Ο καηµός της επίσηµης

Γράφει η Σεμίνα Διγενή

«ΥΠΑΡΧΕΙ περισσότερη καλή ηθοποιία στα πάρτι του Χόλιγουντ, παρά σε οτιδήποτε έχει παρουσιαστεί ποτέ στην οθόνη», είχε πει κάποτε η Μπέτι Ντέιβις. Με αφορµή αυτό, σκέφτοµαι τα δικά µας «πάρτι», τις επίσηµες θεατρικές πρεµιέρες, που τώρα είναι η εποχή τους. Οι υπεύθυνοι δηµοσίων σχέσεων τρέχουν µαραθώνιο για να εξασφαλίσουν «φωτογραφίσιµους επώνυµους», οι ηθοποιοί αγχώνονται µην τυχόν κουβαληθούν οι συνήθεις δήθεν φίλοι, οι ρεπόρτερ των τηλεοπτικών συνεργείων προετοιµάζουν τις -πάντα µη σχετικές µε το έργο- ερωτήσεις τους (µε έµφαση σε χωρισµούς, ειδύλλια, µαλλιοτραβήγµατα κ.λπ.) και οι φωτογράφοι «σκηνοθετούν»… ευπώλητες οµαδικές πόζες. Ο καηµός των περισσότερων καλεσµένων, στην ουρά των προσκλήσεων, είναι κυρίως το πού κάθονται, για το πώς δηλαδή θα τιµηθούν οι ίδιοι. Αν το θέατρο έχει σκαλιά, λειτουργεί και ως πασαρέλα. Στις εκποµπές µετά, το ανεβοκατέβασµα των «σταρ» συνδυάζεται µε κουτσοµπολιό ρούχων, παπουτσιών, συνοδών, κιλών, κοµµώσεων… Για το έργο, µούγκα!

Γενικώς, το ύφος των καλεσµένων σε επίσηµη είναι ελαφρώς µπλαζέ και οι αγωνίες περιορίζονται στο ποιος θα µιλήσει πρώτος σε ποιον, ποιο προφίλ θα προλάβει να πλασαριστεί στις κάµερες, ποιος θα κάνει πως δεν είδε τον άλλον, ποιος θα πάει τουαλέτα στο διάλειµµα και δεν θα ξαναγυρίσει. Σπάνια ευτυχία να συναντήσεις σε µια επίσηµη, θεατές που πήγαν να δουν την παράσταση κι όχι να δώσουν τη δική τους.

Και, πλάι στην Ντέιβις, σκάει τώρα µύτη ο Oσκαρ Ουάιλντ: «Το θεατρικό έργο ήταν επιτυχία. Το κοινό του, αποτυχία».

Χάθηκε ο κόσµος να πηγαίναµε σε καµιά επίσηµη πρεµιέρα παρέα µε αυτούς τους δύο;

ΑΠΟ REAL.GR

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook