Κάποια στιγμή, λίγο πριν την επίσημη έναρξη του καλοκαιριού, ήταν το trending topic συζήτησης στις παρέες. Όλη η Αθήνα μιλούσε (και εξακολουθεί να μιλάει) για το Airbnb και πώς αυτό έχει εισβάλει στην καθημερινότητά μας. Πλέον κάθε ένας μας έχει άτομα στον κύκλο του που μισθώνουν είτε ολόκληρο διαμέρισμα, είτε απλά ένα δωμάτιο του σπιτιού τους σε όσους αναζητούν προσωρινό κατάλυμα στη δημοφιλή πλατφόρμα, αλλά και φίλους που ψάχνουν να νοικιάσουν σπίτι σε γειτονιές του κέντρου και αδυνατούν να βρουν κάτι εξαιτίας της πληρότητας στις ανερχόμενες περιοχές της Αθήνας.
Το Airbnb στην Αθήνα ξεκίνησε ως λύση για έξτρα εισόδημα σε μία περίοδο που οι Έλληνες υποφέρουν από τις συνέπειες της οικονομικής ύφεσης. Σύντομα όμως ξέφυγε από αυτό. Έβαλε στο τραπέζι έννοιες όπως η οικονομία διαμοιρασμού (δηλαδή κάθε μοντέλο όπου τις δραστηριότητες διευκολύνουν κυρίως ψηφιακές πλατφόρμες, για την προσωρινή χρήση αγαθών ή υπηρεσιών που συχνά παρέχουν ιδιώτες), γέννησε νέα επαγγέλματα και κατά συνέπεια θέσεις εργασίας, κλόνισε τον κλάδο του τουρισμού και φυσικά έφερε και στην Αθήνα το νέο είδος τουρίστα / προσωρινού επισκέπτη που προτιμά τα «cozy», όπως πολλές φορές περιγράφονται στην πλατφόρμα, διαμερίσματα των ντόπιων, από το «απρόσωπο» δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Έναν τουρίστα που θέλει να ζήσει την πόλη σα λοκάλι, χωρίς μεσάζοντες, άρα και πιο οικονομικά.
Αναζητώντας τα αρνητικά και τα θετικά της δημοφιλούς πλατφόρμας μιλήσαμε με τον Αλέξανδρο Βασιλικό, πρόεδρο της Ένωσης Ξενοδόχων Αθηνών-Αττικής και πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της AIROTEL, για να διαπιστώσουμε αν όντως η Airbnb είναι μια πληγή για τον κλάδο των ξενοδόχων. Επίσης με τον κύριο Ιωάννη Ρεβύθη, πρόεδρο του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Αθηνών-Αττικής, για να επιβεβαιώσουμε τα αυξημένα ενοίκια στις ανερχόμενες γειτονιές του ιστορικού κέντρου. Τον Γ., ιδιοκτήτη εταιρίας διαχείρισης καταλυμάτων που υπάγονται σε πλατφόρμες όπως η Airbnb, αλλά και με ανθρώπους που νοικιάζουν την κατοικία τους μέσω Airbnb, με Αθηναίους που αναζητούν σπίτι στο κέντρο και δυσκολεύονται και τουρίστες που επιλέγουν διαμερίσματα αντί ξενοδοχείου.
Airbnb VS Ξενοδοχείου
Αλέξανδρος Βασιλικός
Ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Αθηνών-Αττικής και Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της AIROTEL Αλέξανδρος Βασιλικός, μίλησε για το πώς η Airbnb έχει επηρεάσει όχι μόνο τον κλάδο του, αλλά συνολικά τη ζωή στις γειτονιές της πόλης και φυσικά την οικονομία. Ξεκινήσαμε, βέβαια, συζητώντας για την εικόνα στον τουρισμό το φετινό καλοκαίρι.
«Η εικόνα του τουρισμού είναι θετική. Έχουμε αυξημένο δείκτη στις πτήσεις για Αθήνα σε σχέση με πέρσι και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό. Επίσης, μέχρι στιγμής και οι πληρότητες είναι αυξημένες σε σχέση με πέρσι. Αυτή είναι η εικόνα, άρα φαίνεται να είναι μία καλή χρονιά. Από εκεί και πέρα, αυτά τα ποσοτικά στοιχεία δεν μεταφράζονται εξολοκλήρου σε πληρότητες στα ξενοδοχεία, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό πλέον φεύγει σε μία άλλη δραστηριότητα, που ονομάζεται οικονομία διαμοιρασμού. Δεν συμφωνώ με τον όρο. Έχουμε ξεφύγει πλέον από αυτό, βιώνουμε πια μια εμπορική δραστηριότητα άλλου επιπέδου» λέει ο κ. Βασιλικός και η κουβέντα φτάνει πολύ γρήγορα στις πλατφόρμες ενοικίασης καταλυμάτων.
«Οπωσδήποτε είναι μία μορφή καταλυμάτων που έχει βρει μία σημαντική θέση στην αγορά. Η εκτίμηση ωστόσο –αν και δεν έχει καταγραφεί επίσημα– είναι ότι φέτος στην Αθήνα θα αγγίξουμε, ίσως και να ξεπεράσουμε, το 1 ξενοδοχειακό κρεβάτι για 1 μη ξενοδοχειακό κρεβάτι. Πέρσι ήμασταν στο 3 προς 4. Μιλάμε, δηλαδή, για το ίδιο πλήθος. Ωστόσο, αυτή η καινούρια κατηγορία καταλυμάτων έρχεται να τοποθετηθεί σε μία περίοδο που τα πράγματα είναι θετικά. Επειδή όμως στον τουρισμό τα πράγματα δεν είναι πάντα θετικά, κάποια στιγμή θα δούμε πόσο μπορεί να αντέξει η πόλη την οικονομία διαμοιρασμού» τονίζει ο πρόεδρος της ΕΞΑΑ. Άρα οι Αθηναίοι θα αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερο πρόβλημα να βρουν διαθέσιμη κατοικία στο κέντρο της πόλης;
«Αυτό είναι κάτι το οποίο το επισημάναμε. Ξεκινήσαμε να πιέζουμε τις εκάστοτε κυβερνήσεις πριν 3 χρόνια, όχι επειδή έχουμε την κρυστάλλινη σφαίρα και προβλέπουμε το μέλλον, αλλά επειδή πολλοί προορισμοί του εξωτερικού, όπως για παράδειγμα το Βερολίνο, ήδη βίωναν αυτό το πρόβλημα. Δεν ήταν πια τα ενοίκια προσβάσιμα για το μέσο Βερολινέζο και δυστυχώς το ζούμε πια κι εμείς σε περιοχές της Αθήνας όπως η Πλάκα ή το Κουκάκι, που ήταν περιοχές με λογικές τιμές. Παράλληλα με το εισόδημα του Αθηναίου που έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, κάνει τις τιμές των ενοικίων απλησίαστες.
Σε επίπεδο περιοχών λαμβάνουμε και παράπονα άλλου τύπου. Ένας κάτοικος μιας πολυκατοικίας –είναι πραγματικό παράδειγμα– μου έλεγε ότι “Είμαι ο μόνος μόνιμος κάτοικος της πολυκατοικίας μου και κάθε μέρα έχω 16 διαμερίσματα που κινείται κόσμος που δεν ξέρω ποιος είναι, από πού έρχεται, τι κάνει”. Ένα άλλο ζήτημα είναι τα θέματα ασφαλείας, λόγω έλλειψης προδιαγραφών. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει νόμος που να ορίζει αν κάποιος που νοικιάζει το διαμέρισμά του σε μία πλατφόρμα πρέπει να το έχει εξοπλίσει με πυροσβεστήρα, έγκειται στον εκάστοτε ενοικιαστή. Πρέπει να κάνει απολύμανση; Στο ξενοδοχείο υπάρχει νόμος που ορίζει πότε πρέπει να γίνει τι. Εκεί, είναι εντελώς ανεξέλεγκτο και αρκετά επικίνδυνο».
Πώς αντιδρά ο ξενοδοχειακός κλάδος λοιπόν; Πώς θα γίνουν και πάλι τα ξενοδοχεία ελκυστικά για τον τουρίστα;
«Να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Οι ξενοδόχοι δεν έχουν πει “Aπαγορεύστε οποιαδήποτε πλατφόρμα”. Ναι, οικονομία του διαμοιρασμού, ναι να ανοίξουν θέσεις εργασίας. Δεν μπορεί να λείπουν όμως εντελώς οι κανόνες. Η εξέλιξη στη βιομηχανία μας, και στη φιλοξενία γενικώς, προφανώς συμπεριλαμβάνει τέτοιου τύπου πλατφόρμες. Πρέπει να το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν γιατί αλλάζει και η πελατεία, αυτό που θέλει ο πελάτης. Τα ξενοδοχεία τα οποία κατά πλειοψηφία στην Αθήνα χτίστηκαν τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 δεν είναι απαραίτητο ότι συναντούν τις ανάγκες του σημερινού ταξιδιώτη. Άρα και οι ξενοδόχοι πρέπει να επαναπροσδιορίσουν το προϊόν τους.
Ο ξενοδόχος δεν μπορεί να μην μπαίνει στη διαδικασία του να γίνεται πιο ελκυστικός, γιατί πολύ απλά η πληροφορία που υπάρχει σήμερα στο διαδίκτυο για οποιοδήποτε ξενοδοχείο είναι άπειρη. Μπορείς να μπεις σε άπειρα site και να δεις σχόλια για οτιδήποτε μέσα σε ένα ξενοδοχείο, οπουδήποτε και αν βρίσκεται αυτό στον κόσμο. Αυτό φυσικά είναι θετικό για τον καταναλωτή, αλλά ο ξενοδόχος που δεν θα εξελιχθεί, θα μείνει εκ των πραγμάτων εκτός αγοράς. Πάντα υπήρχαν τα Rooms to Let. Το μόνο που επισημαίνουμε και ζητάμε, είναι επειδή έχουμε φτάσει σε μία ποσοτική ισότητα, απλά να υπάρχει μία διαχείριση που να μη δημιουργεί άνισο ανταγωνισμό. Δε γίνεται το ξενοδοχείο να υπάγεται σε μία σειρά νόμων και περιορισμών που δημιουργούν ένα κόστος, και μηδέν προδιαγραφές από την άλλη πλευρά. Από τη μία είναι η δημόσια υγεία. Από την άλλη είναι και το φορολογικό, δεν μπορεί από 1/1/2018 να έχει ψηφιστεί νόμος με τέλος διανυκτέρευσης και να μπαίνει σε μία ξενοδοχειακή εταιρεία (σ.σ. 1 έως 4 ευρώ ανάλογα με τα αστέρια της κάθε μονάδας, και μισό ευρώ σε όλα τα ενοικιαζόμενα δωμάτια), αλλά όχι στον ανταγωνιστή.
Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αγοράς. Προσωπικά λέω ότι ο Αθηναίος που έχει ένα διαμέρισμα και θα φύγει ένα μήνα να πάει στο χωριό του και θέλει να συμπληρώσει το εισόδημά του, να μη φορολογηθεί καθόλου. Αυτό είναι θεμιτό και ένας καινούργιος τρόπος διαχείρισης που πρέπει να υιοθετήσει η κοινωνία μας, και βεβαίως υπάρχει ανάγκη για έξτρα εισόδημα. Αυτή τη στιγμή όμως δεν είναι αυτό το δημοσιονομικό κενό, ο ένας Αθηναίος που βάζει για ένα μήνα το διαμέρισμά του σε μία τέτοια πλατφόρμα. Στην κρίση βρέθηκαν πολλές κατασκευές που έμειναν στα μπετά και τώρα τελείωσαν και δημιουργούνται εταιρείες που χειρίζονται 50 τέτοια, 200. Εκεί πια, όταν μια εταιρεία έχει 200 κρεβάτια, έχει ένα Χίλτον. Δεν γίνεται λοιπόν αυτή η εταιρεία να μη φορολογείται, όπως φορολογείται ο αντίστοιχος ξενοδόχος. Εκεί δεν μπορείς να βάλεις το περιτύλιγμα της οικονομίας διαμοιρασμού,μιλάμε πια για μπίζνες».
Πηγή: athensvoice.gr
