Ο Παραολυμπιονίκης Γιώργος Καπελλάκης

Ο Γιώργος Καπελλάκης στην συνέντευξη που παραχώρησε στο endospolis μας μιλάει για την ενασχόλησή σου με τον αθλητισμό, την πρόσφατη συμμετοχή του στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο και εξηγεί ότι ένας καλός αθλητής πρέπει να μάθει να κερδίζει αλλά και να χάνει. Ο αθλητισμός έχει φτάσει πλέον να θεωρείται είδος πολυτελείας γι’ αυτό η πολιτεία πρέπει άμεσα να εφαρμόσει ένα εθνικό σχέδιο μαζικού αθλητισμού.

kapelakis-2

Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τον αθλητισμό;

Μετά από προτροπή του προπονητή Παράσχου Δεσκουλίδη ο οποίος είχε εμπειρία σχετικά με τον αθλητισμό των ατόμων με αναπηρία, ξεκίνησα την κολύμβηση επιλέγοντας την, ανάμεσα από διάφορα αθλήματα που μου πρότεινε.

Χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής για να λάβει κανείς μέρος στους παραολυμπιακούς αγώνες. Εσύ από που αντλείς αυτή τη δύναμη;

Για να λάβει μέρος ένας αθλητής με αναπηρία σε Παραολυμπιακούς αγώνες χρειάζεται ένας συνδυασμός πραγμάτων και σίγουρα όχι μόνο δύναμη ψυχής. Άλλωστε στους Παραολυμπιακούς αγώνες συμμετέχει η ελίτ των αθλητών με αναπηρία από όλο τον κόσμο έχοντας ξεπεράσει πρώτα τα διάφορα ψυχολογικά θέματα. Το ίδιο ισχύει και με εμένα.

Ποιες είναι οι ελλείψεις της Ελλάδας σε ότι αφορά τη συμμετοχή της στους παραολυμπιακούς;

Ένας αθλητής με αναπηρία για να πάρει την πρόκριση στους Παραολυμπιακούς αγώνες είναι πολύ δύσκολο, κάτι που ο πολύς κόσμος δεν το ξέρει. Έχει να συναγωνιστεί με αθλητές από όλο τον κόσμο που τους παρέχουν χώρους προπόνησης προσβάσιμους και σύγχρονους, ιατρική υποστήριξη, διατροφική υποστήριξη, συμμετοχές σε πολλούς αγώνες σε διεθνή μίτινγκ και πολλά άλλα. Σε όλα τα παραπάνω είμαστε ακόμα στην Ελλάδα πολύ πίσω.

Αυτό που κάνετε είναι πραγματικά μεγαλειώδες. Θεωρείται πως οι παραολυμπιονίκες έχουν την αντιμετώπιση που τους πρέπει από την πολιτεία;

Η αλήθεια είναι ότι νομικά έχουμε τα ίδια προνόμια με τους αρτιμελείς αθλητές, αυτό όμως δεν φτάνει. Θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα, ενώ σε επανειλημμένες προτάσεις που έχουμε καταθέσει αδιαφορούν ή δίνουν υποσχέσεις μόνο.

Πως αισθάνεστε μετά από μια νίκη ή μετά από μια ήττα;

Ένας καλός αθλητής πρέπει να μάθει και να κερδίζει αλλά και να χάνει εγώ πάντα χαιρόμουν μια νίκη αλλά μάθαινα και από μια ήττα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχω ζήσει μοναδικά συναισθήματα χαράς που είναι δύσκολο να τα περιγράψω με λόγια.

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το δικό σας ατύχημα;  

Κατά την περίοδο της στρατιωτικής μου θητείας στην αεροπορία έκανα μια βουτιά στην θάλασσα από ένα βράχο με αποτελέσματα να σπάσω τον αυχένα μου και να επέλθει άμεσα παραλυσία στα κάτω άκρα και μερικώς στα άνω.

Το άθλημα με το οποίο ασχολείστε τι σημαίνει για εσάς και τι θα έπρεπε να γίνει στην Ελλάδα για την καλύτερη δυνατή ανάδειξη του;

Πάντα μου άρεσε η κολύμβηση και γι’ αυτό την επέλεξα, είναι για μένα μια σχέση ζωής θα έλεγα αφού πιστεύω μου ξαναέδωσε νόημα στην ζωή μου μετά το ατύχημα μου, σε μια περίοδο που είχα χάσει κάθε ελπίδα προοπτικής τότε για το μέλλον μου. Όλοι εμείς που είμαστε στο χώρο αυτό μαζί με όλους τους φορείς της πολιτείας όπως Γ.Γ.Α. , ΕΑΟΜ ΑΜΕΑ, Δήμοι, σωματεία Αμεα, να προσπαθήσουμε να φέρουν τα άτομα με αναπηρία σε επαφή με την κολύμβηση όχι μόνο για πρωταθλητισμό αλλά και για επωφεληθούν από τις ιδιότητές του.

Τι θεωρείται πως πρέπει να γίνει για να αποκτήσει ο αθλητισμός την θέση που του πρέπει; Αλήθεια νέα παιδιά στρέφονται στον αθλητισμό ή τα έχει απορροφήσει το ίντερνετ και η τεχνολογία;

Η πολιτεία θα πρέπει να εφαρμόσει ένα εθνικό σχέδιο μαζικού αθλητισμού για όλους τους πολίτες, αρτιμελείς ή με αναπηρία όπου θα έχουν την δυνατότητα να αθληθούν σε χώρους σύγχρονους, ασφαλείς, προσβάσιμους, με καταρτισμένους προπονητές. Δυστυχώς όμως και λόγω κρίσης γίνεται το αντίθετο, με αποτέλεσμα ο αθλητισμός να έχει γίνει πλέον είδος πολυτελείας για τους περισσότερους συμπολίτες μας. Σίγουρα πολλά νέα παιδιά η τεχνολογία τα έχει απορροφήσει και σε συνδυασμό με τα παραπάνω που είπα επιλέγουν την μη ενασχόληση τους με τον αθλητισμό, έχοντας αυτό συνέπεια όχι μόνο για την υγεία τους αλλά και για την κοινωνική τους συμπεριφορά.