορισµό, αλλά στον έλεγχο του εαυτού σου».
Οταν µας βασανίζει η ζήλια: «Στην καρδιά που αγα-πά πραγµατικά, ή η ζήλια θα σκοτώσει την αγάπη ή η αγάπη θα σκοτώσει τη ζήλια».
Μην τον ξεχνάµε: «Η οµορφιά θα σώσει τον κόσµο!».
REAL.GR
