Στο Πράσινο Ακρωτήριο (Cabo Verde)

389

Bela-vista-net-Santiago-map

untitled

γράφει η Καίτη Κουναλάκη, ερευνήτρια στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το όνομά του είναι παραπλανητικό, καθώς δεν είναι ούτε πράσινο και κυρίως ούτε ακρωτήρι, αλλά ένα αρχιπέλαγος ηφαιστειογενών νησιών στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού, στα δυτικά της Σενεγάλης. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που το επισκεφτήκαμε συμμετέχοντας σ ένα πρόγραμμα για την ερημοποίηση της γης. Παρότι βρεθήκαμε εκατοντάδες ναυτικά μίλια νότια του τροπικού του Καρκίνου, δεν συναντήσαμε φοινικοδάση. Τα νησιά του αρχιπελάγους έχουν μια αλλόκοτη γεωλογική ομορφιά, προϊόν ηφαιστειακής δράσης και μια αρχιτεκτονική που περισσότερο θυμίζει Κούβα παρά Αφρική.

Οι πορτογαλικές αερογραμμές (TAP) εκτελούν μια πτήση την ημέρα από τη Λισαβόνα προς την πρωτεύουσα την Πράια . Μετά από 6 ώρες πτήση πατήσαμε στο νησί ΣΑΝΤΙΑΓΟ που είναι το μεγαλύτερο νησί σε έκταση και πληθυσμό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Σε αυτό είναι κτισμένη η πρωτεύουσα της χώρας Πράια και ένα από τα τέσσερα διεθνή αεροδρόμια της χώρας. Είναι το μεγαλύτερο αγροτικό κέντρο της χώρας. Χωρίζεται σε εννέα δήμους. Η Πράια βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού και είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού με 124.000 κατοίκους.

Το Πράσινο Ακρωτήριο έχει  έκταση 4.033 τ.χλμ. και πληθυσμό 531.239 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2016.

Οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν το πόδι τους στο Πράσινο Ακρωτήριο μάλλον ήταν Φοίνικες της προκλασικής εποχής. Το 445 π.Χ. ένας θαλασσοπόρος ονόματι Ανός, σαλπάροντας από το Καντίζ της Ισπανίας που ήταν φοινικική αποικία, κατέγραψε ένα μεγάλο ενεργό ηφαίστειο στα ανοιχτά της δυτικής Αφρικής που θα μπορούσε να είναι αυτό στο νησί Φόγκο. Επίσης κωπηλάτες από τη σημερινή Σενεγάλη μπορεί να έφτασαν εδώ ήδη από την αρχαϊκή εποχή, χωρίς ωστόσο να έχουν αφήσει ξεκάθαρα ίχνη.

Ωστόσο τα νησιά παρέμειναν ανεξερεύνητα και εν πολλοίς ακατοίκητα έως τον 15ο αι. Βλέπετε οι άνθρωποι μέχρι τότε πίστευαν πως η γη ήταν επίπεδη και τέλειωνε κάμποσα ναυτικά μίλια ανατολικά των Καναρίων Νήσων σ’ έναν ωκεανό γεμάτο τέρατα, που κατέληγε με τη μορφή καταρράκτη στη μαύρη άβυσσο.

Στα χρόνια του Ερρίκου του Θαλασσινού οι ναυτικές δυνάμεις της εποχής είχαν πια ξεθαρρέψει. Και καθώς η σφαιρικότητα του πλανήτη αποτελούσε κοινό μυστικό, το έπαθλο ήταν αφενός ο έλεγχος του εμπορίου (δούλων και ελεφαντόδοτου) στα παράλια της Δυτικής Αφρικής και αφετέρου η αναζήτηση του θαλάσσιου περάσματος προς την Ινδία.

Ιστορικά επιβεβαιωμένες ως παλαιότερες αφίξεις στο νησί είναι εκείνη του Βενετσιάνου θαλασσοπόρου Κανταμόστο το 1456 και του Γενοβέζου Αντόνιο Ντε Νόλι μαζί με τον Ντιόγκο Γκόμεζ το 1460.

Το 1495 έγινε κτήση του αυτοκρατορικού στέμματος της Πορτογαλίας. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα που καταργήθηκε η δουλεία ήταν διαμετακομιστικός σταθμός για το αφρικανικό δουλεμπόριο.

Τότε επανεκτιμήθηκε η θέση του από το βρετανικό ναυτικό. Στο λιμάνι του Μιντέλο κατασκευάστηκε ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς φόρτωσης άνθρακα για την ποντοπόρο ατμοκίνητη ναυτιλία και το 1875 η Western Telegraph εγκατέστησε εδώ κόμβο για το υποβρύχιο τηλεγραφικό καλώδιο που ένωνε τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η διάνοιξη της διώρυγας στο Σουέζ, η ανακάλυψη της ασύρματης επικοινωνίας και η πετρελαιοκίνηση των πλοίων υποβάθμισαν τη στρατηγική σημασία του νησιωτικού συμπλέγματος.

Στα μεταπολεμικά χρόνια, η παρακμή και η συνακόλουθη ανεργία μαζί με δύο περιόδους ξηρασίας οδήγησαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού στη μετανάστευση.

Τα μέχρι πρότινος ακατοίκητα νησιά ανακαλύφθηκαν και εποικίστηκαν από τους Πορτογάλους τον 15ο αιώνα. Σημαντική υδάτινη οδός, εξαιτίας της γεωγραφικής θέσης του, το Πράσινο Ακρωτήριο αποτέλεσε επίσης τόπο με φυτείες ζαχαροκάλαμου και έπειτα σημαντικό κέντρο δουλεμπορίου. Η δουλεία καταργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1951 η χώρα έγινε υπερπόντια επαρχία της Πορτογαλίας.

Το 1975, χάρη στις προσπάθειες εν μέρει του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας-Μπισσάου και του Πράσινου Ακρωτηρίου ήρθε η πολυπόθητη ανεξαρτησία, στις 5 Ιουλίου.

Η πρώην πορτογαλική αποικία περιλαμβάνει 10 νησιά (Μπράβα, Φόγκο, Σαντιάγο, Μάιο, Μπόα Βίστα, Σαλ, Σάο Νικολάου, Σάο Βισέντε, Σάο Αντάο και Σάντα Λουσία) και αρκετές μικρές νησίδες, που στην πλειοψηφία τους είναι ορεινές και έχουν μια ιδιαίτερη γεωλογική ομορφιά, που οφείλεται στην ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Οι απόγονοι των εποίκων Ευρωπαίων, που ήταν οι Πορτογάλοι, απαρτίζουν τον σημερινό πληθυσμό των νησιών, αλλά και οι απόγονοι των δούλων, οι οποίοι είχαν μεταφερθεί από τη Γουινέα και κυρίως κατάγονται από τη Σενεγάλη, τη Γκάμπια και τη Γουινέα-Μπισσάου. Το 70% του πληθυσμού είναι Κρεολοί ,έχουν δηλαδή στις φλέβες τους και ευρωπαϊκό και αφρικάνικο αίμα από επιγαμίες, ενώ το υπόλοιπο 30% είναι αμιγώς Αφρικανοί με χώρες καταγωγής τη Σενεγάλη, τη Γουινέα και την Γκάμπια. Υπάρχει επίσης και μια κοινότητα Κινέζων μεταναστών από την πορτογαλική αποικία του Μακάο.

20091204PHOWWW00192

Πολύ μικρό ποσοστό είναι Ευρωπαίοι (Ολλανδοί, Άγγλοι, Γάλλοι κ.λπ.). Στον πληθυσμό συμπεριλαμβάνονται Άραβες, Εβραίοι, Αφροβραζιλιάνοι και μια Ελληνίδα αρχιτέκτων που γνωρίσαμε και μας είπε ότι βρέθηκε εκεί ερωτευμένη όταν επισκέφθηκε την Πράια  και παρέμεινε για να βοηθήσει τους κατοίκους της από μεγάλη αγάπη.

Στο Πράσινο Ακρωτήρι, οι άντρες ήταν ανέκαθεν στο περιθώριο -μέχρι προ τινος άλλωστε, λόγω μετανάστευσης, αποτελούσαν το 1/3 του πληθυσμού. Έτσι, οι γυναίκες, ανεξάρτητες, δυναμικές, ασχολούνται με το εμπόριο, ζουν μόνες τους τα παιδιά τους και τους δίνουν το δικό τους επίθετο. Τα περισσότερα παιδιά άλλωστε γεννιούνται εκτός γάμου.

Το Κάπο Βέρντε είναι γεμάτο μικρά παιδιά που μεγαλώνουν ακούγοντας από τις νεαρές μητέρες τους παραμύθια. Συνήθως πρωταγωνιστεί ο Σάντσο, ένας μυστηριώδης νοήμων πίθηκος που όποτε εμφανίζεται δεν μένει τίποτα όρθιο. Ύστερα έχουν συνεχώς δίπλα τους τη θάλασσα, μια θάλασσα με νερό κατάλληλο για βουτιές όλο τον χρόνο. Και καθώς προχωράνε στην εφηβεία και αρχίζουν να ερωτεύονται, ακούνε ρομαντικά μόρνας και κολαντέρας και λικνίζονται στον ρυθμό της φουνάνα. Ένα αρχιπέλαγος που τραγουδά και χορεύει ασταμάτητα, που ταξιδεύει ανέμελα πάνω στα κύματα της δικής του καταπληκτικής μουσικής .Δεν έχω δει πουθενά τόσο γελαστά πρόσωπα. Να είναι σύμπτωση που η νησιωτική αυτή χώρα της Αφρικής έχει το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής στη μαύρη ήπειρο, με μέσο όρο τα 72 έτη; Οι ηφαιστειακές εκρήξεις του Φόγκο (όπως αυτή του 1680) και οι επιδημίες, δεν άφησαν περιθώρια για αύξηση του πληθυσμού. Ωστόσο, το προσδόκιμο ζωής είναι σήμερα ένα από τα υψηλότερα της Αφρικής.

1200px-Fort_Real_de_Sao_Felipe,_Cape_Verde

Το νησί Φόγκο, που εμείς είδαμε από μακριά την ώρα του ηλιοβασιλέματος , είναι ουσιαστικά ένα στρογγυλό νησί- ηφαίστειο, με το γραφικό Sao Filipe, να κλέβει… καρδιές με τα στενά δρομάκια του, τα χρωματιστά αποικιακά σπίτια, τις πλατείες του, τη μεγάλη εκκλησία της Παναγίας και κυρίως με την καταπληκτική θέα προς τον ωκεανό. Το Φόγκο αποτελεί ενεργό ηφαίστειο και είναι το μοναδικό στο αρχιπέλαγος με τον ηφαιστειακό του κώνο να φτάνει σε ύψος τα 2.829 μέτρα στην Πίκο ντο Κάνου. Ένας δρόμος με πολλές στροφές ανεβαίνει τη νότια πλαγιά του ηφαιστείου, φτάνοντας μέχρι το χείλος του, στα 1.800 μέτρα, ενώ στον κρατήρα υπάρχει ένα ολόκληρο χωριό!

Το Φόγκο σχηματίστηκε πριν από 100.000 χρόνια. Η κρυμμένη μέσα στα σύννεφα κορυφή του, η Πίκο ντο Κάνου, έχει ύψος 2.829 μ. και είναι το μοναδικό στο αρχιπέλαγος ενεργό ηφαίστειο.

Ένας παλιός κρεολέζικος μύθος λέει πως όταν ο Θεός τέλειωσε το έργο του και έτριψε με ικανοποίηση τα χέρια του, χώματα και υπολείμματα από τη δημιουργία που είχανε μείνει ανάμεσα στα δάχτυλά του, έπεσαν στη θάλασσα και σχημάτισαν τα νησιά. Στην πραγματικότητα συνέβη τα αντίθετο. Τα περισσότερα από αυτά διαμορφώθηκαν κατά τη Μειόκαινο περίοδο, ενώ το Μάγιο και το Σάο Νικολάο εμφανίστηκαν κατά την Πλειόκαινο, δηλαδή πριν από 12 εκατομμύρια χρόνια.

Όλα τους ωστόσο είναι γέννημα της ηφαιστειακής δραστηριότητας που προκάλεσε η αργή διαδικασία της απόσχισης της λατινοαμερικανικής τεκτονικής πλάκας από την αφρικανική. Αναδύθηκαν δηλαδή από τον πυθμένα με τη μορφή σβησμένου μάγματος. Αυτός είναι και ο λόγος που το Πράσινο Ακρωτήρι δεν μοιάζει καθόλου με την Καραϊβική ή τις Μαλδίβες. Δεν έχει ατόλες, ούτε εκτεταμένα φοινικοδάση. Τα νησιά θυμίζουν γεωλογικά Μήλο και Σαντορίνη, αλλά με άλλη χλωρίδα. Μπανανιές, λειμώνες με ζαχαροκάλαμα, έρημο και λίγη σαβάνα.

Σημειώστε επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η πεντακάθαρη θάλασσα, η ηλιοφάνεια, και οι συμφέρουσες τιμές σε σύγκριση με εκείνες της Καραϊβικής, έχουν μεγεθύνει αισθητά την τουριστική κίνηση από Αμερική και Ευρώπη, παρά τη διεθνή οικονομική κρίση.

Αξιοσημείωτο είναι ότι μεγάλος αριθμός κατοίκων της χώρας ζουν στο εξωτερικό, όπως οι ΗΠΑ (μισό εκατομμύριο), η Πορτογαλία (80.000), η Ανγκόλα (45.000), και άλλες χώρες.

Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Χριστιανοί. Η θρησκεία τους είναι Ρωμαιοκαθολική (90%), με αρκετούς να ανήκουν στο προτεσταντικό δόγμα και μία μερίδα να ακολουθεί τις ανιμιστικές δοξασίες. Επίσης, υπάρχουν Μάρτυρες του Ιεχωβά και Μορμόνοι . Λίγοι ακολουθούν την Πίστη Μπαχάι, τον Βουδισμό και το Ισλάμ.

Οι Πορτογάλοι αποικιοκράτες απαγόρευαν στις κοινότητες σκλάβων που ζούσαν στο Κάπο Βέρντε να ομιλούν τη μητρική γλώσσα τους. Για να επικοινωνούν μεταξύ τους ενθαρρύνονταν να χρησιμοποιούν την πορτογαλική αλλά με περιθώρια ανάμειξης λέξεων από τις εκάστοτε αφρικανικές διαλέκτους. Κάπως έτσι διαμορφώθηκε η καθομιλουμένη στο Πράσινο Ακρωτήρι που δεν είναι άλλη από τα Κρεολέζικα. Σύντομα οι ντόπιοι και ιδίως οι αντικαθεστωτικοί άρχισαν να γράφουν σ’ αυτήν τη γλώσσα που έχει απλοποιημένη γραμματική, για να μη γίνονται άμεσα αντιληπτοί από τους Πορτογάλους κατακτητές. Οι σημαντικότερες πόλεις της χώρας, εκτός από την Πράια, είναι η Μιντέλο (στο Σάο Βισέντε) και η Σάο Φιλίπε. Πρωτεύουσα του αρχιπελάγους είναι η Πράια, που βρίσκεται στο ηφαιστειογενές Σαντιάγο. Σε κοντινή απόσταση από την Πράια , 15 χιλιόμετρα δυτικά, βρίσκεται η Cidade Velha, η πρώτη αποικιοκρατική πόλη που χτίστηκε στους τροπικούς, πρώην πρωτεύουσα, η οποία τώρα αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Στην παλιά πρωτεύουσα, τη Σιδάδε Βέλια, ο επισκέπτης μπορεί να δει τα ερείπια της Μονής του Αγίου Φραγκίσκου, τον καθεδρικό ναό και πάνω από την πόλη το Βασιλικό Φρούριο του Αγίου Φιλίππου (χρονολογείται από το 1593).

Τα περισσότερα μνημεία της είναι ανακαινισμένα ή βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της συντήρησης.

Η Ασσομάδα βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βόρεια και η Ταρραφάλ στο βόρειο άκρο του νησιού. Κοντά στην Ασσομάδα είναι η κωμόπολη Πίκος.

Το κλίμα των νησιών είναι τροπικό και επηρεάζεται από τους ζεστούς και ξηρούς  ανέμους. Η ξηρασία αποτελεί σημαντικό πρόβλημα στο νησί σε αρκετά σημεία του αρχιπελάγους. Η βλάστηση επίσης είναι φτωχή. Η απομόνωση των ειδών στο Πράσινο Ακρωτήριο, καθώς η απόστασή του είναι 500 χιλιόμετρα από την υπόλοιπη Αφρική είχε αποτέλεσμα την ύπαρξη ενδημικών ειδών χλωρίδας και πανίδας, πολλών από αυτά να απειλούνται με εξαφάνιση.

Το Κάπο Βέρντε μοιάζει με έναν σπασμένο κυματοθραύστη δυτικά της κίτρινης μάζας της Σαχάρας. Δυνατοί ΒΑ άνεμοι από Δεκέμβρη μέχρι Απρίλη φέρνουν τόσο λίγη υγρασία που μόνο σε υψόμετρα άνω των 600 μ. υπάρχει περίπτωση να βρέξει. Ο καιρός επηρεάζεται κι από άλλους δυο παράγοντες. Τον άνεμο Χαρματάν που φυσάει από Οκτώβρη μέχρι Ιούνη από τη Σαχάρα και σκεπάζει τα νησιά με αφρικανική σκόνη ανάλογη με εκείνη που έπληξε πρόσφατα την Ελλάδα. Μάλιστα οι ντόπιοι αγρότες την καλωσορίζουν, θεωρώντας τη πολύ ευεργετική για τις καλλιέργειες.

Το ξηρό κλίμα στα νησιά γίνεται τροπικό χάρη στον λεγόμενο ατλαντικό μουσώνα που έρχεται από ΝΔ διευθύνσεις μαζί με την περίοδο των βροχών η οποία διαρκεί από Αύγουστο μέχρι Οκτώβρη. Όμως λόγω του Ελ Νίνιο και της όψιμης κλιματικής αλλαγής, τα τελευταία χρόνια εμφανίζει απρόσμενες διακυμάνσεις.

Ο Κάρολος Δαρβίνος καταγράφει τη γεωλογική σύσταση του εδάφους, του κλίματος, της πανίδας και της χλωρίδας των νησιών στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του The Voyage of the Beagle (Το Ταξίδι του Μπιγκλ).

Η ανεπάρκεια πλουτοπαραγωγικών πηγών έχει αρνητικό αντίκτυπο στη χώρα. Έτσι, η οικονομία στηρίζεται εν μέρει στον τουρισμό και στις υπεράκτιες εταιρείες, αλλά και στην εξωτερική βοήθεια. Επίσης, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν μεγάλο μερίδιο στο εισόδημα. Το 2000, το 30% του πληθυσμού ζούσε υπό το όριο της φτώχειας.

 Τα ίχνη που άφησε πίσω της ηφαιστειακή δραστηριότητα αιώνων είναι πολύ έντονα σε αυτό το νησί. Ωστόσο οι ντόπιοι το έχουν κατασκάψει δημιουργώντας «αχάδας», αναβαθμίδες καλλιεργήσιμης γης, με αποτέλεσμα από εδώ να προέρχεται το 80% της αγροτικής παραγωγής στο αρχιπέλαγος και η οποία δεν επαρκεί .

Οι κάτοικοι καλλιεργούν πατάτες, φασόλια, μανιόκα, ζαχαροκάλαμο, καφέ, κακάο, κίκι  και καπνό. Η ξηρασία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα. Η εκτροφή βοοειδών και η αλιεία είναι λιγότερο ανεπτυγμένες στο κράτος. Στα νησιά Σαλ και Μάιο εξορύσσεται αλάτι, ενώ ο βιομηχανικός τομέας περιορίζεται στην κατάψυξη των ψαριών και την κατασκευή πορσελάνης.

Το Πράσινο Ακρωτήριο έχει εμπορικούς εταίρους την Πορτογαλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και την Ολλανδία. Εισάγει κυρίως καύσιμα και βιομηχανικά προϊόντα. Νομισματική μονάδα της χώρας είναι το εσκούδο. Ως το 1999 ήταν συνδεδεμένο με το εσκούδο Πορτογαλίας και στη συνέχεια με το Ευρώ.

Στον τομέα του πολιτισμού η χώρα μπορεί να καυχιέται για τη μουσική της παράδοση, η οποία επηρεάστηκε από τα πορτογαλικά “φάντος“. Έτσι, το είδος της μελαγχολικής μουσικής μόρνα εκφράζει την έντονη μελαγχολία, γνωστή ως “Sodade”. Το ομώνυμο τραγούδι της “ξυπόλητης ντίβας” Σεζάρια Έβορα, μαζί με την Ελευθερία Αρβανιτάκη καταδεικνύει αυτό το μουσικό είδος. Η Έβορα αποτέλεσε την καλύτερη πρέσβειρα για τη μουσική και τον πολιτισμό της νησιωτικής χώρας, καθώς από το 1988 έως το θάνατό της το 2011, έκανε διεθνή καριέρα.

Η Σεζάρια γεννήθηκε το 1941 και τραγουδούσε από μικρή στα μπαρ του Μιντέλο. Ώσπου την ανακάλυψαν δύο Γάλλοι μουσικοί παραγωγοί, την κάλεσαν στο Παρίσι να ηχογραφήσει τα μόρνας του τόπου της και τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Οι τοίχοι του σπιτιού της είναι διακοσμημένοι με κορνιζαρισμένους χρυσούς δίσκους. «Είχα ακούσει ελληνική μουσική πολλά χρόνια προτού επισκεφθώ την πατρίδα σας την Ελλάδα» διηγείται η ίδια  «Μικρή είχα γνωρίσει έναν καπετάνιο από το Αιγαίο, Νικόλα τον έλεγαν, και μου χάρισε μερικούς δίσκους με μπουζούκι». Ο πρώτος της εραστής ήταν αυτός ο έλληνας καπετάνιος.

Η Lura είναι  σήμερα  η διάδοχος της ξυπόλητης ντίβας. Υπαίθριοι μικροπωλητές πωλούν καταπληκτικά CD με αυθεντική μουσική από το Κάπο Βέρντε. Είναι ορατοί σε οποιοδήποτε πολυσύχναστο σημείο των νησιών βρεθείτε.

Τα πιο αξιόπιστα φέρι που συνδέουν τα νησιά του αρχιπελάγους είναι το Santo Antao και το Brava. Τα υπόλοιπα δείχνουν γερασμένα. Θυμίζουν εκείνα που έπλεαν και στις ελληνικές θάλασσες προτού… πάει η Αλίκη στο Ναυτικό. Μόνο σε τρία νησιά αξίζει να νοικιάσετε αυτοκίνητο και μάλιστα 4×4. Στο Σαντιάγο, την Μποαβίστα και το Φόγκο. Αξιόπιστη για τα οχήματά της θεωρείται η εταιρεία Alucar. Οι δρόμοι στο Σαντιάγο είναι πολύ καλοί !

Το Πράσινο Ακρωτήρι είναι ο παράδεισος του φρέσκου ψαριού και των θαλασσινών. Δοκιμάσαμε καβούρια , μπαρακούντα στη σχάρα, κατσούπα (μια σούπα από βρασμένο καλαμπόκι, μπιζέλια, αρωματικά αγριόχορτα και το είδος γλυκοπατάτας κασάουα) και μη διστάσετε να παραγγείλετε αστακό, είναι φθηνός και φρεσκότατος. Επίσης φάγαμε  παπάγια σε όλες τις εκδόσεις ……..

Το ταξίδι μας τελειώνει εδώ και ειλικρινά δεν μπορούσα, όταν ξεκινούσα από την Αθήνα, να φανταστώ ότι θα ήταν τόσο μακρύ ( είναι πολλές οι ώρες ,μια ολόκληρη μέρα η διαδρομή) και γεμάτο! Σ αυτό το ταξίδι γνώρισα πολλά ,ήταν μια μοναδική εμπειρία ,που με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Για τους ταξιδιώτες που δεν θέλουν να ξοδεύουν τα χρήματά τους σε χώρες που δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε το περιβάλλον, το αφιέρωμα αυτό θα τους βοηθήσει να βρουν τον ιδανικό προορισμό. Θα ήθελα να σας ενθαρρύνω να ενισχύσετε αυτόν τον τόπο ,έναντι άλλων που υστερούν στους παραπάνω τομείς, δίνοντας έτσι το μήνυμά σας με τις ταξιδιωτικές επιλογές σας και κίνητρο στις χώρες αυτές να προσπαθήσουν ακόμη περισσότερο. Είναι ένας τόπος πάνω στη γη που δείχνει σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα, προστατεύει το περιβάλλον του και κινείται προς την κατεύθυνση της κοινωνικής ευημερίας. Σημαντικές οι προσπάθειες για «πράσινη» ενέργεια και ισότητα μεταξύ των δυο φύλων, με πολλές γυναίκες να έχουν σήμερα υψηλές θέσεις στην εργασία.

Ακολουθήστε το Entospolis στο Facebook