Το φαινόµενο Αναστασία

Γράφει η Σεμίνα Διγενή

ΔΙΑΒΑΖΩ πως στο θέατρο «Radar» προετοιµάζεται το έργο της Αναστασίας Παπαστάθη «Φαινόµενο Ρασοµόν», ένα έργο εµπνευσµένο από διηγήµατα του Ριονοσούκε Ακουταγκάβα και από τους αρχαίους ιαπωνικούς µύθους «Περί αληθείας». Ο Ακουταγκάβα υπήρξε από τους σηµαντικότερους εκπροσώπους της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1892 και αυτοκτόνησε στα 35 του. Στοχαστής µε σπάνιο πνεύµα και γνήσιος διανοητής, αρνήθηκε κάθε συµβατικότητα. Εγινε ευρύτερα γνωστός µετά το 1950, όταν ο Ακίρα Κουροσάβα γύρισε την ταινία «Ρασοµόν», µε σενάριο βασισµένο σε συλλογή διηγηµάτων του.

Να θυµηθούµε πως ο όρος «Φαινόµενο Ρασοµόν» επικράτησε στη νοµική επιστήµη, αλλά και στην ψυχολογία.Στη νοµική π.χ. αντιπροσωπεύει την περίπτωση που, για το ίδιο γεγονός, υπάρχουν διαφορετικές καταθέσεις µαρτύρων.

Το έργο της Παπαστάθη «Φαινόµενο Ρασοµόν» επιχειρεί να θέσει ερωτήµατα που αφορούν στη σχετικότητα της αλήθειας και κατά πόσο αυτό που θεωρεί ο καθένας ως αλήθεια σχετίζεται µε τον χαρακτήρα, το επίπεδο ή το προσωπικό του όφελος. Η γυναίκα αυτή -ηθοποιός, σκηνοθέτης,

συγγραφέας- αποτελεί ένα µεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο και κάθε της δουλειά θεωρείται -και είναι- τοµή.

Στο τελευταίο της έργο, την «Παρεξήγηση» του Καµί, µεταφράζει, σκηνοθετεί και παίζει. Η παράσταση απέσπασε το βραβείο Μετάφρασης 2016 και το βραβείο Καλύτερης Παράστασης από την Ακαδηµία Κορφιάτικων Βραβείων Τέχνης. Σπούδασε Μαθηµατικά στο Πανεπιστήµιο Αθηνών (παρακολούθησε και µαθήµατα στη Φιλοσοφική) και στη Δραµατική Σχολή είχε δασκάλους τους Παγουλάτο, Δηµόπουλο και κούφα µέχρι τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Κάκια Παναγιώτου. Γνωρίζει αγγλικά, γερµανικά, γαλλικά και πιάνο.

Κυρίως, όµως, γνωρίζει βαθιά και ουσιαστικά θέατρο. Κάτι που όλο και σπανιότερα απαντάται σε αυτόν τον πολύπαθο χώρο.

ΑΠΟ REAL.GR