Tαξίδι: Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ)!

Eπιμέλεια: Καίτη Κουναλάκη

Ο απόλυτος δυτικός τρόπος ζωής στην Μέση Ανατολή. Συνώνυμα της πολυτέλειας, της χλιδής και του αχαλίνωτου lifestyle τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέσω των τουριστικών γραφείων σε καλούν να τα απολαύσεις!

Μια χώρα που οι περισσότεροι τη γνωρίζουμε για το Ντουμπάι και τις «εξωφρενικές» αρχιτεκτονικές καινοτομίες του… Υπάρχουν όμως πολλοί ακόμα λόγοι για να την επισκεφθούμε. Και πρώτα απ’ όλα θα μας εντυπωσιάσει για τις αντιθέσεις της.  Πρόκειται για μια χώρα του ισλαμικού κόσμου, όπου το κάλεσμα του μουεζίνη για πρωινή προσευχή είναι μάλλον και το «σύνθημα» για να σταματήσει το νυχτερινό πρόγραμμα των DJ στα κλαμπ… οπου ένα απόλυτα Δυτικό και άκρως καταναλωτικό κοινό συνυπάρχει σε απόλυτη αρμονία δίπλα-δίπλα με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής των Βεδουίνων.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μια σύγχρονη και δυναμική χώρα. Εμπορικά κέντρα, υπερσύγχρονες τουριστικές εγκαταστάσεις, πελώριοι ουρανοξύστες, τεχνητά νησιά εκπληκτικής αρχιτεκτονικής, παραλιακά θέρετρα, έντονη νυχτερινή ζωή και χλιδή συνθέτουν ένα τρομερά θελκτικό σκηνικό που ξεπερνά κάθε φαντασία. Ωστόσο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν είναι μόνο αυτό. Η λιγότερο γνωστή πλευρά περιλαμβάνει  μαγευτικούς αμμόλοφους της ερήμου, ένα ποικίλο μωσαϊκό πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων, αρχαιολογικούς θησαυρούς και μπορεί κάποιος να βιώσει τη ζωή των Βεδουίνων. Αλλά ας δούμε λίγο την ιστορία του τόπου αυτού .

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (συντετμημένα ΗΑΕ), είναι ομοσπονδιακό κράτος που αποτελείται από 7 εμιράτα, στο νοτιοανατολικό άκρο της Αραβικής χερσονήσου. Τα ΗΑΕ βρέχονται από  τον Περσικό κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν, ενώ συνορεύουν με τη Σαουδική Αραβία και το Σουλτανάτο του Ομάν. Έχουν συνολική έκταση 83.600 τ.χλμ. και πληθυσμό 9.267.000 κατοίκων. Τα επτά εμιράτα που απαρτίζουν την ομοσπονδία είναι τα εξής:

• Αμπού Ντάμπι
• Αϊμάν
• Ντουμπάι
• Ουμ αλ-Καϊγιάν
• Ρας αλ-Καϊμά
• Σάρια (Sarjah)
• Φουτζέιρα

Το μεγαλύτερο εμιράτο των ΗΑΕ, το Άμπου Ντάμπι, καταλαμβάνει το 87% της συνολικής έκτασης, δηλαδή περίπου 67.340 τετρ.χλμ., ενώ το μικρότερο εμιράτο, Αϊμάν, έχει έκταση μόνο 259 τετρ.χλμ.

Η ακτογραμμή των ΗΑΕ εκτείνεται για περισσότερα από 650 χλμ. κατά μήκος των βορείων ακτών της Αραβικής χερσονήσου στον Περσικό κόλπο. Το μεγαλύτερο μέρος των ακτών καλύπτεται από αλαταποθέσεις που εισέρχονται βαθιά στην ξηρά, σχηματίζοντας παράλληλα φυσικούς όρμους με μεγαλύτερο αυτόν του Ντουμπάι, αλλά και άλλους, όπως στο Άμπου Ντάμπι και τη Σάρια. Αρκετά νησιά και νησίδες βρίσκονται στην κυριαρχία των ΗΑΕ στις ακτές αλλά και ανοιχτά στον Περσικό κόλπο, ορισμένες από αυτές αποτελούν σημείο διένεξης τόσο με το Ιράν όσο και με το Κατάρ. Αρκετές νησίδες, καθώς και κοραλλιογενείς ύφαλοι και σκόπελοι, αποτελούν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή, παράλληλα με τις ισχυρές παλίρροιες και τις έντονες ανεμοθύελλες. Η ακτογραμμή των ΗΑΕ συνεχίζεται μετά τα στενά του Ορμούζ και στον κόλπο του Ομάν στη χερσόνησο Μουσαντάμ, αν και το άκρο της ανήκει σε θύλακα του Ομάν μέσα στο έδαφος των ΗΑΕ.

Νότια και δυτικά του Άμπου Ντάμπι, οι ερημικές εκτάσεις και οι αμμώδεις θίνες εκτείνονται στην περιοχή Ρουμπ αλ-Καλί μέχρι και τη Σαουδική Αραβία, ενώ μέσα στην επικράτεια αυτού του εμιράτου βρίσκονται δύο μεγάλες οάσεις με φυσικούς πόρους για τη διατήρηση μονίμων οικισμών. Η εκτεταμένη όαση Λίβα στα νότια βρίσκεται κοντά στα ακαθόριστα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, ενώ η όαση Αλ-Μπουραϊμί διαμοιράζεται μεταξύ των ΗΑΕ και του Ομάν.

Πριν από την απόσυρση των Βρετανών από την περιοχή το 1971, η Βρετανία χάραξε τα εσωτερικά όρια ανάμεσα στα επτά εμιράτα που αποτελούν τα ΗΑΕ, με στόχο να αποφύγει τις εδαφικές διενέξεις που πιθανόν να διακινδύνευαν την ενότητα της ομοσπονδίας. Σε γενικές γραμμές οι ηγεμόνες των εμιράτων αποδέχθηκαν τη συγκεκριμένη Βρετανική επέμβαση, αν και οι διαφορές μεταξύ του Άμπου Ντάμπι και του Ντουμπάι, και μεταξύ του Ντουμπάι και της Σάρια, δεν επιλύθηκαν παρά μετά την διακήρυξη της ανεξαρτησίας των ΗΑΕ. Τα πλέον περίπλοκα σύνορα βρίσκονται στα όρη Αλ Χαζάρ αλ Γκαρμπί, όπου πέντε από τα εμιράτα κατέχουν περισσότερες από 12 γειτονικούς θύλακες.

Η πιο πρώιμη γνωστή μαρτυρία ανθρώπινης παρουσίας στα σημερινά Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρονολογείται από την Νεολιθική περίοδο, γύρω στα 5500 χρόνια π.Χ. Εκείνη την εποχή υπάρχουν επίσης ίχνη για επαφές με εξωτερικούς πολιτισμούς, κύρια με την Περσία στο βορρά. Οι επαφές αυτές συνεχίστηκαν και διευρύνθηκαν, μάλλον με την προώθηση ενός πρωτόγονου εμπορίου χαλκού από τα όρη Χαζάρ, το οποίο χρονολογείται περίπου στα 3.000 χρόνια π.Χ. Το εξωτερικό εμπόριο αποτελεί μία επαναλαμβανόμενη μορφή επικοινωνίας στις περιοχές αυτές, καθώς άκμασε και σε μετέπειτα εποχές, ιδιαίτερα με την εξημέρωση της καμήλας ως οικόσιτο ζώο τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.

Με το τέλος του πρώτου αιώνα π.Χ., ξεκίνησε η χερσαία κυκλοφορία από καραβάνια μεταξύ της Συρίας και οικισμών στο σημερινό νότιο Ιράκ. Επίσης, το θαλάσσιο εμπόριο άνθησε στο σημαντικό λιμάνι το Ομάνα, το οποίο μάλλον ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη Ουμ Αλ-Καϊγουάιν, με προορισμό την Ινδία. Αυτές οι διαδρομές παρουσιάστηκαν ως εναλλακτικές στη διαδρομή της Ερυθράς θάλασσας που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι. Επίσης, στην περιοχή αναπτύχθηκε η αλιεία των μαργαριταριών, η οποία είχε αρκετά παλαιότερες ρίζες, αλλά εντάθηκε την περίοδο αυτή με την άνθηση του εμπορίου. Η ναυτιλία και τα μεγάλα εμπορικά παζάρια στην πόλη Ντίμπα, έφερναν εμπόρους ακόμα και από την Κίνα.

Η άφιξη των αγγελιοφόρων του προφήτη Μωάμεθ του Ισλάμ το 630 μ.Χ. προώθησε την μεταστροφή των κατοίκων της περιοχής στον ισλαμισμό. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ, μία από τις πιο σημαντικές μάχες των πόλεμων του Ρίντα έγινε στην Ντίμπα, με τη νίκη των μωαμεθανών και την επισφράγιση της κυριαρχίας του Ισλάμ στην Αραβική χερσόνησο.

Το 637, το Ζουλφάρ (σήμερα: Ρας Αλ-Καϊμάχ) χρησιμοποιήθηκε ως ένας ενδιάμεσος σταθμός για την κατάκτηση του Ιράν. Για πολλούς αιώνες, το Ζουλφάρ παρέμεινε ένα πλούσιο λιμάνι και κέντρο αλιείας μαργαριταριών, με εμπορικά πλοία να ταξιδεύουν σε όλο τον Ινδικό ωκεανό.

Η επέκταση της Πορτογαλίας στον Ινδικό ωκεανό στις αρχές του 16ου αιώνα, ως συνέχεια της εξερεύνησης του Βάσκο ντε Γκάμα, κατέληξε στη σύγκρουση με την Περσία των Σαφαβίδων στις ακτές του Περσικού κόλπου. Οι Πορτογάλοι έλεγξαν την περιοχή για σχεδόν 150 χρόνια, κατακτώντας τους οικισμούς της Αραβικής χερσονήσου. Ο Βάσκο ντε Γκάμα άλλωστε, είχε την υποστήριξη του Αχμέτ Ιμπν Μαζίντ, πλοηγού και χαρτογράφου από το Ζουλφάρ, κατά την εξερεύνηση της διαδρομής των μπαχαρικών από την Ασία.

Κατά τον 16ο αιώνα, τμήματα της περιοχής ήταν κάτω από την άμεση κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια, η περιοχή παράμεινε γνωστή στους Βρετανούς ως η Ακτή των Πειρατών, καθώς εκεί διατήρησαν τη βάση τους πειρατικές ομάδες που λυμαίνονταν τα νερά του Περσικού κόλπου, παρά τις Βρετανικές και Αραβικές περιπολίες μέχρι και τον 19ο αιώνα. Βρετανικές εκστρατείες για την προστασία του εμπορίου με την Ινδία, οδήγησαν το 1819 σε μάχες για την κυριαρχία των λιμανιών των ακτών. Τον επόμενο χρόνο υπογράφτηκε μία συνθήκη ειρήνης με όλους τους σεΐχηδες των ακτών και τους Βρετανούς, αν και οι επιδρομές των πειρατών συνεχίστηκαν μέχρι και το 1835, όταν οι σεΐχηδες συμφώνησαν στην αποχή από τις εχθροπραξίες στη θάλασσα. Το 1853, υπέγραψαν επίσης μία συνθήκη με τη Βρετανία, σύμφωνα με την οποία συμφώνησαν σε μία μόνιμη θαλάσσια ανακωχή, ενώ διαμάχες μεταξύ των εμιράτων της περιοχής θα επιλύονταν με τη διαιτησία των Βρετανών.

Κυρίως ως αντίδραση στις βλέψεις των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών στην περιοχή, η Βρετανία και τα εμιράτα καθιέρωσαν πιο στενούς δεσμούς με τη συνθήκη το 1892, παρόμοια με αντίστοιχες συμφωνίες των Βρετανών με βασίλεια της περιοχής. Οι σεΐχηδες συμφώνησαν να μην παραχωρήσουν εκτάσεις σε ξένους, παρά μόνο στους Βρετανούς, ή να διατηρήσουν σχέσεις με άλλα κράτη, χωρίς την εποπτεία τους. Σε αντάλλαγμα, η Βρετανία εγγυήθηκε την προστασία των εμιράτων από κάθε θαλάσσια παρέμβαση και την υποστήριξη σε περίπτωση χερσαίας εισβολής.

Τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα άνθησε η βιομηχανία αλιείας των μαργαριταριών, παρέχοντας τόσο εργασία όσο και εισόδημα στους κατοίκους του Περσικού κόλπου. Με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η βιομηχανία αυτή δέχθηκε το πρώτο πλήγμα, αλλά η οικονομική κρίση που ακολούθησε στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και στις αρχές του ’30 έφερε τη σταδιακή παρακμή. Παράλληλα, η δυναμική είσοδος της Ιαπωνίας στην αγορά των μαργαριταριών περιόρισε τα έσοδα, ενώ με την απόφαση του νεοσύστατου τότε κράτους της Ινδίας να επιβάλει μεγάλη φορολογία στα εισαγόμενα μαργαριτάρια από τις Αραβικές χώρες, η βιομηχανία καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εποχή που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δύσκολη με ελάχιστες ευκαιρίες για ανάπτυξη λόγω των πενιχρών εσόδων.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ξεκίνησαν οι πρώτες έρευνες για πετρέλαιο στην περιοχή, ενώ το 1962 έγινε η πρώτη εξαγωγή πετρελαίου από το Άμπου Ντάμπι. Με την αύξηση των εσόδων από τον μαύρο χρυσό, ο εμίρης του Άμπου Ντάμπι, σεΐχης Ζαΐντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν, ξεκίνησε την υλοποίηση ενός τεράστιου αναπτυξιακού προγράμματος, με την κατασκευή σχολείων, οικιστικών συγκροτημάτων, νοσοκομείων και οδικών δικτύων. Το 1969, με την απαρχή των εξαγωγών πετρελαίου και από το Ντουμπάι, ο σεΐχης Ρασίντ μπιν Σαεέντ Αλ Μακτούμ, εμίρης του Ντουμπάι, χρησιμοποίησε επίσης τα έσοδα για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Το 1955, η Βρετανία υποστήριξε το Άμπου Ντάμπι στη διαμάχη του με το Σουλτανάτο του Ομάν για την κυριότητα της όασης Μπουραϊμί, μίας περιοχής στα νότια των εμιράτων. Επίσης, η συμφωνία του 1974 ανάμεσα στο Άμπου Ντάμπι και τη Σαουδική Αραβία επέλυε τις συνοριακές διαφορές μεταξύ τους, αν και στην πορεία τα όρια αναγνωρίστηκαν μόνο από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τα σύνορα με το Ομάν επίσης παρέμειναν μη καθορισμένα μέχρι το 1999.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 με την ανακάλυψη πετρελαίου στο Άμπου Ντάμπι εντάθηκαν οι προθέσεις συνεργασίας μεταξύ των εμιράτων της περιοχής. Ο σεΐχης Ζαίντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν ανέλαβε εμίρης του Άμπου Ντάμπι το 1966, ενώ παράλληλα οι Βρετανοί έχαναν τα συμβόλαιά τους για εξαγωγή πετρελαίου από αμερικανικές εταιρίες. Αν και οι Βρετανοί είχαν νωρίτερα ιδρύσει μία υπηρεσία για την τοπική ανάπτυξη, τα εμιράτα αποφάσισαν να συντονίσουν μόνα τους τις αποφάσεις και ανέλαβαν τη διοίκηση της υπηρεσίας. Έτσι, ίδρυσαν το Συμβούλιο των Εμιράτων, και ανέθεσαν στον Αντί Μπιτάρ, νομικό σύμβουλο του σεΐχη του Ντουμπάι, τη γενική γραμματεία και τη νομική διοίκηση του συμβουλίου. Το συμβούλιο παρέμεινε ενεργό μέχρι την ίδρυση των ΗΑΕ.

Το 1968 η Βρετανία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να τερματίσει τη συνθήκη προστασίας των επτά εμιράτων, καθώς και του Μπαχρέιν και του Κατάρ, κάτι που επιβεβαίωσε και με απόφαση το 1971. Και οι εννιά οντότητες προσπάθησαν να δημιουργήσουν μία ένωση Αραβικών εμιράτων, αλλά μέχρι και το 1971 δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν στους όρους της ένωσης, παρά την προθεσμία λήξης της βρετανικής προστασίας.

Το Μπαχρέιν κηρύχθηκε ανεξάρτητο τον Αύγουστο του 1971 και το Κατάρ το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Με τον τερματισμό της βρετανικής προστασίας το Δεκέμβριο του 1971, τα επτά εμιράτα έγιναν ανεξάρτητα. Οι εμίρηδες του Άμπου Ντάμπι και του Ντουμπάι αποφάσισαν να σχηματίσουν μία ένωση μεταξύ των εμιράτων τους διατυπώνοντας ένα κοινό σύνταγμα, και κάλεσαν τους εμίρηδες των υπόλοιπων να συμμετέχουν. Στις 2 Δεκεμβρίου του 1971 άλλα τέσσερα εμιράτα υπέγραψαν το σύνταγμα και τη συνθήκη ένωσης, ενώ το εμιράτο του Ρας Αλ-Καΐμα, συνενώθηκε στις αρχές του 1972.

Ο πληθυσμός των ΗΑΕ το 2016 ανέρχεται σε 9.267.000 κατοίκους, από τους οποίους μόνο το 20% έχουν την υπηκοότητα των εμιράτων, καθώς η πλειονότητα του πληθυσμού αποτελείται από μετανάστες.

Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα μεταναστών είναι Ινδοί (περίπου 1,75 εκατ.), ενώ ακολουθούν οι Πακιστανοί (περίπου 1,25 εκατ.) και οι προερχόμενοι από το Μπανγκλαντές (περίπου 500.000). Οι μετανάστες με καταγωγή από άλλα μέρη της Ασίας (Φιλιππίνες, Ιράν, Κίνα) ανέρχονται σε 1 εκατομμύριο, ενώ οι προερχόμενοι από δυτικές χώρες (Ευρώπη, Αμερική) υπολογίζονται σε περίπου 500.000. Οι υπόλοιποι προέρχονται από άλλα Αραβικά κράτη.

Το υψηλό επίπεδο διαβίωσης και οι οικονομικές ευκαιρίες αποτελούν πόλους έλξης για εργάτες από την Ινδία, τις Φιλιππίνες, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Υεμένη, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα και το Μπανγκλαντές. Επίσης, μεγάλη είναι και η παροικία Παλαιστίνιων, ενώ σημαντικές ομάδες αποτελούν οι Σομαλοί και οι Σουδανοί.

Στο σύνολο του πληθυσμού οι άντρες υπερτερούν στις γυναίκες σχεδόν κατά 100%. Η πολυπληθέστερη πόλη είναι το Ντουμπάι, ενώ άλλες κύριες πόλεις είναι το Άμπου Ντάμπι, η Αλ Αΐν, η Σάρια και η Φουτζέιρα. Το 88% του πληθυσμού είναι αστικός, ενώ οι υπόλοιποι κάτοικοι διαβιούν σε μικρούς οικισμούς σε όλη τη χώρα ή σε εγκαταστάσεις άντλησης πετρελαίου στην έρημο. Το προσδόκιμο ζωής ανέρχεται στα 77 χρόνια για το 2015, μεγαλύτερο από κάθε άλλη Αραβική χώρα.

Επίσημη και πλέον διαδεδομένη θρησκεία στα ΗΑΕ είναι ο μουσουλμανισμός. Με βάση στοιχεία της απογραφής του 2005, το 76% του συνολικού πληθυσμού ανήκει στο Ισλάμ, το 9% είναι χριστιανοί, ενώ το 15% εντάσσεται στον ινδουισμό, το βουδισμό και άλλες δοξασίες. Στο Ισλάμ επικρατούν οι Σουνίτες (85%) έναντι των Σιιτών (15%).

Η ιδιαιτερότητα της χώρας συνίσταται στο ότι ο πληθυσμός της απαρτίζεται κατά 80% περίπου από μετανάστες ενώ μόνο 20% είναι γηγενείς. Αυτό δημιουργεί μια μοναδική σύνθεση: πάνω από 100 διαφορετικές εθνικότητες έχουν καταγραφεί σαν μόνιμοι κάτοικοι των ΗΑΕ συνεισφέροντας με τον τρόπο τους στη διαμόρφωση της πιο πολυπολιτισμικής κοινωνίας στη Μέση Ανατολή ή και στον κόσμο ολόκληρο. Επόμενο είναι να έχουν διαμορφωθεί ανοχές προς τον «διαφορετικό» (μη αραβικό) τρόπο ζωής και πολλοί δυτικοί αισθάνονται πολύ άνετα στη χώρα.

Ωστόσο τα ΗΑΕ παραμένουν μια καθαρά αραβική μουσουλμανική χώρα που προσπαθεί να κρατήσει τις θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις της, την ώρα που ο τρόπος ζωής «δυτικοποιείται» καθημερινά, με έμφαση στα μεγάλα αστικά κέντρα, Ντουμπάι και Άμπου Ντάμπι.

Το 2008 λειτουργούσαν 39 αεροδρόμια και 5 ελικοδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Ο εμπορικός στόλος του κράτους περιλαμβάνει συνολικά 58 πλοία.

Στις 26 Μαΐου του 2009, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί εγκαινίασε στρατιωτική βάση στο Άμπου Ντάμπι, κομίζοντας ένα μήνυμα στο Ιράν ότι σε περίπτωση σύρραξης, το Παρίσι θα στηρίξει τα Εμιράτα.

Τον Ιανουάριο του 2014 ανακοινώθηκε η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άρρενες ηλικίας 18-30 ετών.

Πριν από λίγα χρόνια λοιπόν το Ντουμπάι ήταν ουσιαστικά μια πόλη στην έρημο, η οποία στηριζόμενη σε μια εκπληκτική υποδομή, μεταμορφώθηκε σε μια μοντέρνα «πόλη της υπερβολής», για το ψηλότερο, το μεγαλύτερο, το πιο χλιδάτο, το πιο εντυπωσιακό!

Υπερπολυτελή ξενοδοχεία και εντυπωσιακών διαστάσεων εμπορικά κέντρα, το πιο ψηλό κτήριο στον κόσμο, ανθρώπινης κατασκευής νησιά, υποβρύχια και άλλα εντυπωσιακά αξιοθέατα, κάνουν αυτή την πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έναν ιδιαίτερο ταξιδιωτικό προορισμό!

Αποφύγετε να ταξιδέψετε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η ζέστη είναι αφόρητη με τη θερμοκρασία να φθάνει ακόμα και τους 50οC. Η καλύτερη περίοδος είναι από τα τέλη Σεπτέμβρη έως τις αρχές Μαΐου.

Εγώ πήγα Νοέμβριο με την  Emirates.

Από Αθήνα η μόνη εταιρία που έχει απευθείας πτήση για Ντουμπάι είναι η Emirates στην οποία όμως οι τιμές είναι λίγο τσιμπημένες. Δύσκολα θα πληρώσετε λιγότερο από 600 ευρώ με επιστροφή. Η διάρκεια της πτήσης είναι περίπου 5 ώρες. Πιο φθηνά εισιτήρια αλλά με ενδιάμεση στάση μπορείτε να βρείτε σε άλλες αεροπορικές εταιρίες όπως η Royal Jordanian με ενδιάμεση στάση στο Αμάν, Turkish Airlines με ενδιάμεση στάση στην Κωνσταντινούπολη και η Qatar Airways με ενδιάμεση στάση στην Ντόχα. Το Διεθνές αεροδρόμιο του Ντουμπάι είναι από τα πιο πολυσύχναστα του κόσμου στο οποίο προσγειώνονται αεροπλάνα από παραπάνω 200 προορισμούς. Απέχει 4 χλμ από την πόλη του Ντουμπάι και διαρκεί 40 λεπτά με αυτοκίνητο. Όμως συνδέεται με την πόλη και με την κόκκινη γραμμή του μετρό ( Τα terminal 1 και 3 ), τις γραμμές λεωφορείων 401 και 402 ( 3 dirham με τερματικούς σταθμούς τα Al Sabkah και Al Ghubaiba αντίστοιχα ) και ταξί σε τιμές λογικές ( από 20 Dirham ). Υπάρχουν επίσης και λεωφορεία για τα εμιράτα του Αμπού Νταμπί, Al Ain και Sharjah 3 με 4 φορές την ημέρα. Τέλος σε περίπτωση που έχετε ταξιδέψει με την Etihad Airways για το Αμπού Νταμπί προσφέρεται δωρεάν μεταφορά για το Ντουμπάι κάθε μια ώρα.

Το Ντουμπάι είναι ένα από τα επτά εμιράτα και θεωρείται η μεγαλύτερη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, διοικητικό κέντρο του εμιράτου, το Ντουμπάι με πληθυσμό περίπου 1.500.000 κατοίκων.

Βρίσκεται στα παράλια του Περσικού κόλπου, βορειοανατολικά από το Άμπου Ντάμπι που είναι η πρωτεύουσα και δίπλα στη Σάρζα.

Το εμιράτο της Σάρζα, που γειτονεύει με το Ντουμπάι, θεωρείται περισσότερο αυστηρό όσον αφορά στην τήρηση των μουσουλμανικών κανόνων (πχ. ενδυμασία, αλκοόλ κλπ.).

Το Ντουμπάι είναι το μεγαλύτερο εμπορικό, οικονομικό και τουριστικό κέντρο της χώρας. Η πόλη έχει δύο λιμάνια, από το Σεπτέμβριο του 2009 μετρό και τεράστιο, πολυτελές και υπερτεχνολογικό διεθνές αερολιμένα (Dubai International Airport).

Κατά τη δεκαετία του 1820 γίνεται η πρώτη αναφορά στη σημερινή περιοχή του Ντουμπάι με την ονομασία Αλ Ουάλς από Βρετανούς ιστορικούς. Οι τοπικές αναφορές είναι ανύπαρκτες καθώς οι παραδόσεις στην περιοχή βασίζονταν κυρίως στην προφορική μεταφορά από γενιά σε γενιά, οπότε αναμιγνύονται με τους μύθους και τα έθιμα. Η γλωσσολογική προέλευση της λέξης “Ντουμπάι” είναι επίσης ένα διφορούμενο θέμα, καθώς κατά ορισμένους προέρχεται από τα Περσικά, ενώ άλλοι την αποδίδουν στην Αραβική γλώσσα.

Σύμφωνα με τον ερευνητή της ιστορίας και πολιτισμού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Φεντέλ Χαντάλ, η ονομασία προέρχεται από τη λέξη “Ντάμπα”, παράγωγη της λέξης “Γιαντούμπ”, που σημαίνει “έρπω”.

Η αναφορά ίσως να γίνεται στη ροή του χειμάρρου στο Ντουμπάι. Αντίστοιχα, ο ποιητής και λόγιος Αχμέτ Μοχάμετ Ομπάιντ αναφέρει ως προέλευση την ίδια λέξη, αλλά με τη σημασία της “ακρίδας“, ίσως είδος σε πληθώρα στην περιοχή.

Το οχυρό Αλ Φαχίντι που κατασκευάστηκε το 1799 είναι το παλαιότερο κτίσμα στο σημερινό Ντουμπάι και πλέον είναι τμήμα του μουσείου της πόλης. Ένα σημείο που αξίζει την επίσκεψη, το οποίο μεταφέρει τον επισκέπτη μέσα από φιγούρες, εικόνες και ήχους σε ένα ταξίδι στο χρόνο.

Η προ-ισλαμική ιστορία στη νοτιοανατολική Αραβική χερσόνησο είναι σχεδόν άγνωστη, με εξαίρεση την ύπαρξη ορισμένων αρχαίων οικισμών, ως εμπορικών κέντρων ανάμεσα στους πολιτισμούς της δύσης και της ανατολής. Τα υπολείμματα ενός αρχαίου βάλτου που χρονολογείται στα 7.000 χρόνια ανακαλύφθηκαν κατά την κατασκευή του δικτύου αποχέτευσης στη σύγχρονη πόλη του Ντουμπάι. Η περιοχή είχε καλυφθεί με άμμο περίπου 5.000 χρόνια πριν με την υποχώρηση της ακτογραμμής προς την ενδοχώρα, αποτελώντας μέρος της σύγχρονης ακτογραμμής της πόλης.

Πριν την καθιέρωση του Ισλάμ, οι κάτοικοι της περιοχής λάτρευαν τη θεότητα Μπαζίρ (ή Μπαζάρ). Η Βυζαντινή αυτοκρατορία και το Περσικό κράτος των Σασανιδών αποτελούσαν τις μεγάλες δυνάμεις εκείνης της περιόδου, ενώ η ευρύτερη περιοχή ήταν κάτω από τον έλεγχο των δεύτερων.

Μετά την επέκταση του ισλάμ στην περιοχή, ο χαλίφης Ουμάρ ιμπν αλ Χαττάμπ κατέλαβε τη νοτιοανατολική Αραβία και έδιωξε τους Σασανίδες Πέρσες. Εκσκαφές από το μουσείο του Ντουμπάι στην περιοχή Αλ-Τζουμέιρα έχουν αποκαλύψει αρκετές μαρτυρίες και ευρήματα της εποχής του Ουμάρ.

Η πλέον πρώιμη αναφορά του Ντουμπάι γίνεται το 1095 στο βιβλίο του Άραβα γεωγράφου Αμπού Αμπντουλάχ αλ-Μπακρί από την Ανδαλουσία. Επίσης, ο Ενετός έμπορος μαργαριταριών Γκασπέρο Μπάλμπι επισκέφτηκε την περιοχή το 1580 και αναφέρει το Ντουμπάι ως σημείο αλιείας μαργαριταριών. Εγγραφές του οικισμού υπάρχουν όμως μόνο μετά το 1799.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο κλάδος Αλ Αμπού Φαλάσα της φυλής Μπάνι Γιας ίδρυσε το Ντουμπάι, το οποίο και παρέμεινε εξαρτημένο από το γειτονικό Άμπου Ντάμπι μέχρι το 1833. Στις 8 Ιανουαρίου του 1820, ο σεΐχης του Ντουμπάι και άλλοι εμίρηδες της περιοχής υπέγραψαν τη “Γενική Θαλάσσια Ειρηνευτική Συμφωνία” με τη Βρετανική κυβέρνηση, ενώ το 1833 η δυναστεία των Αλ Μακτούμ, απόγονοι του οίκου Φαλάσα, αποχώρησαν από το Άμπου Ντάμπι και κατέλαβαν το Ντουμπάι χωρίς αντίσταση.

Το Ντουμπάι βρέθηκε κάτω από Βρετανική προστασία με την “Αποκλειστική Συμφωνία” του 1892, με την οποία η Βρετανία εγγυήθηκε την προστασία του Ντουμπάι από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Τον αιώνα αυτό, δύο σημαντικές καταστροφές καταγράφονται στην πόλη, με πρώτη την επιδημία ιλαράς του 1841 που προκάλεσε τη μετανάστευση του πληθυσμού ανατολικά στην περιοχή Ντέιρα, και τη δεύτερη το 1894, με την σχεδόν ολική καταστροφή της Ντέιρα από φωτιά.

Ωστόσο, η γεωγραφική θέση της πόλης συνέχισε να αποτελεί πόλο έλξης για εμπόρους από όλη την περιοχή, ενώ ο εμίρης του Ντουμπάι συνέβαλε σε αυτό με τη χαμηλή εμπορική φορολογία, προσελκύοντας εμπόρους από τη Σαριά και το Μπαντάρ Λενγκέχ, μεγάλα εμπορικά κέντρα εκείνης της περιόδου.

Η γεωγραφική γειτνίαση του Ντουμπάι με το Ιράν συνέβαλε στη σημασία της θέσης του και την εξέλιξή του σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι για ξένους εμπόρους, αρκετοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Γνωστό για τις εξαγωγές μαργαριταριών, το Ντουμπάι παρέμεινε σημαντικό κέντρο αλιείας μέχρι και τη δεκαετία του 1930, όταν το εμπόριο κατέπεσε λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της ακόλουθης μεγάλης οικονομικής ύφεσης. Εκείνη την περίοδο αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές του Περσικού κόλπου.

Από την ίδρυσή του, το Ντουμπάι βρισκόταν σε συνεχή διένεξη με το γειτονικό Άμπου Ντάμπι. Το 1947 μία μεθοριακή διαμάχη μεταξύ τους στο βόρειο τμήμα των συνόρων τους κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύρραξη. Η επέμβαση των Βρετανών και η δημιουργία μίας ζώνης τελικά οδήγησε στην παύση των εχθροπραξιών. Οι συνοριακές διαφορές ανάμεσα στα εμιράτα συνεχίστηκαν και μετά την ίδρυση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ενώ μόνο το 1979 επιτεύχθηκε ένας επίσημος συμβιβασμός που οριοθέτησε και το τέλος των αψιμαχιών.

Τη δεκαετία του 1950, το Ντουμπάι γνώρισε την εξάπλωση των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεφώνου και την κατασκευή ενός αεροδρομίου, όταν οι Βρετανοί μετέφεραν εκεί την έδρα της περιφερειακής διοίκησης από τη γειτονική Σαριά. Το 1966 η πόλη ενώθηκε νομισματικά με το ανεξάρτητο Κατάρ, με το νόμισμα Ριγιάλ, μετά την υποτίμηση της ρουπίας του Περσικού κόλπου.

Τον ίδιο χρόνο το 1966 ανακαλύφθηκε πετρέλαιο και η πόλη χορήγησε άδειες παραχώρησης σε διεθνείς εταιρίες, με μαζική εισροή ξένων εργατών, κυρίως από την Ινδία και το Πακιστάν. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε κατά 300% από το 1968 ως το 1975.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1971, το Ντουμπάι μαζί με το Άμπου Ντάμπι και πέντε ακόμα εμιράτα, ίδρυσαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με την αποχώρηση των Βρετανών από την περιοχή.

Το 1973 έγινε και η νομισματική ένωση με το Ντίρχαμ, ενώ όλη τη δεκαετία η ανάπτυξη συνεχίστηκε με τα έσοδα από το πετρέλαιο και το εμπόριο.

Επίσης, η πόλη δέχθηκε και ένα κύμα προσφύγων από τον Λίβανο. Το λιμάνι Τζεμπέλ Αλί κατασκευάστηκε το 1979 και η ζώνη ελεύθερου εμπορίου Γιαφζά ιδρύθηκε το 1985 δίνοντας σε ξένες εταιρείες απεριόριστα κεφάλαια εξαγωγών και εργατικού δυναμικού.

Σε μια περιήγηση στην πόλη δεν θα μείνετε ασυγκίνητοι μπροστά στο εκπληκτικό Burjal-Arab, το μοναδικό ξενοδοχείο 7 αστέρων στον κόσμο. Τα 321 μέτρα του το κάνουν το τέταρτο ψηλότερο ξενοδοχείο στον κόσμο, ενώ παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον αφού το σχήμα του μιμείται ένα πανί ιστιοφόρου. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1994 υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Tom Wright και από την πρώτη στιγμή επεδίωξε να κατοχυρωθεί ως σήμα κατατεθέν της πόλης. Στους 60 ορόφους του ξενοδοχείου φιλοξενούνται 202 υπνοδωμάτια και σουίτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μικρότερη σουίτα έχει μέγεθος 168 τετραγωνικών ενώ η μεγαλύτερη φτάνει τα 780 τετραγωνικά μέτρα. Βρίσκεται σε ένα τεχνητό νησί ανοιχτά της παραλίας Jumeirah ,την πιο ακριβή περιοχή του Ντουμπάι, και ενώνεται με την ξηρά μέσω μιας τοξωτής γέφυρας. Ιδιαίτερη φήμη κατέχει το Al Muntaha που είναι ένα από τα εστιατόρια του ξενοδοχείου και εκτός από την καταπληκτική θέα που προσφέρει προς τον Περσικό Κόλπο, έχει κερδίσει πολλές διακρίσεις στον τομέα της γαστρονομίας. Κάθε γωνιά του οικοδομήματος φιλοδοξεί να επιδείξει τον υπερβολικό πλούτο την χλιδή και τη μεγαλοπρέπεια που θα είναι αντάξια να φιλοξενήσει μερικούς από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη……..

Το μουσικό συντριβάνι του Ντουμπάι αποτελεί ένα ακόμα εντυπωσιακό δημιούργημα του ανθρώπου στην πόλη. Βρίσκεται στο εσωτερικό μια τεχνητής λίμνης και φωτίζεται από 6.600 λαμπιόνια καθώς και με 25 έγχρωμους προτζέκτορες. Το μήκος του φτάνει τα 275 μέτρα και εκτοξεύει το νερό μέχρι ύψος 150 μέτρων στον αέρα.

Φυσικά, το πιο θαυμαστό όμως κατασκευαστικό επίτευγμα στο Ντουμπάι είναι τα τεχνητά νησιά palm, απέναντι από τις χρυσαφένιες ακτές του. Το Palm Jumeirah (8ο θαύμα στον κόσμο σε σχήμα φοίνικα), και τις βίλες που βρίσκονται στα φύλλα του φοίνικα από τις οποίες έχουν αγοράσει αρκετοί διάσημοι, Μπρατ Πιτ – Αντζελίνα Τζολί, Μαντόνα, Μπέκαμ, Ρίκι Μάρτιν, Μπιλ Κλίντον κ.α.

Τα δυο αλλά νησιά το Jebel Ali και το Deira, περιλαμβάνουν πολυτελή ξενοδοχεία, κατοικίες, μαρίνες, θεματικά πάρκα, εστιατόρια, εμπορικά πάρκα κ.ά. Τέλος, υπάρχει και το αρχιπέλαγος «world», με νησάκια που σχηματίζουν τον χάρτη της Γης!

Εκτός από τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα η συνοικία Al Bastakiya, η οποία βρίσκεται μεταξύ του υδάτινου καναλιού Dubai Creek και της πολύβουης περιοχής Bur Dubai, είναι ένας μικρός λαβύρινθος από μικρά σπίτια, μερικά από τα οποία έχουν μετατραπεί σε γκαλερί τέχνης και καφέ.

Επισκεφθείτε το παζάρι υφασμάτων και φυσικά, κάντε μια βόλτα στο κανάλι με κάποιο θαλάσσιο ταξί, για μια διαφορετική εικόνα της πόλης.

Για μια μεγαλύτερη απόδραση σας προτείνω μια εκδρομή στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Εμιράτων, το Άμπου Ντάμπι , που απέχει 2 ώρες και 190 χιλιόμετρα από το Ντουμπάι και εμένα άρεσε περισσότερο. Είναι το μεγαλύτερο και πλουσιότερο εμιράτο από τα 7 που αποτελούν τη χώρα.

Θα εντυπωσιαστείτε από τις βίλες και τα παλάτια που είναι κτισμένα σε αρχιτεκτονικούς συνδυασμούς, κράμα παραδοσιακής ισλαμικής τέχνης και σύγχρονης τεχνολογίας υλικών. Φτάνοντας στο Άμπου Ντάμπι θα πρέπει να επισκεφτούμε και να ξεναγηθούμε στο μεγαλοπρεπές τζαμί του Σεΐχη Ζάιντ που είναι φτιαγμένο όλο από μάρμαρο και χρυσό, ενώ μέσα θα δούμε και το μεγαλύτερο μονοκόμματο χειροποίητο χαλί στον κόσμο. Ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου.

Από εκεί θα περάσουμε από την περιοχή με τα 17 παλάτια των γιων του Σεΐχη Ζάιντ για να καταλήξουμε στο παλάτι του Σεΐχη Χαλίφα, τωρινού κυβερνήτη του Άμπου Ντάμπι αλλά και προέδρου της χώρας.

Περνώντας από το μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο 6 αστέρων Emirates Palace που είναι μέσα με χρυσό(80 τόνους ), μάρμαρο, γρανίτη και αλάβαστρο σε όλους του τους χώρους , συνεχίζουμε με μια επίσκεψη στο πολιτιστικό χωριό του Άμπου Ντάμπι το Heritage Village. Βρίσκεται στη μέση της πόλης και πρόκειται για μία έκταση 1.600 τετραγωνικών μέτρων, όπου δίνεται στον επισκέπτη η εικόνα του τρόπου ζωής και των παραδόσεων των Βεδουίνων και άλλων πολιτισμών της περιοχής. Είναι ουσιαστικά μία ζωντανή έκθεση που αφορά τη ζωή των ανθρώπων πριν από την εποχή του πετρελαίου. Ο επισκέπτης εδώ θα δει πλίνθινα σπίτια, ένα παραδοσιακό μουσουλμανικό τέμενος και την παραδοσιακή αγορά. Εδώ μπορείτε να κάνετε βόλτα με μία καμήλα ή να παρακολουθήσετε μία επίδειξη του αθλήματος της ιερακοθηρίας (κυνήγι με γεράκι). Στο χώρο επίσης υπάρχουν και παραδοσιακά εργαστήρια μετάλλων και αγγειοπλαστικής, ενώ οι γυναίκες επιδεικνύουν την τέχνη της ύφανσης και της κλώσης. Ένα κατάστημα για την τοπική βιοτεχνία, έκθεση φωτογραφίας και μία μοναδική συλλογή από το Ιερό Βιλίο Κοράνι συμπληρώνουν τα εκθέματα του πολιτιστικού χωριού. Το μικρό μαγαζάκι με τα καρυκεύματα θα βρείτε βότανα που θεραπεύουν τα πάντα και χειροποίητα σαπούνια. Τέλος ένα σημαντικό κίνητρο για μία επίσκεψη στο Χωριό Πολιτιστικής Κληρονομιάς αποτελεί και η υπέροχη θέα στον Περσικό Κόλπο που προσφέρει. Στο τεχνητό νησί Saadiyat, στόχος των Αράβων είναι να δημιουργηθεί ένα πολυτελές κέντρο ψυχαγωγίας και πολιτισμού με επιμέρους χώρους που σχεδιάστηκαν, μαρίνα, γήπεδο γκολφ, βίλες και πολυτελή ξενοδοχεία, αλλά το μεγάλο στολίδι θεωρείται το μουσείο του Λούβρου που θα στεγάζεται στον φουτουριστικό θόλο σχεδιασμένο από διακεκριμένο αρχιτέκτονα.

Το μουσείο βρίσκεται στην καρδιά της πολιτιστικής περιοχής στο τεχνητό νησί Saadiyat και ο σχεδιασμός του έχει αναφορές στην αραβική κουλτούρα και αρχιτεκτονική. Ο φουτουριστικός θόλος, ο οποίος αγγίζει σε διάμετρο τα 180 μέτρα, είναι κατασκευασμένος από 7.000 τόνους χάλυβα και υποστηρίζεται από μόνο τέσσερις βάσεις. Εσωτερικά, υπάρχουν περίπλοκες διατρήσεις στο πλέγμα του θόλου που δεν λειτουργούν μόνον για φυσική διακόσμηση -αφού θα διαχέουν το φως- αλλά θα δημιουργούν και ένα μικροκλίμα στο χώρο.

Το 2007,το Αμπού Ντάμπι υπέγραψε μια συμφωνία με τη Γαλλία, αξίας 663 εκατομμυρίων ευρώ για να αγοράσει τη χρήση του ονόματος του Λούβρου. Στην άλλη άκρη του νησιού ήταν προγραμματισμένο να ανοίξει το έτερο μεγαθήριο τέχνης Guggenheim και έχει κόστος πάνω από 500 εκατ. ευρώ, αλλά η κατασκευή του έχει καθυστερήσει σημαντικά λόγω της αρχιτεκτονικής ιδιαιτερότητας και τα εγκαίνιά του μάλλον θα καθυστερήσουν.

Όταν ολοκληρωθούν, το Λούβρο του Αμπού Ντάμπι και το γειτονικό Guggenheim, θα περιβάλλονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από νερό και θα στηρίζονται σε μια πρωτοφανή τεχνικά κατασκευή. Το υπερφιλόδοξο και μνημειώδες πρότζεκτ των περίπου 20 δισ., επιδιώκει να μετατρέψει την πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων σε ένα παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο.

To σύνολο των εγκαταστάσεων προβλέπεται να ολοκληρωθεί το 2020. Τα εγκαίνια του νέου Λούβρου στο Αμπου Ντάμπι θα είναι μια μεγάλη στιγμή για την περιοχή αλλά και ένα μήνυμα προς ολόκληρο τον κόσμο………

Πίσω όμως από αυτές τις κινήσεις, κρύβονται και άλλα δεδομένα , πέρα από την φαινομενικά ξαφνική αγάπη των Αράβων για την τέχνη. Όπως είπε ο Διάδοχος του Mohammed bin Zayed Al Nahyan, στη σύνοδο κορυφής : Ίσως σε 50 χρόνια, να έχουμε το τελευταίο βαρέλι πετρελαίου. Το ερώτημα είναι: θα είμαστε απογοητευμένοι; Αν σήμερα  επενδύουμε στους σωστούς τομείς, εκείνη η στιγμή μπορεί να είναι γιορτή.”

Ο βασικότερος λόγος που τόσα εκατομμύρια τουριστών επισκέπτονται το Ντουμπάι, είναι για αχαλίνωτο shopping. Με τα μαγαζιά να μένουν ανοιχτά από τις 9 το πρωί έως τις 11 το βράδυ, και την πληθώρα των εμπορικών κέντρων! Ibn Battuta Mall, Mall of the Emirates, Souk Madinat Jumeirah, Burjuman Centre, Deira City Centre, Wafi Mall και πολλά ακόμα θα σας μαγνητίσουν και σίγουρα δεν θα περάσετε αδιάφοροι από μπροστά τους. Στο Ντουμπάι μπορείτε να βρείτε φθηνό χρυσό με την προϋπόθεση να κάνετε τα απαραίτητα παζάρια. Επίσης, εξαιρετικά καλές τιμές βρίσκεις σε διαμάντια… Αυτό για όποιον ενδιαφέρεται για μονόπετρο αρραβώνα, έχει πραγματικά εκπληκτικά κομμάτια. Όπως και να έχει, μην παραλείψετε μια βόλτα στο εντυπωσιακό Gold Souk, την παραδοσιακή αγορά. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον θα βρείτε και στα μαγαζιά που πουλάνε τις αμπάγιες (τις παραδοσιακές μαύρες φορεσιές των γυναικών). Θα εκπλαγείτε με τις πανάκριβες μπουτίκ!

Οι μετακινήσεις στο Ντουμπάι είναι πολύ άνετες χάρη στο νέο δίκτυο του μετρό που είναι πεντακάθαρο και αποτελεσματικό. Ένα ημερήσιο εισιτήριο κοστίζει 14 Dirham ενώ υπάρχει και μια κάρτα προπληρωμένων διαδρομών σε μετρό και λεωφορεία που κοστίζει 20 ευρώ. Τα λεωφορεία δεν είναι και πολύ αξιόπιστα ενώ στα περισσότερα αξιοθέατα της πόλης δεν βρίσκεται κοντά στάση λεωφορείου. Τα ταξί μπορείτε να τα σταματήσετε στον δρόμο και όλα έχουν ταξίμετρο όποτε μην ετοιμάζεστε για παζάρια….. Για τα περισσότερα σημεία στην πόλη θα χρειαστείτε από 10 μέχρι 50 Dirham. Ίσως δυσκολευτείτε να βρείτε ταξί τις ώρες αιχμής που είναι από τις 7 με 9 το πρωί και από τις 4 το μεσημέρι με 7 το απόγευμα.

Το τοπικό νόμισμα είναι το Dirham. Αυτήν την εποχή η ισοτιμία ευρώ με Dirham είναι 1 προς 4-5. Οι κάρτες Visa είναι ευρέως αποδεκτές από τα καταστήματα και τα εστιατόρια και υπάρχουν πολλά ΑΤΜ τραπεζών.

Μόλις θα έχετε πάρει αρκετή δόση από «πολιτισμό», μπορείτε να απολαύσετε τα ορεινά τοπία στην Χάτα, να κάνετε βόλτα στους αμμόλοφους του Άμπου Ντάμπι με καμήλα κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό, να ψάξετε εξονυχιστικά για μικροπράγματα στα παζάρια της Σάρια, ή να κάνετε καταδύσεις στο παρθένο και αναλλοίωτο υποβρύχιο τοπίο της Ρας-αλ-Χάιμα. Ή, ακόμα καλύτερα, μπορείτε να κάνετε λίγο απ’ όλα, κι έτσι να αντιληφθείτε και τι ακριβώς σημαίνει να βρίσκεσαι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στο αεροδρόμιο φροντίστε να έχετε αρκετό χρόνο για αγορές στα αφορολόγητα που πραγματικά αξίζουν να τα επισκεφθείτε. Επιβίβαση στο αεροσκάφος και επιστροφή στην Αθήνα αφήνοντας πίσω μας την χώρα των Σεΐχηδων αλλά παίρνοντας μαζί μας τις  αναμνήσεις μας !

 

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook