Ρόλος της Φιλανθρωπίας μέσα στον Χρόνο

“Η φροντίδα για τους συνανθρώπους μας είναι το στοιχείο που προσδίδει σε όλους μας την ανθρώπινή μας διάσταση”

Με αυτά τα λόγια, ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ προσδιόρισε την έννοια της φιλανθρωπίας που τα κίνητρα της διαφοροποιούνται κάθε φορά ανάλογα με την περίπτωση.

Για μένα είναι θέμα παιδείας, στάση ζωής, είναι η συνεχή ανάγκη να δίνεις στοργή βοήθεια στους γύρω σου που έχουν ανάγκη, να γαληνεύεις την ψυχή τους, να δίνεις κάτι από αυτό που είσαι

Είναι αγάπη! Και η αγάπη είναι προσφορά και η προσφορά δεν εξαντλείται μόνο στα συναισθήματα.

Στην Ελλάδα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης και μετά υπήρξαν αρκετοί ευεργέτες οι οποίοι κληροδότησαν ή δαπάνησαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους για κοινωφελείς σκοπούς συμβάλλοντας έτσι στην κοινωνική πρόοδο και ανάπτυξη του τόπου. Στήριξαν σε πολύ κρίσιμες στιγμές το έθνος.

Δυστυχώς σήμερα υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις ευεργετών.

Το πρώτο ευεργέτημα ήταν το Ίδρυμα Υποτροφιών Ιωάννη Σ. Λάτση που ιδρύθηκε το 1967, λειτουργεί μέχρι σήμερα έχοντας χρηματοδοτήσει τις σπουδές 1.800 φοιτητών Αλλά και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με τεράστια κοινωφελή δράση πραγματοποιεί δωρεές στους τομείς της τέχνης και του πολιτισμού, της παιδείας, της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας.

Σημαντικό και τεράστιο το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας η οποία έχει δαπανήσει και δαπανάει μεγάλο μέρος των χρημάτων της για την ανέγερση και συντήρηση ιδρυμάτων.(700 περίπου σε όλη τη χώρα) Στα καθημερινά συσσίτια της βρίσκουν ζεστασιά και φροντίδα αρκετοί συνάνθρωποι μας.

Όλα αυτά τα χρόνια, η απληστία, η έλλειψη ευθύνης, η ιδιοτέλεια, το “φαίνεσθε”, η θεοποίηση του χρήματος, μας έκανε να λειτουργούμε με το ¨ΕΓΩ¨ και όχι με το ¨ΕΜΕΙΣ¨

Δεν μάθαμε πως είναι να είσαι μέρος του κοινωνικού συνόλου και πώς εκφράζεται η κοινωνική αλληλεγγύη. Βέβαια σημαντικό μερίδιο ευθύνης σε όλο αυτό έχει και το κράτος. Η απουσία θεσμών και υποδομών και η αδυναμία της πολιτείας να ενεργήσει αξιοκρατικά και αποτελεσματικά σε φιλανθρωπίες, προκαλούν την αποτροπή αρκετών που θα μπορούσαν να συμβάλλουν προς όφελος των ευπαθών ομάδων και γενικότερα του κοινωνικού συνόλου.

Στην Ελλάδα του σήμερα στον καιρό της οικονομικής κατάρρευσης, η φιλανθρωπία αλλάζει χέρια και κατεύθυνση. Σημαντικές και αποτελεσματικές είναι οι πρωτοβουλίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, και πολλών ιδιωτών.

Κοινωνικά παντοπωλεία, φαρμακεία και ιατρεία ιδρύονται σε όλους του δήμους της Ελλάδας. Ομάδες ανθρώπων, ιδιωτών ,δημιουργούνται σε πόλεις και ανταλλάσσουν υπηρεσίες.

Αρκετοί άνθρωποι επιβιώνουν αποκλειστικά χάρη στις χρηματικές δωρεές, στις δωρεές τροφίμων και ρούχων του απλού κόσμου που συμμετέχουν με αυτόν τον τρόπο στην ποιοτική κάλυψη των αναρίθμητων αναγκών που αντιμετωπίζουν

Σήμερα στο εξωτερικό η φιλανθρωπία φαίνεται να εντάσσεται ως μάθημα στα πανεπιστήμια.

Αρκετοί είναι οι διάσημοι που με το φιλανθρωπικό τους έργο έχουν απασχολήσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έχουν δείξει την ευαίσθητη πλευρά τους, πιστεύοντας ότι με την φωνή τους το έργο τους θα καταφέρουν να αλλάξουν κάτι στον κόσμο αυτό. Υπάρχουν κι αυτοί που κατέχονται από ιδιοτελή κίνητρα και η έννοια της φιλανθρωπίας είναι πρόσχημα για να βρίσκονται στην επικαιρότητα.

Γενικά επικρατεί μια καχυποψία απέναντι στους φιλάνθρωπους ως προς τα κίνητρα τους.

Πιστεύω όμως ότι το πιο σημαντικό είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας δράσης και όχι το κίνητρο, αρκεί η προσφορά να είναι συνεχή , με διακριτικότητα και σεβασμό στον ΑΝΘΡΩΠΟ

Ελένη Κτιστάκη
Πολιτευτής  Ηρακλείου ΝΔ
Αν. Γραμματέας στη Γραμματεία Σχέσεων Κοινωνίας Κόμματος